Bij de show van de Britse ster Sam Fender in de Afas Live heerst een voetbalsfeertje. Dat past goed bij zijn muziek, blijkt als hij in de tweede helft is opgewarmd.
is popredacteur van de Volkskrant.
De Britse ster Sam Fender staat dinsdagavond in een stijf uitverkochte Afas Live in Amsterdam, maar eigenlijk had hij beter in het voetbalstadion ertegenover kunnen staan. Er is op dit moment namelijk geen artiest wiens rock meer geschikt is voor een stadion.
In zijn thuisland Engeland staat hij deze zomer dan ook in stadions. In Nederland moet hij het voorlopig doen met de Afas Live en een headlineplek op festival Down The Rabbit Hole.
Toch heerst er een voetbalsfeertje in de concerthal. Fenders thuisclub, Newcastle United, won dit weekend de League Cup. Fans en bandleden hebben zich daarom uitgedost in de zwart-witte clubstrepen. Voor de show echt begint, spelen de trompettist en saxofonist Newcastle’s clublied.
Maar de eerste helft van de set resulteert niet in euforische uitvoeringen van Sam Fenders nostalgierock, maar in een soort katerige, tamme versie ervan. Fender en zijn bandleden spelen zonder zin, lijkt het. Zo klinken de arrangementen van zijn nummers, sowieso al aan de basale kant, wel erg ingetogen.
Gaandeweg de show vindt Sam Fender toch het vuur. De 30-jarige zanger schreef al twee ultieme anthems: Seventeen Going Under en Hypersonic Missiles. Die vallen fantastisch. Britse massarock op z’n best: kippenvel, armen in de lucht en ‘oooo’ meebrullen.
De muziek van Sam Fender raakt zo in de staart van de show aan wat zo aantrekkelijk moet zijn aan voetbalfan zijn. Je verenigt je met de massa vreemden om je heen, omdat je op dit moment hetzelfde het allerbelangrijkst vindt. In de Afas Live zijn dat niet doelpunten, maar nummers die je van voor tot achter kent.
De ‘ooo’s hoor je daarom nog ver na de show op straat en op het treinstation, eensgezind uit de kelen van fans.
Pop
★★★☆☆
18/3, Afas Live, Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant