De zorgen over radicaal-rechtse tendensen en regeringspartijen beginnen eindelijk een massa op de been te brengen, zo bleek tijdens de antiracisme- en antifascismedemonstratie in Amsterdam.
is economieredacteur en commentator van de Volkskrant.
‘Fascisme is bang voor eenheid - vorm die eenheid!’, ‘Onze eenheid is hun ondergang!’, ‘Verenig en heers!’ Overal waren zaterdag oproepen tot eensgezindheid zichtbaar, tijdens de antiracisme- en antifascismedemonstratie op de Dam in Amsterdam. De boodschappen waren geschreven op kartonnen bordjes met op de achterkant nog een merk chips of bananen. Dit waren amateurdemonstranten. Velen van hen protesteerden voor het eerst, of voor het eerst in tijden.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Dat is een goed teken. Al dertig jaar wordt rond 21 maart een protest tegen racisme georganiseerd. Meestal blijft de opkomst steken rond enkele honderden deelnemers. Dit jaar stonden er tien- tot vijftienduizend mensen op de Dam: ze trokken vanaf die plek in een lange stoet naar het Museumplein. De zorgen over radicaal-rechtse tendensen en regeringspartijen beginnen eindelijk een massa op de been te brengen.
Ere wie ere toekomt: linkse activisten hebben de afgelopen jaren het voortouw genomen. Een beweging als Kick Out Zwarte Piet vormde een voorhoede in de strijd tegen een racistische traditie, waardoor de rest van Nederland (of althans, een groot deel daarvan) zich bewust werd van dit koloniale anachronisme. Een van de sprekers claimde dat zaterdag terecht als een overwinning en kondigde aan dat de actiegroep na dit jaar stopt. Wie zich nu nog zwart wil schminken, weet precies wat hij of zij doet.
Er waren genoeg vlaggen en spandoeken te zien van organisaties uit de traditionele linkerkant van het politieke spectrum, van de Antifascisten tot de FNV, van Bij1 tot de PvdA, plus natuurlijk de Palestijnse vlaggen van demonstranten die hier niet voor het eerst stonden.
Maar onder de demonstranten dus ook veel nieuwkomers, soms liberaler angehaucht dan de gebruikelijke harde kern. Hun gemeenschappelijke zorgen gaan over de rechtsstaat en de omgang van de huidige regering daarmee. Asielzoekers als zondebok, het verdachtmaken van rechters, het continu zagen aan de poten van wetenschap en journalistiek, het feitenvrije populisme dat geen enkele oplossing biedt. Voor velen laten de Verenigde Staten zien dat het democratisch systeem veel fragieler is dan het lijkt.
De coalitie in Amsterdam kan als voorbeeld dienen voor Den Haag. Er is een breed gedragen verzet mogelijk van democraten versus anti-democraten. Net als linkse mensen kunnen (waarachtige) liberalen putten uit een traditie die tot revoluties heeft geleid. Natuurlijk zijn er grote ideologische verschillen over waar het met de maatschappij naartoe moet. Maar over waar de maatschappij moet beginnen zijn ze het eens: met vrijheid, gelijke kansen, rechtvaardigheid.
Dit zijn de waarden die ook in Istanbul en Tel Aviv tienduizenden de straat op brachten, burgers die ook daar lieten zien dat ze de autoritaire manoeuvres van hun leiders niet pikken.
De grote gemene deler was niet heel duidelijk te horen in alle toespraken, waarin veel sprekers hun particuliere stokpaardjes bereden. Ook aan pakkende leuzen moet worden gewerkt, want het protest voltrok zich in betrekkelijke stilte. Maar de demonstranten maakten als groep één ding duidelijk: dit zijn nog altijd ook onze straten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant