Ze zijn geen vrienden meer. Vandaag is de dag dat ze erachter komen, al wordt er niets benoemd. Op een zonnig terras omhelzen ze elkaar eerst innig, waarbij ze verklaren hoe belachelijk het is dat ze elkaar zo lang niet hebben gezien. ‘Nee, maar écht.’
Aardige mannen, wier levens lang geleden met elkaar vervlochten zijn geraakt. Gespreksstof is het probleem niet, welwillendheid evenmin. Maar wat ze beiden met verbazing moeten voelen, is dat de vanzelfsprekendheid is verdwenen, de bouwstenen die ze beurtelings aandragen vormen geen muurtje meer. Ze lachen wel, maar niet hard genoeg. Ze stellen elkaar vragen, maar vragen niet door. Ineens zou er moed voor nodig zijn om te benoemen waar het aan ontbreekt, maar aan die moed ontbreekt het ook. Gaandeweg lijkt op hun beider voorhoofden het woord ‘jammer’ te verschijnen.
Zoals het aardige mannen betaamt zitten ze de tijd uit en maken een nieuwe afspraak, die meermaals zal worden afgezegd.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns