Tim liet Sofie op de fiets Brooklyn zien, ze aten ijsjes in zijn favoriete ijssalon en gingen boodschappen doen op een skateboard. Op het dak van zijn huis met uitzicht op de skyline van Manhattan vroeg hij haar ten huwelijk.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Sofie (34): ‘Nadat we in een eetcafé hadden gezeten in de Amsterdamse Jordaan, liepen we naar buiten en ik wist: dit is het moment dat er gezoend gaat worden. Een hele avond hadden onze zinnen en woorden elkaar aangevuld en overlapt, alsof zijn zinnen de mijne waren en we geen van beiden wisten waar wat de een zei ophield en het verhaal van de ander begon. Een echte maaltijd was het niet geweest, eerder een lange borrel. Te ongeduldig om elkaar te leren kennen, geen tijd voor eten, en toen hij honger kreeg bestelden we leverworst en kaas.
‘Ik was zenuwachtig, het moment van zoenen zo dichtbij, ik kon het voelen. Ook al was het er nu nog niet, het naderde onmiskenbaar. Ik praatte door om de verwachting te temperen en ineens hoorde ik hem zeggen: Just do it, niet als reactie op iets, maar om zichzelf moed in te spreken. Toen, ineens, werd ik verrast door dat waarvan ik al wist dat het eraan kwam. Het was laat op de avond maar nog lang geen nacht, op straat was het druk en ik hoorde iemand zeggen: wow, die zijn echt vet verliefd.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Was dat zo? Was ik vet verliefd? We hadden elkaar een week ervoor bij toeval ontmoet in New York. Hij heette Tim, net als mijn vorige vriend en die ervoor. Het was op een zondagochtend geweest in de yogaschool, 14 februari 2016 om vijf voor tien, buiten vroor het 16 graden. Ik had me dik ingepakt met een jas en twee truien, een muts, handschoenen en een sjaal, maar de kou bleef snijden. Net iets te laat kwam ik de yogaruimte binnen en ik zag die jongen in kleermakerszit, puntige knieën in de lucht. Hij had bruine krullen en droeg een wit T-shirt met een wijde hals.
‘De keer ervoor was hij me ook opgevallen. Ik had hem horen praten en had gehoopt dat hij het woordje Nederland op mijn tas zou opmerken, dat hij me zou aanspreken, maar dat was niet gebeurd. Jammer, ik kon wel wat gezelschap gebruiken. Ik was een maand eerder naar New York gekomen om mijn modellenwerk weer op te pakken en moest nog afvallen voor ik echt aan het werk kon – in Amerika gelden strengere normen dan in Europa.
‘Mijn dagen bracht ik in mijn eentje door met documentaires kijken, door de stad lopen, yoga en piekeren over mijn relatie in Nederland die mijn vriend on hold had gezet toen ik liet weten weer voor drie maanden weg te gaan. ‘Hoi’, zei ik zodra de les was afgelopen. Het hele uur had dit woordje, dit voornemen, door mijn hoofd gespeeld. Maar deze Tim leek de fase van contact zoeken met de eerste de beste landgenoot allang voorbij. Dat we toch koffie gingen drinken was meer omdat hij, high van de yoga, daarmee onze kennismaking nog even kon uitstellen.
‘Zich eerst rustig aankleden, schoenen uit het rek pakken, dikke winterjas aan. In zijn ogen was ik een oppervlakkig model dat uiteindelijk thee bestelde in plaats van koffie omdat ik mijn tanden aan het bleken was. Zo stuntelig begon alles. En dat allemaal in dat intens kille wit van het koffiezaakje, als uit een moderne film. Zijn interesse werd gewekt toen ik vertelde dat ik naast mijn modellenwerk studeerde en in de hulpverlening wilde gaan. Later zou hij zeggen dat hij zich op dat moment de woorden herinnerde van een helderziende, die hem een paar weken eerder had voorspeld dat hij een vrouw zou ontmoeten die door anderen werd bewonderd om haar buitenkant, maar hem zou opvallen om haar binnenkant.
‘Wat een wonderlijke samenloop van gebeurtenissen. Mijn derde Tim op rij en dan ook nog die vrouw die hem kennelijk had voorspeld dat wij, twee willekeurige mensen aan de andere kant van de wereld, elkaar zouden ontmoeten. Te wonderlijk bijna. In de dagen na die ijskoude zondag zochten we vaak elkaars gezelschap op, meestal te midden van zijn vrienden, gewoon voor de gezelligheid. Ik vond het heerlijk om na die tijd in mijn eentje weer wat mensen om me heen te hebben.
‘Toen ik kort erna toch eerder naar Nederland ging om daar definitief een einde te maken aan mijn kwijnende relatie, ging het vervolgens snel met Tim drie. Eerst die zoen op straat in Amsterdam. Vrij snel daarna mijn impulsieve en ook weloverwogen besluit hem achterna te reizen naar New York en bij hem in te trekken. Het was april, twee maanden na de eerste ontmoeting, toen ik met een grote koffer vertrok. Ik lijk wel koekoek, dacht ik.
‘Hij haalde me op van het vliegveld en samen reden we in een taxi naar zijn huis. Beiden wisten we niets te zeggen. Waar we elkaar in Amsterdam hadden bedolven onder eindeloos gepraat en gebabbel, bleef het nu stil. Net als in de weken ervoor, toen we probeerden te facetimen, wat ook niet lukte. De wens elkaar te begrijpen had niet groter kunnen zijn, we vonden alles boeiend aan elkaar, saaie opmerkingen bestonden niet. Toch konden we alleen maar lachen en kijken. Zo verliefd.
‘Naast elkaar op die achterbank keek hij me aan met samengeknepen ogen. Er zat verwachting in die blik. Het was bijna plechtig, waar was dit het begin van? Iets kriebelde in mijn buik, nam in hevigheid toe en trok verder naar mijn hart, een sensatie die nog het meest leek op de energie die vrijkomt bij een explosie.
‘In de weken die volgden liet hij me op de fiets Brooklyn zien, we aten ijsjes in zijn favoriete ijssalon en gingen boodschappen doen, allebei op een skateboard. Het was mooi weer, de bloesem bloeide, hij nam me mee naar het dak van zijn huis waar we uitzicht hadden over de skyline van Manhattan. Daar vroeg hij me later ten huwelijk. We zijn nu tien jaar verder, hebben overal gewoond, allerlei carrièreswitches doorgemaakt en nu wonen we weer in Nederland met onze twee kinderen. Vannacht stond ik op om onze drie maanden oude dochter te voeden, toen ik terugkwam in bed spreidde hij half slapend zijn armen en legde ik mijn hoofd in zijn oksel. Ik huiverde. Zo ziet dat er dus uit, grote liefde. Vol van stil weten.’
Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant