Laat op de avond, na een lange, warme, licht-plakkerige treinreis kwam ik thuis en ik sprong meteen onder de douche. Onder de douche springen (wat niemand ooit letterlijk doet, maar goed) is iets waar ik me tijdens zo’n treinreis dan al uitzinnig op kan verheugen. Eigenlijk maken visioenen van de dampende douche al het ongemak en de viezigheid die een lange treinreis nu eenmaal met zich kan meebrengen goed.
De douche was koud en werd ook niet warm. Even weet ik het nog aan de winterse temperaturen die ’s avonds soms nog bereikt worden, daarna ging ik alle andere kranen in het huis nog eens uitproberen en – de paniek begon toe te slaan – op niks af knopjes van de thermostaat indrukken.
En toen was het zover: SOS-nummers van loodgieters bellen. Loodgieters hebben helemaal geen SOS-nummers, maar ik zocht degenen op die iets van ‘24 uur per dag bereikbaar’ op hun site hadden staan, en ik kreeg natuurlijk niemand te pakken, tot ik een man bereikte die met slaperige stem opnam. Het was dan ook al laat.
Hij zei dat hij morgen kon komen, maar dat ik voor de zekerheid vast een foto van mijn ketel kon appen. Dat deed ik. Ik zal de technische details verder niet behandelen, maar hij stuurde me daarop een hele oude YouTubevideo van iemand van een woningbouwvereniging die liet zien hoe je de ketel bijvulde met water.
Een ketel bijvullen met water had ik heel mijn leven nog nooit gedaan, ook niet op de momenten dat het nodig was, want ik vind de combinatie ketel (iets met een vlammetje) en water heel eng. Je denkt toch, of ík denk, dat je maar één ding verkeerd hoeft te doen en de hele boel vliegt in de hens, of overstroomt, of allebei tegelijk, wat op zich de brand zou blussen, maar niet op een fijne manier.
Het rare aan dit YouTubefilmpje was: ik snapte het gewoon. Het leek helemaal niet ingewikkeld. Vijf minuten later had ik de ketel bijgevuld. Ik kan amper navertellen hoe het voelde om op het display van de ketel de waterdruk te zien toenemen, maar laat ik het zo zeggen: euforie dekt de lading niet.
Ik appte de mij verder onbekende loodgieter een uitzinnig dankwoord. Hij stuurde een duimpje omhoog. Een kwartier later kon er gedoucht worden.
En daar denk ik nu elke dag aan als ik warm douche, of als ik op zolder langs de ketel loop: die ketel heb ik zelf bijgevuld. Met een YouTubefilmpje.
Ik weet niet of ik genoeg praktische vaardigheden heb voor als er een armageddon uitbreekt, ik twijfel daar erg aan, maar ketels bijvullen kan ik.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant