Bij mij thuis groeit het draagvlak voor een noodpakket. Het is een kersvers draagvlak, er zouden krokussen op kunnen groeien. We staan erop te wankelen, uit ons evenwicht geslagen doordat het zover heeft moeten komen. Tot nu toe waren we aangewezen op de twaalf flessen tonic die nog over zijn van ons laatste feestje en een fluitje dat ergens tussen de wandelspullen ligt.
Verwend zijn met vrede. Een hoofd dat wel doorheeft dat er stront aan de knikker is, maar een hart dat nog niet mee wil. De tijd die we volgens zovelen niet mogen verliezen, echt even nodig hebben om aan het idee te wennen. Als de minister zegt dat ‘de civiele weerbaarheid’ omhoog moet, bedoelt hij dan mijn civiele weerbaarheid?
Een noodpakket, waar koop ik dat? En wat kost zoiets? Eenmaal aangeschaft zal het me vanuit de voorraadkast dagelijks toefluisteren: je bent nu officieel bang. Alleen daarom al moest het maar eens gebeuren.
Source: Volkskrant columns