Vrijheid moet hoog in het vaandel hebben gestaan bij de paradijsvogel die ik zag kuieren op de laatste dag van de maartse zomer. Zijn haardos had de vrijheid om uit te groeien tot een met klemmen en strikken bijeengehouden ooievaarsnest op zijn hoofd. De felgekleurde lappen die hij droeg waren vrij om naar hartelust met elkaar te vloeken, en zijn voeten hadden alle vrijheid om de drukke verkeersweg op te dartelen, rood stoplicht of niet.
De taxichauffeur die keihard moest remmen en van schrik naar zijn hart greep, de gillende omstanders, ach, misschien waren het overtrokken reacties geweest, ware het niet dat de vrije vogel een rolstoel voortduwde, met daarin een oud moedertje, aan wie je kon zien dat ze vroeger vrijelijk blootsvoets rond een kampvuur had gedanst.
Het geschrokken getoeter van de taxichauffeur werd beantwoord met twee zorgeloos opgestoken middelvingers. Ja, wat vrijheid betreft zaten duwer en geduwde duidelijk op één lijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant