De metro schiet onder Parijs door. Ergens boven ons scharrelen mensen door het warenhuis Galeries Lafayette. Het is druk, maar we hebben zitplaatsen weten te bemachtigen. De wagon schudt heen en weer, piept en kraakt. Mensen zoeken op hun telefoon naar afleiding om de sleur van de reis het hoofd te bieden. Maar wat mij betreft zitten we hier nog even. In de weerspiegeling van het raam aan de overkant zie ik mijn oudste dochter naast me.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Parijs moest het worden, omdat ze de Eiffeltoren wilde zien. En de Mona Lisa. En ze wilde macarons, heel veel macarons. Ze had haar knuffelvarken meegenomen, maar ook haar nepnagels, die ze op de heenreis in de Eurostar zorgvuldig over haar eigen nagels plakte.
Nadat we onze spullen in het hotel hadden achtergelaten liepen we een stukje door Pigalle en pakten daarna de metro naar de Eiffeltoren. Het was koud en we hadden niet gereserveerd, maar we stonden een half uur later toch op de top. Ze nam foto’s met haar wegwerpcamera en wilde toen weer snel naar beneden omdat de ijzige wind dwars door onze jassen blies.
Bij alles wat we doen schiet door mijn hoofd dat ik dit moet onthouden. Neurotisch maak ik filmpjes en neem ik selfies, omdat ik grip wil krijgen op iets waar geen grip op valt te krijgen. Ik ben niet in het hier en nu, maar in een toekomst waarin ik terug wil naar deze momenten – hoe we zwijgend van genot tegen over elkaar zitten in een pizzeria in Montmartre, hoe ze uit het niets dansjes doet op straat, hoe we elkaars handen vast houden terwijl we op zondagochtend door een slapend Parijs struinen, hoe we naast elkaar liggen in een groot bed op de hotelkamer en samen een zak M&M’s leegeten terwijl we een film kijken, hoe ze overvallen wordt door keuzestress als ze macarons moet uitkiezen, hoe ze kijkt als een accordeonist in de metro voor onze neus La vie en rose speelt. Ik probeer te onthouden wat ze zegt, op te slaan hoe ze kijkt, maar ben ’s middags alweer vergeten wat ze die ochtend zei.
Is dat niet het lastige van herinneringen? Dat je ze niet te veel moet proberen te vormen, te dwingen, maar ze, ondanks alle middelen die tot je beschikking staan, zelf hun werk moet laten doen. Erop vertrouwen dat zal beklijven dat verdient te beklijven. Want als je te veel bezig bent met het najagen van herinneringen kan het zomaar zijn dat je niet opmerkt hoe het is om naast je dochter in de metro in Parijs te zitten, gewoon naast haar te zitten, haar te zien in de weerspiegeling van het raam, zachtjes heen en weer schommelend, op weg naar een volgende herinnering.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant