Dit weekend overleed Dieuwertje Blok op 67-jarige leeftijd. De lezers van de Volkskrant reageerden, en deelden hun favoriete herinneringen aan haar.
Het Sinterklaasjournaal en 5 december. Een toespraak op 4 mei voor de Dodenherdenking. Een groter contrast is er niet. Maar Dieuwertje Blok kon het beide.
Arjan de Roon, Elst
Onze zoon Teun (inmiddels 20 jaar) kreeg in groep 3 steeds meer wantrouwen over het bestaan van Sinterklaas. Hij stelde kritische vragen over het uiterlijk van Sinterklaas, over waar de cadeautjes vandaan kwamen en over hoe de Pieten de cadeautjes in de schoen kregen. Toen we hem uiteindelijk vertelden dat Sinterklaas inderdaad niet bestaat, kreeg hij een enorme lachbui. Eenmaal bijgekomen van de schrik en het lachen, had hij nog wel één vraag aan ons: ‘Is Dieuwertje Blok wel echt?’
Susan Osinga, Driebergen-Rijsenburg
Over dit artikel
Dit zijn een ingezonden bijdragen, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Het was ongeveer 1990. Er kampeerden twaalf mensen bij een postkantoor voor kaartjes voor een concert van Bruce Springsteen. Iemand vroeg aan Dieuwertje: ‘Jij bent toch beroemd? Jij kan toch wel aan kaarten komen?’ Ze antwoordde: ‘Zoiets doe je toch niet?’ Ze was, kortom, niet alleen beroemd en geliefd – ze deugde ook nog.
Hans Groot, Nuenen
We waren aangesloten bij de kaartverkoop op Oerol. Het zal wel voor theater geweest zijn. Het loket zou pas over een half uur open gaan maar we wilden per se die voorstelling zien. Dicht achter ons stond opeens een kleine vrouw. Was ze alleen? Ik weet het niet meer. Ze zal best gezien hebben dat we schrokken, was ze…? Ja, onmiskenbaar.
We raakten in gesprek. En zoals vaker hadden we een geanimeerd gesprek met een totaal onbekende. Maar dit was dé Dieuwertje.
Toine van der Weerden, Boxtel
De achternaam van mijn man is Blonk. Die van onze kinderen ook. Voor onze kleinkinderen was Dieuwertje Blok daarom ‘onze Dieuwertje Blonk’.
Bertie Bastiaens, Nijmegen
Met vertedering denk ik terug aan hoe mijn (nu inmiddels 21-jarige) oudste dochter bij de eerste tonen van Het Sinterklaasjournaal altijd stuiterend van opwinding riep: ‘Mama, kom gauw! Blokkertje Dieuw is er weer!’
Ook nu ik inmiddels thuis de enige ben die nog kijkt, zijn we haar binnen ons gezin altijd zo blijven noemen. Als zij er weer was, kon de sinterklaastijd beginnen. Blokkertje Dieuw heeft een warm plekje in ons hart.
Simone Kiewiet, De Rijp
Ik zou voor het eerst geïnterviewd worden voor een muziekprogramma in het Concertgebouw. Dieuwertje haalde me op, en al pratend liepen wij naar het eind van een ruimte. Daar zei ze: ‘Dankjewel, dit was het!’ Zenuwen? Nergens voor nodig. Ongelooflijk!
Caroline de Koning, Antwerpen
Geen ingezonden brief, maar een ode aan Dieuwertje, getekend door buurtkinderen.
Carolien Duivenvoorde, Culemborg
Mijn mooiste herinnering van Dieuwertje is niet Het Sinterklaasjournaal; ik ben 51, dus toen ik klein was, hadden we dat nog niet. Maar in de jaren tachtig presenteerde ze een voetbalprogramma (ja, u leest het goed) met een andere grootheid: Johan Cruijff. Cruijff en Co heette dat. Een geweldig programma voor straatschoffies zoals ik, die allemaal trucjes en wijsheden van Cruijff aanleerden. Dieuwertje was er dus voor iedereen en voor altijd: samen met Sint en Piet voor mijn kinderen, en samen met Johan voor generatie X.
Kwok Sing Sit, Uithoorn
Als ik moet denken aan een warme herinnering aan Dieuwertje Blok, dan is het wel tijdens Het Sinterklaasjournaal van 2014: het Boek was kwijt, Sinterklaas leek gek te zijn geworden en de Hoofdpiet maakte dat hij wegkwam. Ik, toen 8 jaar, was werkelijk in blinde paniek: ‘Hoe moet dit nog goed komen?’ Gelukkig was daar Dieuwertje Blok, die mij thuis vanuit de studio geruststelde dat het goed zou komen. En het kwam goed,
Wat me vooral is bijgebleven, is het moment dat de Hoofdpiet opeens verscheen en tegen Dieuwertje zei: ‘Kom mee naar het Pietenhuis, want pas met jou is het sinterklaasfeest ouderwets gezellig.’
Illya Kolbeek, Eibergen
Sinterklaas huilt.
Frans Tijssen, Rotterdam
Met drie dochters uit de geboortejaren 2006, 2008 en 2011, was Dieuwertje Blok jarenlang te gast in onze woonkamer. Ze was in de drukke november- en decembermaanden het rustpunt waar we elke dag naar uitkeken. Bij discussies over Sinterklaas kregen mijn man en ik vaak van onze dochters te horen: dat is wél zo, want dat heeft Dieuwertje Blok (altijd haar achternaam erbij) zelf gezegd. Wat Dieuwertje op tv vertelde was de waarheid.
Altijd als de achtergrondstem zei: ‘Dit is Het Sinterklaasjournaal met...’, dan gilden onze meiden: ‘DIEUWERTJE BLOK!’ Elke dag hetzelfde.
Ook nu nog kijk ik elk jaar Het Sinterklaasjournaal, al een aantal jaar zonder mijn dochters omdat ze er te groot voor zijn, vinden ze zelf. Maar voortaan zonder Dieuwertje Blok...
Miriam Faes, Prinsenbeek
Dag lieve stem en innemende blik. De huidige tijd spreekt een andere taal, maar ik zweer bij jouw Sinterklaasjournaal.
Nico Floris, Zwolle
Toen ik 8 jaar was, begon Het Sinterklaasjournaal met Dieuwertje Blok. Door haar warme manier van presenteren, bleef ieder kind plakken achter de televisie. Ook in de jaren erna, terwijl het ‘geloven’ afnam, bleef ik kijken. Dieuwertje Blok begon te versmelten met het begrip ‘Sinterklaas’.
Nu sta ik voor de klas en heb ik gezien hoe Dieuwertje, jaar na jaar, iedere generatie door het Sinterklaasfeest heen loosde. En ieder jaar weer was er de twinkeling in de ogen bij de kinderen, wanneer bleek dat het feest toch gered was. En wanneer ik de ogen van de kinderen zag twinkelen, twinkelden die van mij mee.
Het sinterklaasfeest moet het nu zonder Dieuwertje doen. Het heeft al vele transformaties door moeten maken, maar dit vind ik misschien toch wel de zwaarste.
Casper Koopman, Zwolle
De allerleukste anecdote was natuurlijk de reactie van een kind op het bericht dat Sinterklaas niet bestaat: ‘Heeft iemand het al aan Dieuwertje Blok verteld?’
Maar ik moet me nu afvragen hoe ik aan mijn dochter van 9 vertel dat Dieuwertje Blok er niet meer is.
Irene Vermeulen, Amsterdam
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant