Parren is vooral bekend van haar onderkoelde rollen bij Circus Treurdier en op TreurTeeVee. Ook schitterde ze eerder in Klem, Jeuk en Missie Aarde. Regisseur Victoria Warmerdam noemde hoofdrolspeler Parren in haar dankwoord bij de Oscars ‘buitenaards’.
schrijft voor de Volkskrant over theater.
Weinig acteurs kunnen een existentiële crisis zo prachtig onderkoeld gestalte geven als Ellen Parren (38). In de korte film Ik ben geen robot (I’m Not a Robot) krijgt haar personage op een doodnormale doordeweekse werkdag te horen dat ze geen mens is, maar een robot. Met niet meer dan een frons en een trilling bij het ooglid, verraadt Parren vervolgens in een oogopslag een wereld aan innerlijke stormen. De film won zondagnacht de Oscar voor Beste Korte Film. Regisseur Victoria Warmerdam noemde hoofdrolspeler Parren in haar dankwoord ‘buitenaards’.
In theaterkingen staat Parren al jaren te boek als een van de interessantere komediespelers, bij wie nuchtere humor steevast gepaard gaat met een diep doorvoelde tragiek. In Ik ben geen robot speelt ze vooral met haar gezicht. Met haar kenmerkende, wat norsige mimiek laat ze verdriet, woede en onrust subtiel maar onmiskenbaar woekeren.
Meer dan alleen het vertolken van emoties, betekent acteren bij haar vooral het maskeren van gevoelens. Die maskers kunnen vele vormen aannemen, en Parren kan dat met gedurfd klein spel gestalte geven. Het grote publiek kent haar ook van rollen in de series als Klem, Jeuk en Missie Aarde.
Ze heeft een uitgesproken voorliefde voor de lulligheid van de met zichzelf worstelende mens. Het best komt ze tot haar recht als ze aardse, herkenbare personages mag vertolken die in een compleet absurde, onhandige of ongrijpbare situatie belanden. Zoals de depressieve psychiater Yolanda in de VPRO-culthit TreurTeeVee van haar eigen gezelschap Circus Treurdier, of de lekker hoekige hertogsdochter Rosalinde in de eigenzinnige Shakespearebewerking As You Like It (2022), die op het snijvlak van stuurs en speels zoekt naar wie ze wil zijn, en dan halsoverkop verliefd wordt op een ongeschoolde poepschepper.
Zeer genietbaar was ook haar even slinkse als kwetsbare vertolking van tweelingdochter Valencia, in haar zelfgeschreven jeugdtheaterkomedie Mijn moeder is een diva (2020) van De Toneelmakerij. Op genereuze wijze toonde Parren hoe een jong kind geïnfecteerd raakt met de verbittering van haar ouders.
Parren studeerde aan de Toneelacademie Maastricht en werkte daarna onder andere bij het Haagse gezelschap De Appel. Na een zoekende periode raakte haar carrière in een stroomversnelling toen ze zich in 2011 aansloot bij Circus Treurdier, het gezelschap van onder meer haar huidige partner Jan-Paul Buijs.
Met Circus Treurdier maken ze al jaren furore met theatrale ‘treurmissen’ en melancholisch muziektheater. In hun werk worden maatschappelijke pijnpunten verpakt in theater over universele gevoelens, zoals hardnekkige nostalgie (Het verhaal van Erica Speen (een remake) uit 2019) of machteloosheid (Night of the Problems, 2017). Parren is daarbij niet alleen actrice, maar ook achter de schermen actief als maker. Buijs noemde haar in een interview in Het Parool ‘essentieel voor de harteklop’ van een voorstelling of serie. ‘Ellen is goed in de onderste steen van het project, de kern.’
De laatste jaren is Parren ook regelmatig op het scherm te zien, in (korte) films en series. Daarin zet ze de ongrijpbare en ingehouden humor van haar toneelwerk steeds krachtiger in als humuslaag voor diepe tragiek. In de nieuwe voorstelling van Circus Treurdrier Wendy Pan speelt Parren een weeklagende veertiger die leeft met verpletterende schuldgevoelens. De voorstelling gaat 19 maart in première in Amsterdam en toert tot 31 mei door het land.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant