Een klein scènetje na het vragenuur. Geert Wilders (PVV) stapt op zijn partijgenoot Gidi Markuszower af, strekt zijn hand uit, en Markuszower legt daar meteen een pakje Fisherman’s Friend in. Zoals het pakjes Fisherman’s Friend betaamt is het moeilijk er een Friend uit te frutselen, en Wilders is daar even mee bezig. Dit alles wordt vastgelegd door vier fotografen en een cameraman, die er bovenop staan. Wilders frutselt onverstoorbaar door en stopt de pastille in zijn mond.
Daarvoor vond het vragenuur plaats, dat deze week riep om een nieuwe term. In Den Haag bestaat de term ‘Barrytaks’ al, genoemd naar Barry Madlener, de PVV-minister van Infrastructuur en Waterstaat. De Barrytaks is een benaming van de verhoging van de benzineaccijns met €0,258.
Aaf Brandt Corstius doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.
Ik wil hier een nieuwe term aan toevoegen: het Bargument, ook naar hem vernoemd. Een Bargument is een manier van argumenteren die je niet vaak tegenkomt, maar die Barry Madlener tijdens dit vragenuur meerdere keren toepaste: zeggen dat iets dat verslechterd is beter zal gaan omdat iets anders ook vervelend is.
Het ging zo. Mpanzu Bamenga (D66) had vragen over elektrisch rijden. Elektrische auto’s vindt D66 belangrijk, het kabinet iets minder – volgens Bamenga ‘jaagt’ ons kabinet ‘Nederlanders de benzineauto in’ door elektrisch rijden onaantrekkelijker te maken dan het eerst was.
Madlener geeft toe dat zijn kabinet de korting op de wegenbelasting voor elektrische auto’s ‘iets heeft moeten reduceren’ en ‘dat is jammer’. Maar, en hier klinkt hij als een montere en geroutineerde autoverkoper, er zijn veel ‘mooie en leuke modellen’ van elektrische auto’s.
En dan komt hij met het Bargument, een wel heel fascinerend argument waarom dit kabinet, in tegenstelling tot wat Bamenga beweert, de Nederlander niet terugjaagt naar de benzineauto. ‘Als we niets doen, komt er dit jaar een accijnsverhoging’, zegt Madlener. ‘De Europese Unie heeft dat bedacht. Dat is spijtig, maar wel wat er gaat gebeuren als wij niets doen. De elektrische auto wordt dan een aantrekkelijk alternatief.’
Dus, in antwoord op Bamenga’s vraag waarom het kabinet elektrisch rijden zo onaantrekkelijk maakt, zegt minister Madlener eigenlijk: door de Europese Unie wordt de benzine duurder, en dat vind ik heel stom en ik wil daar iets tegen doen, maar daardoor wordt elektrisch rijden misschien aantrekkelijker.
Het duurt ettelijke vragen en interrupties voordat Pieter Grinwis (ChristenUnie) de malheid van dit Bargument benoemt. ‘Het kan verkeren!’, roept Grinwis uit. ‘Deze minister zet de Barrytaks in de etalage als stimulans voor elektrisch rijden. Het moet niet gekker worden.’
Maar Barry Madlener blijft de stoïcijns vrolijke elektrische-autoverkoper uithangen. ‘Er komen lagere prijzen, leukere modellen. Het rijdt heerlijk! In China koop je voor 10.000 euro al een hele goeie!’ Kortom, de minister voelt veel liefde voor de elektrische auto, maar hij wil het bezit ervan niet goedkoper maken, of zelfs even duur als het eerst was.
Over liefde gesproken: er is nog een interessante interactie, helemaal aan het eind van het vragenuur. Het gaat over kwetsbare wijken die minder leefbaar worden, en daar heeft Raoul White (GL-PvdA) vragen over aan minister Mona Keizer (BBB), die pas geleden ook al vragen kreeg over steeds slechtere huurwoningen.
Ook Sandra Beckermann (SP) is ontzet over de wijken en spreekt Keizer erop aan. Ze begint vervolgens over de ideeën van de SP over betere wijken: ‘Eén miljoen extra betaalbare woningen, huurbevriezing, zeggenschap.’ En Beckermann vertelt er ook meteen bij hoe minister Keizer op dat soort voorstellen zal reageren: ‘Maar ja, dan zegt de minister ‘dat is communistisch’ of ze komt met een ander isme.’
Mona Keizer, die zich tot nu toe fel verzet heeft tegen de notie dat onder haar ministerschap de wijken achteruithollen, slaat ineens een andere toon aan. ‘Er is nóg een isme’, zegt ze met een aardige stem. ‘Idealisme. En dat zie ik als ik mevrouw Beckermann zie. Ik warm mij daar soms ook aan.’
Het is onverwacht, en misschien een beetje gek, maar laten we het nou eens niet cynisch benaderen en blij zijn dat een BBB’er zich soms warmt aan het idealisme van een SP’er.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant