is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Gaat Kjeld Nuis de 1000 meter op de WK afstanden halen? En de 1500 meter? In gesprek met Volkskrant-verslaggever Lisette van der Geest schatte Kjeld de kans dat hij zaterdag en zondag in het Vikinkskipet van start gaat op 75 procent, wat nog behoorlijk hoog is, gezien de wond aan zijn rechtervoet.
De afgelopen dagen gingen alle schaatsverslaggevers bij Kjeld Nuis langs in zijn hotel in Hamar voor het verhaal. Niet dat er veel nieuws viel te halen: Kjeld had zijn fans de afgelopen weken op sociale media gedetailleerd en mét foto’s op de hoogte gehouden van het genezingsproces.
Kjeld had twee weken geleden in Thialf een plastic stoeltje in elkaar getrapt en daarbij zichzelf een diepe wond toegebracht aan zijn rechtervoet. Dat is onverstandig, voor een schaatser.
Daniël Dwarswaard van het AD besloot zijn Kjeld-stuk woensdag met de cruciale vraag of Kjeld dacht dat hij met zijn gehavende voet nog wereldkampioen zou kunnen worden. Kjelds antwoord: ‘Dat zou wel een verhaal zijn, hè.’
Typisch Kjeld Nuis, een naar arrogantie neigende schaatser die zichzelf best wel een malle rare man vindt, maar toch ook een boeiende man met een verhaal dat hij altijd graag wil delen met de wereld. Kjeld is niet voor niets een topsporter. Die zien zichzelf graag als de stralende zon in hun eigen universum, een enkele subtopper daargelaten. En als zo’n ster aan de hemel zichzelf een voetwond trapt, is dat niet stompzinnig, maar een goed verhaal voor de mensen die in diepe bewondering naar hem opkijken.
Over de auteur
Bert Wagendorp is voormalig sportverslaggever van de Volkskrant, oprichter van wielertijdschrift De Muur en auteur van wielerroman Ventoux. Hij schrijft wekelijks een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Nuis, wat een klasbak. Trapt zichzelf eerst ongelukkig en haalt twee weken later gewoon de gouden medaille op, hechtingen en al.’
‘Iemand vindt het nodig me te diskwalificeren’, zei een boze Nuis na het stoeltjesincident. Iemand had het gewaagd hem te diskwalificeren. Zo hebben we Kjeld weleens vaker tekeer zien gaan tegen iemand die zo brutaal was geweest hem uit de wedstrijd te gooien.
Ontoelaatbaar, vond Kjeld toen ook al. Quod licet Iovi, non licet bovi: Als Jupiter zichzelf wil diskwalificeren heeft hij daarvoor geen onbenullig onderkruipsel nodig. En helemaal wanneer hij dat doet voor zijn aanbidders, zodat die weer eens een goed verhaal krijgen voorgezet.
Een paar dagen na de fatale trap zat Kjeld aan tafel bij Eva Jinek. Die was een en al begrip en bewondering – die sporttypes krijgen niet voor niets na een tijdje in de schijnwerpers het gevoel dat ze de lievelingetjes van de goden zijn en door het volk op handen worden gedragen.
Zeker, Kjeld vond het niet al te slim wat hij had gedaan, maar nou ja, zo zat hij nu eenmaal in elkaar. De Kjeld die olympisch goud won, was dezelfde als de Kjeld die het meubilair sloopte. De een kon niet bestaan zonder de ander. Het verhaal dat je wel vaker hoort van over het paard getilde topsporters.
Wanneer Kjeld dit weekeinde een gouden medaille wint, eet ik mijn Friese doorlopers op. Dan stel ik als kop boven het juichstuk over de zege voor: ‘Stoeltjesmepper wint goud.’ Ter voorbereiding op de Olympische Spelen van volgend jaar adviseer ik Kjeld zijn traptechniek eens uit te proberen op iets stevigers, een koelkast of, nog beter, een Italiaanse ordehandhaver met een kogelvrij vest. Wereldverhaal.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant