Home

Kijk hoe gracieus Lieke Klaver loopt op dat bochtige blauwe baantje: krachtig, rechtop, trots, zelfverzekerd

Blij en gelukkig zijn was ook echt een kwestie van blij en gelukkig zijn bij Lieke Klaver, tot in elke uithoek van haar gezicht. Ze brak open na haar prachtige overwinning op de 400 meter op de EK indoor in Apeldoorn, al blijft atletiek in een zaal het stiefzusje van het echte werk, van buiten rennen in de zon.

Maar kijk hoe gracieus ze loopt op dat bochtige blauwe baantje: krachtig, rechtop, trots, zelfverzekerd. Zo veel groter als ze is dan de achtervolgers, van wie de gedrongen Henriette Jæger de beste is. Verslaggever Leon Haan spoort Klaver in de eindsprint aan om stand te houden, iets wat ze sowieso van plan was. Eindelijk individueel goud, mede omdat Femke Bol niet meedeed, maar dat telt op zulke momenten niet.

Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.

Het was ook het weekeinde rond Internationale Vrouwendag, met de Feminist March in Amsterdam, met oneindig veel verhalen over de nooit gestreden vrouwenstrijd, over de loonkloof, de orgasmekloof en tal van andere kloven.

In de sport is veel anders: de vrouw is de man allang voorbij. Althans, in zekere zin. Vrouwen krijgen ook hier in veel gevallen minder betaald dan mannen voor ongeveer dezelfde inspanning, en minder aandacht ook. Maar met het veroveren van belangrijke titels zijn de Nederlandse vrouwen een fors eind opgeschoten. Ja, ze hebben soms minder tegenstanders in een internationaal minder breed veld, doch hun inhaalrace is indrukwekkend.

Al die schitterende kampioenen in de sport, met hun wil en verbetenheid, met hun voorbeeldige prestaties. Het was feest, bijna de hele Vrouwendag, met de aanloop naar en uitloop van de dag. Demi Vollering en de teruggekeerde Anna van der Breggen bestreden elkaar op de fiets in de Strade Bianche, waarbij de jongere Vollering haar rivale op de laatste beklimming het nakijken gaf.

Kijk eens waar de vrouwensport staat ten opzichte van pakweg twintig jaar geleden. De vooruitgang is bijna onvoorstelbaar, terwijl op tal van andere maatschappelijke speelvelden juist sprake is van stagnatie; daar is het de vraag of er voldoende munitie is voor een nieuwe, noodzakelijke vrouwenstrijd.

De dag was begonnen met berichten uit de Verenigde Staten, over Kimberley Bos, de eerste Nederlandse wereldkampioene in skeleton. Collega Lisette van der Geest schrijft hoe Bos dat allemaal heeft gefikst, in die kleine, on-Nederlandse sport. Dat ze mogelijke sponsors belde of ze haar wilden helpen, dat ze met flyers door Ede liep. Al die volharding, om liggend op de buik op een soort dienblad met 120 kilometer per uur naar beneden te suizen. Je moet er zin in hebben.

Waar Femke Bol was, in dit vrouwenverhaal? Die liep alleen op de estafettes in Apeldoorn. Ze liet Nick Smidt op de uitbundigst denkbare manier juichen. Ja, hij is een man, en hij was de eerste loper in de gemengde estafette. Ook hij won dus goud. Hij had fantastisch gelopen, want hij gaf het stokje als eerste over. Tegelijkertijd kon hij achteraf alleen zo blij zijn omdat supervrouw Femke Bol de achterstand op het laatste stuk bijna fluitend goedmaakte. Hoe fijn is dat: een man die blind kan vertrouwen op de vrouw op wier gezicht geen inspanning te zien is.

Lees ook

Geselecteerd door de redactie

Source: Volkskrant columns

Previous

Next