Van vriendschappen op het schoolplein tot aan de eerste langdurige relatie: als ouder zie je je kind verschillende relaties aangaan. Maar hoe ga je ermee om als je de partner van je kind niet geschikt vindt?
Je vindt de partner van je kind maar bazig, ziet dat je kind teruggetrokken is of hoort geruzie. Of je denkt dat de partner van je kind niet genoeg verdient, nooit eens kookt of niet vaak genoeg een bloemetje meeneemt. Er zijn verschillende redenen waarom je kunt denken dat je kind niet met de juiste partner samen is. Maar eigenlijk heb je hier niets van te vinden, zegt gezins- en relatietherapeut Sabine Hooijer.
"Je wil het allerbeste voor je kind", weet ze. Het kan daardoor heel pittig zijn als je echt voelt dat een partner niet geschikt is. "Maar je kind mag zijn eigen leven invullen en zelf ervaren hoe het fout kan gaan. Elk stel heeft zijn donkere dagen: een ruzie hoort daarbij. Misschien is de partner wel geschikt, maar past de persoon niet in het plaatje dat jij als ouder voor ogen had."
De grootste valkuil van ouders is dat ze het gaan invullen voor hun kinderen, zegt psycholoog Erwin Smidt. "Je weet als ouder niet wat er speelt, maar je ziet alleen signalen." Je merkt bijvoorbeeld dat je kind zich terugtrekt en minder contact opneemt. Of je kind vertoont ineens ander gedrag, zoals meer alcohol drinken. "Het kan aan de relatie liggen, maar het probleem kan ook ergens anders liggen. Misschien kun jij niet goed met de partner opschieten en denk je daardoor dat het aan de relatie ligt."
Het begint al op het schoolplein van de basisschool. Als ouder zie je je kind verschillende relaties aangaan, zoals de eerste vriendschappen. Ook dan heb je misschien het idee dat een vriendje of vriendinnetje geen goede invloed heeft op je kind. Het is belangrijk eerst kritisch te kijken of dat beeld wel klopt, zegt psycholoog en opvoedkundige Tamar de Vos-van der Hoeven. "Is die ondeugendheid echt de invloed van het vriendje of is het mijn eigen kind dat zich aan het ontwikkelen is?"
Als je weet dat een vriendje je kind echt negatief beïnvloedt, val dan die vriend niet te veel aan. "Zeg niet: 'Elke keer als je met Tom speelt, doe je dat.' Want dan wil je kind alleen het andere kind verdedigen", zegt De Vos-van der Hoeven. "Zo is er geen gesprek meer mogelijk. Focus daarom op wat jouw kind doet: 'Ja maar ik praat met jou, Toms ouders gaan over wat Tom doet.'"
Bij jongeren kun je eigenlijk hetzelfde doen, maar dan in pubertaal. "Vraag naar de feiten", zegt Hooijer. "Vraag tijdens het aardappel schillen of samen naar de supermarkt lopen hoe het dan gaat als je kind met die vrienden is en of hij dat oké vindt. Oordeel zo min mogelijk. Hoe meer je dat doet, hoe interessanter ze het contact gaan vinden. Bij een jonger kind kun je soms nog zeggen dat een keer samen spelen niet lukt, maar bij deze leeftijd kan verbieden niet meer. Dan weet je dat kinderen het stiekem regelen."
Dat je zo open met je kinderen hierover kunt praten, is volgens De Vos-van der Hoeven een relatie die je in de loop der jaren opbouwt. Je groeit steeds meer naar elkaar toe als je kind volwassen wordt, vult Hooijer aan. "Ook als je kind volwassen is, kun je in eenzelfde gesprek zeggen dat je je zorgen maakt."
Zeg in dat gesprek zo min mogelijk over de partner, adviseert Hooijer. Ook Smidt beaamt dat. "Beschrijf wat je ziet." Hij geeft het voorbeeld van een moeder en een zoon. "Zeg tegen je zoon dat hij de laatste tijd wat teruggetrokken is en vraag wat er aan de hand is. Het is altijd het beste zo open een gesprek te starten. Je denkt dat je weet hoe het zit, maar dat weet je nooit."
Als ouder wil je er meteen wat aan doen als het niet goed gaat met je kind, zegt Smidt. "Je komt dan met goedbedoelde adviezen, maar die worden in de meeste gevallen niet zo ervaren. Als je zegt dat de partner van je kind 'geen leuke vrouw' is en 'ze zo niet met je moet omgaan', veroordeel je ook je kind. Negatieve dingen over de relatie zeggen verstoort jullie band."
Het moeilijkste aan het ontdekken of een partner echt niet geschikt is voor je kind, is dat je maar één kant van het verhaal hoort, vertelt Smidt. "En je kiest altijd de kant van je kind." Wel is er volgens Smidt en Hooijer een groot verschil tussen een relatie "die niet goed gaat" en een relatie waarbij er sprake is van fysiek of psychisch geweld.
"Bij fysiek of psychisch geweld is het zo ingewikkeld dat je daar zelf als ouder niet uitkomt", zegt Smidt. Bij psychisch geweld wordt iemand bijvoorbeeld voortdurend gekleineerd. Een signaal van fysiek geweld kunnen blauwe plekken zijn. "Je kunt dan hooguit ondersteunen. In dit geval kun je professionele hulp inschakelen, zoals Veilig Thuis. Dat is een eerste stap."
Maar als hier geen sprake van is en je hebt je zorgen uitgesproken, is dat alles wat je kunt doen. "Als je kind zegt dat er niets aan de hand is, dan is het wat het is", zegt Hooijer. "Je kunt dan wel zeggen dat je kind altijd bij je terechtkan en je niet zal oordelen. Je steunt je kinderen als je ervoor ze bent wanneer ze je wel of niet nodig hebben. Niet door te doen wat jij denkt dat goed voor ze is."
Source: Nu.nl algemeen