Dat premier Netanyahu van Israël de tweestatenoplossing bij het grofvuil heeft gezet, is geen reden voor de EU daarin mee te gaan. Het Saoedische Vredes Initiatief uit 2002, met de Palestijnse amendementen en goedkeuring, verdient urgente Europese steun. Zo niet, dan blijft de regio branden.
In de bijna totaal vernietigde Gazastrook blijven de Palestijnen weigeren hun leven op te geven. Auteur en eigenaar van de onlangs door Israëlische politie aangevallen Educational Bookshop in Oost-Jeruzalem, Mahmoud Muna, verhaalde onlangs tijdens zijn boekpresentatie Daybreak in Gaza aan Tilburg University van een jongetje in Rafah. Hij verdiende de kost door mensen een sjekel (25 cent) te laten te betalen om in een scherf van een spiegel te kijken, die hij had gevonden en hun voorhield. De meesten hadden zichzelf al tijden niet meer kunnen zien en wilden weten hoe ze eruitzagen.
Machthebbers houden niet van de Palestijnen en hun wordt ook niet gevraagd hoe ze over hun lot te willen beslissen. Alsof er geen recht van zelfdeterminatie voor volkeren is vastgelegd bij de Verenigde Naties. Over de Palestijnen is altijd door anderen beschikt en beslist. De Saoedische prins/machthebber Mohammed Ben Salman zei eind vorig jaar dat hij ‘persoonlijk niets gaf om de Palestijnse kwestie’. De eerste Israëlische premier en in het Westen bewonderde David Ben Goerion maakte er nooit een geheim van de Palestijnen ‘met geweld te hebben willen verdrijven en hun plekken in te nemen’ (1937 in een brief aan zijn zoon Amos onder andere).
Over de auteur
Tineke Bennema is auteur en schreef onder meer De last van Khalil.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
In 1916 verdeelden de Engelse en Franse diplomaten Sykes en Picot het Nabije Oosten conform hun imperialistische plannen (de Engelsen hadden olie ontdekt in Mosul en Kirkuk en wilden een pijplijn vandaaruit aanleggen naar Haifa, waardoor ze het Heilige Land als parel in de kroon zagen). Ruim dertig jaar later splitsten de Verenigde Naties het Mandaat Palestina op tegen de wens van de Palestijnen in. Pas bij de Oslo-akkoorden werd voor het eerst een Palestijns volk gezien en erkend, onder leiding van de Palestijnse bevrijdingsorganisatie PLO.
Nu doet Trump drie stappen terug naar het Sykes-Picot-tijdperk waarin stukken land werden opgeknipt. Dat de wereld negatief reageerde op het Gaza-Rivièra-ballonnetje dat Trump opliet is winst, maar wat veel harder nodig is, is steun voor een alternatief plan, waarbij de Palestijnen aan tafel zitten.
Palestijnen staan er nog beroerder voor dan Oekraïne omdat ze het Westen niets te bieden hebben: geen grondstoffen, geen zelfde cultuur. En omdat ze worden gehinderd door de schatplichtigheid van dat Westen aan het Joodse volk en de staat Israël vanwege Europees antisemitisme en de holocaust.
Nu is het Israël niet gelukt om het beheer van de Gazastrook terug te pakken, wat de wens van de regering Netanyahu was, die geen geheim maakt van zijn plannen voor een Groter Israël van de Zee tot de Rivier (zoals hij toonde op een kaart gepresenteerd bij de VN. De trumpiaanse Rivièra zal ook een fata morgana blijven.
Vandaar dat hij zich nu richt op de Westoever, waar het Israëlische leger is begonnen met het systematisch vernietigen van Palestijnse vluchtelingenkampen, die door hun bestaan alleen al een testament zijn van het verdrijven van de oorspronkelijke bewoners door Joodse troepen in 1947-’48. De identiteit van een volk moet uit het zicht worden gewist.
Als er niet snel wordt gewerkt aan een degelijk plan voor de regio, zal hier een herhaling van de Gaza-oorlog plaatsvinden. Nu al zijn 40 duizend Palestijnen in enkele weken tijd ontheemd geraakt. Wil het Westen nog iets van geloofwaardigheid herwinnen als hoeder van internationaal recht - waarin oogjes dichtknijpen voor oorlogsmisdaden van bevriende partners gewoon medeplichtigheid heet - dan moet het nu meer doen dan alleen lippendienst bewijzen aan de tweestatenoplossing.
Westerse regeringen hebben na de Hamas-aanval op 7 oktober de oorlogsmisdaden van Israël niet willen bestraffen onder het motto ‘Israël heeft het recht zich te verdedigen’. Welnu, er heeft geen aanval op Israël plaatsgehad vanuit de Westoever, Hamas is er niet aan de macht, maar de Palestijnse Autoriteit, en er worden geen gijzelaars vastgehouden - al zouden deze argumenten geen rechtvaardiging mogen zijn.
Europa wordt bovendien gedwongen meer te doen dan opnieuw aan de zijlijn te staan, want de nieuwe machthebber in het Witte Huis zal anders net als met Oekraïne een dictaat opleggen. Een die de hele internationale rechtsorde ondermijnt en daarmee ook de veiligheid van de EU zelf.
Het Saoedische Vredes Initiatief uit 2002, met de Palestijnse amendementen en goedkeuring, verdient daarom urgente Europese steun. Zeker nu het Arabische landen verenigt tegen Trump en zijn ‘Rivièra’. Het bouwt voort op voorstellen door de VN aangenomen van een volwaardige Palestijnse staat in de gebieden die door Israël zijn bezet in 1967. In ruil daarvoor krijgt Israël een normalisering van de betrekkingen met omliggende landen, waarmee zijn veiligheid is gegarandeerd. Door de open economische contacten zal de regio zich uit de klauwen van oorlog kunnen ontworstelen en zich economisch kunnen ontwikkelen. Wie weet valt Trump nog te paaien met mooie investeringsprojecten in plaats van Netanyahu’s oorlogen.
Dat premier Netanyahu inmiddels de tweestatenoplossing bij het grofvuil heeft gezet en zich met de VS heeft geïsoleerd, is geen reden voor de EU daarin mee te gaan. Israël koerst zo af niet alleen op vernietiging van het Palestijnse volk, maar ook van Israël zelf, dat niets heeft gewonnen bij de oorlog, onveiliger is dan ooit en economisch aan de grond zit.
Zonder voortuitzicht op een gezamenlijk doel zal de regio blijven branden. En zal het Westen, door niet in te grijpen in nog meer oorlogsmisdaden, zijn eigen ziel verliezen. Het Palestijnse jongetje met het spiegelhandeltje vertelde dat mensen soms in huilen uitbarsten als ze hun gezicht zien. Maar blijven zullen ze.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant