Ondanks de naam en de fabelachtige locatie werd Hotel Belvoir nooit een succes, en zelfs na de wedergeboorte als huurappartementencomplex staat Residence Belvoir er wat moedeloos bij. De begane grond is een gehavend gebit, ook op de drie verdiepingen erboven is leegstand zichtbaar achter eenzame vitrage. Wonderlijk, in tijden van woningnood, voor een pand dat kortgeleden een grondige make-over kreeg in het populaire segment van de gasloze, betaalbare middenhuur. Modieus met hout betimmerde lobby, strakke vloer, knappe fietsenkelder, gezellige huiskamer die voor bewoners gratis te gebruiken is – de droom van elke woningzoeker.
Maar huurders vertrekken en de verhuurder laat hun appartementen leeg, dat is de situatie. De woningnood is groot, maar verhuren levert kennelijk te weinig op.
‘We zijn nu wel wat bang voor krakers’, zegt een van de bewoners van de koopflats op de bovenste etages. Ze doen hun best er een levendig gebouw van te maken, helemaal van deze tijd, voor jong en oud: in de huiskamer hangt kunst, de agenda is gevuld met cursussen en borrels. Maar de leegstand van inmiddels zo’n twintig appartementen is geen gezicht, de verhurend makelaar verhuurt niet meer en niemand weet wat de plannen zijn – ‘Wij horen niets.’
Wachten op verkoop, waarschijnlijk. Hoe minder huurders, hoe waardevoller het vastgoed.
Sneu voor degenen die op zoek zijn naar een huis, zegt de bewoner: ‘Vanaf de straat ziet iedereen die lege appartementen’, en: ‘Ik begrijp de jongeren wel die daar boos van worden.’ Leegstand, dat was iets van vroeger, en nu is het terug. Conclusie: ‘Het draait kennelijk alleen om geld’.
Het Belvoir staat hoog aan de kop van de stad: de ene kant kijkt uit op het centrum, de andere op de schitterende uiterwaarden van de Waal. Nog steeds is het te herkennen aan de afgeronde oranje letters op het dak, en ondanks de gedateerde architectuur van baksteen wordt het door Nijmegenaren als beeldbepalend gezien.
Na jaren van verwaarlozing was corona de nekslag voor het hotel; slim werd het in 2022 verbouwd tot 54 appartementen met een huur van 850 tot 1.600 euro per maand, inclusief ‘stijlvolle badkamer’, ‘Franse balkons’, ‘hoogglans wit open keuken’ en een via wifi op afstand te bedienen voordeur.
Eigenaar is hotelketen Amrâth, opgezet door een miljonairsfamilie waarvan de pater familias trots opduikt in de Quote 500. Het lukt me niet het management te spreken, telefoontjes en mails blijven onbeantwoord, maar in De Gelderlander zei financial director Joris Rietveld dat de leegstand het gevolg is van de nieuwe huurwetgeving. Die is sinds een paar maanden van kracht, om uitwassen te voorkomen. Veel vastgoedbazen klagen dat hun rendement verdampt nu ze een eerlijke prijs moeten vragen en huurders direct een vast contract moeten bieden. Daar is uit oogpunt van de business misschien weinig tegenin te brengen, behalve dat het maatschappelijk gezien wat nihilistisch is om in deze tijd voor de volle winst te gaan. Met die huurwet is weinig mis, wel met de markt die jarenlang haar gang kon gaan en gewend raakte aan hoge winsten.
De situatie in het Belvoir staat niet op zichzelf. Ook in de flats van Utrecht Overvecht en Kanaleneiland, waar ik eerder over schreef, vallen inmiddels gaten. Ter omzeiling van de huurwet werden de appartementen een tijdje handig per kamer verhuurd, maar ook dat was van korte duur. De Canadese vastgoedgigant die de flats had opgekocht, lijkt uit Nederland vertrokken, het personeel is ontslagen en de website vrijwel uit de lucht; de verhurende makelaar heeft alle woningen ‘ingetrokken’. De leegstand is nu zichtbaar, ondanks een gemeentelijk leegstandsverbod.
Bij de entree van Residence Belvoir vertellen twee huurders wat er werkelijk aan de hand is: ze kampen met tocht en belabberde isolatie – die verbouwing is vooral cosmetisch geweest. Naast de huur van 1.200 euro, voor 65 vierkante meter, betalen ze elke maand 300 euro aan elektriciteit. Ze wonen er drie jaar: ‘De verhuurder doet er helemaal niks aan.’ Soms komt er iemand kijken na een klacht, maar de conclusie is steeds weer: ‘Dit zijn structurele problemen.’
Ze zoeken al een tijd iets anders: ‘Zodra het kan, zijn we weg.’ Maar dat is dus moeilijk vanwege de woningnood.
Over de auteur
Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant