Groenlandse sleehonden zijn geen huisdieren: ze kunnen agressief zijn en maken veel lawaai. Daarom verblijven ze naast Sisimiut in hun eigen ‘stad’. Fotograaf Arie Kievit ging erheen en bracht ze in beeld.
Door Jeroen Visser
Naast de Groenlandse stad Sisimiut ligt nog een tweede stad: die van de honden. Het is de plek waar alle sleehonden uit de buurt, zo’n zeshonderd, verblijven. Wie in Sisimiut loopt en twijfelt waar de honden zijn, moet zijn oren spitsen en op het gehuil afgaan.
De hondenstad bestaat uit veldjes die met onzichtbare grenzen van elkaar zijn gescheiden. Daar liggen de dieren met hun dikke wintervachten in de sneeuw, te wachten op eten of een een rit met de slee. Het terrein ligt bezaait met drollen, er is te lang geen verse sneeuw gevallen.
Toen hondenstad nog niet bestond, verbleven de honden bij hun baasje in de stad. Dat bleek onwerkbaar. Groenlandse sleehonden zijn geen huisdieren en kunnen agressief zijn als ze zich bedreigd voelen, ook tegen kleine kinderen.
In Groenland vind je maar één type sleehond, namelijk de Groenlandse hond, Canis lupus familiaris. Het is een van de zuiverste en meest geïsoleerde hondenrassen ter wereld. Mengen met andere rassen is verboden.
Tegen het einde van de middag is het spitsuur: eigenaren komen met auto of sneeuwscooter om hun honden te voeren. Onder hen burgemeester Malik Berthelsen, die vijf jaar geleden met zijn hobby begon en het vak leerde van een kind uit het dorp. ‘Het sleeën door de natuur, het geluid van de stilte, dat is het mooiste’, zegt hij.
Krijgen zijn honden puppy’s, dan geeft de burgemeester die aan iedereen die ze maar hebben wil, want de traditie van het hondensleeën staat onder druk. Rond de eeuwwisseling waren er dertigduizend sleehonden in Groenland, nu zijn dat er nog zo’n tienduizend. Vroeger was de sleehond onmisbaar voor de jacht, nu hebben sneeuwscooters die functie overgenomen. Daarnaast ligt er door de opwarming van de aarde minder sneeuw en ijs.
Door de groeiende toeristenindustrie is er perspectief. De Deense Anna Rasmussen Meyer, die werkt bij een hotel in de stad, neemt regelmatig toeristen mee. Hoewel er vandaag geen gasten zijn, maken Meyer en collega Mathilde Engtorp wel een tocht, om de honden uit te laten razen.
Onder enthousiast geblaf sluiten ze de tuigjes aan en binden ze de honden voor. Als iedereen klaar is en de honden bijna niet meer kunnen wachten, geeft Anna het commando. De slee racet weg, richting de ijstaartachtige bergen die het laatste licht weerkaatsen.
De Oekraïense elitemilitairen van de toekomst worden opgeleid op militaire kostscholen. Fotograaf Jelle Krings documenteerde het leven op zo’n school in Kyiv, waar kinderen tussen de 13 en 18 jaar lange dagen maken en leren hoe ze hun land moeten verdedigen.
In de Filipijnen proberen wetenschappers en dorpelingen samen de zeldzaamste krokodil ter wereld te redden.
Op aanraden van een vriendin reisde fotograaf David Shaw af naar Wales om in Dyfi Valley schapenhouder Dafydd Pughe en zijn familie te volgen. In zwart-wit benadrukt hij het thema van de fotoserie: traditie.
Source: Volkskrant