Hoe kijkt de generatie van 2000 terug op de jaren die hen gevormd hebben en wat verwachten ze van de toekomst? Heleen Haverkort: ‘Soms ben ik bang om weggezet te worden als lid van een generatie die niet wil werken, of alleen maar parttime wil werken.’
is popredacteur van de Volkskrant.
Hoe ben je opgegroeid?
‘In een warm gezin in Beuningen, vlak bij Nijmegen. Ik heb drie oudere broers, van wie de oudste twee een andere vader hebben. We hebben wel allemaal dezelfde moeder. We hebben altijd met elkaar door een deur gekund. Mijn twee oudste broers zijn een stukje ouder, die hebben allebei al kinderen. Vroeger stoeide ik als enige meisje gewoon mee met mijn broers en, zoals dat gaat met broers, werd ik ook vaak belachelijk gemaakt of als prinsesje neergezet.
‘Ik heb een goede band met ze, met mijn jongste broer bespreek ik alles. Met mijn ouders kan ik ook goed praten, over hoe ik de wereld zie en wat ik belangrijk vind. Daarover oordelen ze niet zo gauw. Het komt weleens voor dat we aan de keukentafel gesprekken hebben over hun leven en waarom ze vroeger de keuzes hebben gemaakt die ze maakten. Ik heb zelfreflectie van ze meegekregen, daarmee ben ik blij.’
Wanneer ging je voor het eerst op jezelf wonen?
‘Toen ik 17 was, ben ik naar de Verenigde Staten gegaan om daar een jaar aan een universiteit te studeren. Vijf dagen nadat ik daar was aangekomen, werd ik 18. Amerika is zo’n ander land, veel extremer in alles. Op die universiteit vond ik de lhbti-gemeenschap bijvoorbeeld veel meer aanwezig dan wat ik in Nederland zie.
‘Ik heb daar een keer geprotesteerd voor abortusrechten, dat leefde heel erg op die campus. Dat zijn dingen die je in Nederland minder actief meekrijgt. Na dat jaar ging ik in Groningen studeren, daar is het gros wit met redelijk rijke ouders. Studenten, althans in mijn Groningse bubbel, passen vaak redelijk in hetzelfde hokje. Dat was in de VS veel diverser, dat mis ik in Nederland. Ik woon sinds een paar maanden in een antikraakwoning in Zwolle, waar ik coschappen loop.’
Heleen Haverkort (24)
Woonplaats: Zwolle
Hoe volwassen vind je jezelf op een schaal van 1 tot 10?
‘7,3. Volwassen genoeg om verstandige en doordachte keuzes te maken, maar soms nog behoorlijk chaotisch.’
Voel je jezelf onderdeel van een generatie?
‘Ja. Ik vind het leuk om onderdeel uit te maken van een idealistische generatie, die het ook voor zichzelf leuk wil maken.’
Waar ben je over zeven jaar?
‘Dan heb ik het allemaal een stuk meer op de rit: in ieder geval een baan en misschien een kind.’
Waarom studeer je geneeskunde?
‘Mijn ouders zijn allebei huisarts geweest, dus ik heb van dichtbij meegemaakt hoe mooi het vak kan zijn en hoeveel je voor patiënten kunt betekenen. Ik heb getwijfeld tussen psychologie en geneeskunde. Maar met geneeskunde kun je ook psychiater worden. Dus toen ik de selectie van geneeskunde doorkwam, ben ik dat maar gewoon gaan doen.
‘Tegenwoordig heeft geneeskunde een loting in plaats van selectie, dat vind ik beter. Met een selectie krijg je allemaal vergelijkbare geneeskundestudenten, veelal witte meiden uit artsengezinnen. Precies zoals ik dus, haha. Die mensen weten allang dat ze dit willen doen en hoe ze de selectie door moeten komen. Met een loting vang je meer mensen uit andere milieus, die niet al zo vroeg weten dat ze dit willen doen.’
Wat vind je belangrijk in het leven?
‘Sowieso de basisdingen, zoals de relaties die je hebt, maar ook respect en liefde voor de wereld om je heen en alles wat daarop leeft. Ik vind het belangrijk dat je daarmee het beste voor hebt. Het delen van momenten met andere mensen is belangrijk. Als je terugdenkt aan de mooiste momenten in je leven, zijn die toch altijd met mensen van wie je houdt.’
Volg je het nieuws?
‘Ja. Ik lees NOS, de Volkskrant en NRC op mijn telefoon, maar er zijn ook dagen dat ik het nieuws op Instagram voorbij zie komen. Het is niet zo dat ik elke dag uren de krant zit te lezen, maar ik vind het belangrijk om het nieuws te volgen. Ik zou het egoïstisch vinden om me niks aan te trekken van wat er in de rest van de wereld gebeurt, alsof alles wat andere mensen overkomt je niks uitmaakt. Dat is niet een houding die ik zelf graag aan zou nemen.
‘Ik kon het nieuws altijd redelijk van me afzetten, maar daar begin ik nu een verandering in te merken. Er zijn veel heftige dingen aan de hand en voor het eerst is het echt spannend voor de Nederlander, omdat het risico op oorlog hier groter wordt. Een paar jaar geleden kon ik me niks voorstellen bij alles wat er nu is veranderd in de wereldorde.
‘Hoe snel dat alles is gegaan, maakt me erg bezorgd over wat er de komende paar jaar gaat gebeuren. Ik had nooit gedacht dat ik dat op mijn 25ste al zo sterk zou voelen. Maar ja, uiteindelijk leef ik ook maar gewoon mijn leven, ben ik bezig met of de zon schijnt en wat ik die dag in het ziekenhuis heb meegemaakt.
'Ik vind het soms bizar dat ik aan de ene kant bezig ben met grote vraagstukken zoals de positie van Europa in de wereld en aan de andere kant maar gewoon blijf doen wat ik altijd doe. Het heeft bijna iets apocalyptisch.’
Hoe wil je je werk indelen na je studie?
‘Bij het kiezen van een specialisme als arts neem ik ook de leefstijl mee die bij een specialisme hoort. Bijvoorbeeld de hoeveelheid nachtdiensten: dat zijn dingen die veel invloed hebben op je leven. Vaak in het weekend moeten werken of onregelmatige uren hebben, lijkt me pittig. Hoe laat je het ziekenhuis uitloopt ’s avonds, verschilt behoorlijk tussen verschillende specialismen.
‘Dat ik daarmee rekening houd in mijn keuze, is tekenend voor onze generatie, denk ik. Soms ben ik bang om weggezet te worden als lid van een generatie die niet wil werken, of alleen maar parttime wil werken. Vroeger gaven mensen echt alles om arts te worden, tegenwoordig is die balans veel belangrijker. Ik denk dat ik een ochtendje vrij wel lekker zou vinden.’
Waar ben je trots op?
‘Ik denk dat ik me goed kan verplaatsen in andere mensen. Ik vind het belangrijk om anderen te kunnen begrijpen. Al moet ik zeggen dat ik ook oordelen kan hebben hoor. Dat vind ik irritant, dat je dat blijft houden.
'Maar ik heb interesse in en respect voor hoe andere mensen denken en wil graag begrijpen waar ze vandaan komen. Dat iemand niet dezelfde keuzes maakt als ik, komt ook doordat iemand een andere achtergrond heeft. Ik denk vaak: als we elkaar iets beter proberen te begrijpen, zou het een stuk beter gaan in de wereld.’
Hoe ziet je digitale leven eruit?
‘Ik gebruik vooral Whatsapp veel, Instagram en af en toe Snapchat. Het is bijna gênant om toe te geven, maar ik zit ook geregeld op Facebook. Ik vind de dingen die je daar tegenkomt erg grappig. Van die boomerige filmpjes, of recepten.
‘Er is een Facebookgroep met tips om te knutselen met spullen van de Action. Dan gaan ze allemaal van die random dingen maken, dat vind ik top. Ik vind het razend interessant om te zien wat mensen, die ik ooit in een ver verleden heb gekend, op Facebook gooien.
'Ik vind dat ik te veel tijd op mijn telefoon doorbreng, ik merk dat ik er veel aan denk. Als ik met andere dingen bezig ben, kan ik de behoefte hebben om te kijken of ik een berichtje heb. Dat slaat nergens op, een berichtje kan prima drie uur wachten. Die afhankelijkheid, dat ik continu benieuwd ben wat er op dat ding gebeurt, is irritant. Het leidt af.’
Wat vind je belangrijk in een relatie?
‘Openheid en gelijkheid. Je moet alles kunnen bespreken met elkaar. Ik denk dat het ook belangrijk is dat je een beetje op dezelfde manier naar de wereld kijkt en naar jouw positie daarin. En natuurlijk dat je lol kunt maken met elkaar, dat iemand je kan laten lachen.
‘Mijn vriend en ik zijn nu iets meer dan anderhalf jaar samen. Een open relatie is niet iets waar ik me comfortabel bij zou voelen. Je weet het natuurlijk pas als je het probeert. Maar als ik me nu bedenk hoe ik het zou vinden als mijn vriend met iemand anders zou gaan, weet ik zeker dat ik dat niet leuk zou vinden.’
Wat zijn je dromen?
‘Ik zou mezelf helemaal willen kunnen accepteren en waarderen, ook al heb ik gebreken en ben ik niet overal goed in. Ik ben kritisch op mezelf, soms kan ik mezelf daar dusdanig mee in de weg zitten dat ik minder gelukkig ben. In het ziekenhuis ben ik de hele tijd bezig met wat de arts van mij en mijn functioneren vindt en of ik het wel goed genoeg doe. Dan doe ik het werk meer voor de bevestiging, dan om voor mezelf iets te leren.
‘Mijn stille hoop is dat ik op een gegeven moment op een leeftijd kom dat ik wat meer kan accepteren wie ik ben. Aan de andere kant roest je, als je ouder wordt, meer vast in je gedrag en word je veel eigenwijzer, dat is niet iets waar ik per se naar uitkijk.
'Verder wil ik mooie herinneringen blijven maken en nog meer van de wereld zien. Op den duur zou ik graag een gezin willen hebben, en een tuin waar allemaal dieren in kunnen leven. Varkens bijvoorbeeld, of een koe.’
25 in 25
In de serie 25 in 25 vragen we jongeren geboren in 2000 hoe ze zijn geworden wie ze zijn en hoe ze hun toekomst zien. Meedoen? Mail een korte omschrijving (opleiding/woonplaats/bijzonderheden) naar: 25in25@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant