Ik lag in een hotel in een wildvreemde stad, op de grond lagen kledingstukken die alleen van mij konden zijn. Buiten stond een grote groep mannen te vapen. Ik wist niet wat zij hier zochten. Misschien waren ze hier verzeild geraakt, net als ik.
Ik besloot de deur extra op slot te draaien, maar dat kon niet. Ik zette een bureaustoel voor de deur. Als iemand (al dan niet per ongeluk) mijn kamer zou binnenkomen, zou eerst die stoel omvallen, waardoor ik tijd zou hebben om ‘wat moet dat?’ te zeggen. Daarna zou ik wel verder zien.
Toen ik de televisie wilde aanzetten, zag ik dat een van de vorige gasten op de afstandsbediening had zitten bijten. Dat was met dusdanig enthousiasme gebeurd, dat ik vaststelde dat het alleen een hond kon zijn geweest. Hing de geur van hond nog rond? Niet dat ik kon ruiken.
Ik zette mij schrap voor de nacht, maar sliep door alles heen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant