Home

Postcovidklinieken boeken eerste resultaten: 'Maar we moeten voorzichtig zijn'

Zo'n 100.000 Nederlanders worden in hun dagelijks leven zwaar beperkt door postcovid. Drie ziekenhuizen proberen behandelingen te vinden die patiënten wat meer energie moeten geven. NU.nl keek mee in het Erasmus MC. Heel voorzichtig worden de eerste resultaten geboekt.

Met een zucht ploft Bas Kelders op een stoel. "Ik ben doodop", zegt hij. Hij heeft postcovid en hij heeft er net een gesprek met longarts Gert-Jan Braunstahl op zitten.

Vanuit zijn woonplaats Terheijden (bij Breda) naar het Erasmus MC in Rotterdam reizen is een flinke opgave voor Kelders. Maar hij heeft het ervoor over. In de hoop dat er iets wordt gevonden waardoor hij meer energie krijgt.

Het is inmiddels vijf jaar geleden dat de coronacrisis begon. Vrijwel de hele samenleving draait weer als vanouds, maar Kelders kampt nog altijd met de gevolgen van corona. Hij werd in december 2020 besmet en is er daarna nooit meer bovenop gekomen. De vijftigjarige Brabander is snel moe en werken doet hij al anderhalf jaar niet meer.

Zo goed en zo kwaad als het gaat probeert hij elke dag een huishoudelijk klusje te doen. Vaak zit hij vanaf het einde van de middag te wachten tot hij naar bed kan.

Kelders is een van de ongeveer tachtig patiënten die de afgelopen drie maanden in de postcovidkliniek in het Erasmus MC zijn geweest. Het Amsterdam UMC heeft evenveel patiënten behandeld, het Maastricht UMC+ iets minder.

Op dit moment zijn de drie ziekenhuizen de enige met een postcovidkliniek. Binnenkort volgen waarschijnlijk ook de academische ziekenhuizen in Leiden, Groningen, Utrecht en Nijmegen. Het betekent dat maar een fractie van de 100.000 mensen die kampen met de gevolgen van postcovid behandeld wordt.

Toch hebben uiteindelijk veel meer mensen die met postcovid kampen er baat bij, zegt Mischa Huson, internist-infectioloog in het Erasmus MC. "We willen meer zicht krijgen op het ziektebeeld. Welke onderzoeken zijn zinvol? Welke behandelingen werken? We hopen uiteindelijk een pakket te kunnen leveren waar ook huisartsen mee aan de slag kunnen."

Dat patiënten erkenning krijgen voor hun klachten is ook belangrijk, zegt Huson. "Veel van hen hebben te maken met onbegrip in hun omgeving."

De ziekenhuizen hebben voor nog ruim anderhalf jaar subsidie gekregen om zorg te bieden voor mensen met postcovid. "Heel voorzichtig" worden de eerste resultaten geboekt, zegt Gert-Jan Braunstahl, longarts in het Erasmus MC.

"We lijken de meeste winst te behalen bij mensen bij wie er een duidelijke hoofdklacht is, bijvoorbeeld cognitieve (mentale, red.) klachten die op de voorgrond staan", vervolgt de longarts. "Maar de eerste analyses moeten nog gedaan worden. We moeten heel voorzichtig zijn om geen valse verwachtingen te creëren."

De patiënten met cognitieve klachten hebben onder meer last van concentratieproblemen - zogeheten hersenmist - en kunnen soms moeilijk met prikkels omgaan. Kelders behoort tot die groep. "Ik heb al eens buiten op m'n sokken gestaan en ben zonder fiets teruggekomen van de winkel. Heel frustrerend."

De artsen in het Erasmus MC geven de patiënten medicijnen die nog niet geregistreerd staan voor postcovid, maar wel al voor andere ziektes op de markt zijn. "De resultaten zijn overwegend positief. We weten niet helemaal zeker of dat door de medicatie komt, maar het is veilig en kansrijk genoeg om ze aan te bieden", legt Huson uit.

Maar genezing is voor veel postcovidpatiënten nog ver weg. Ook heeft niet iedereen baat bij de behandelingen. Voor veel patiënten is hun leven blijvend veranderd. Een trieste boodschap, vinden ook Braunstahl en Huson.

De medicatie die Kelders kreeg had nog geen effect, al hoopt hij nog wel op een "wondermiddel". "Ik heb de gevolgen van postcovid zelf redelijk kunnen accepteren. Maar de mensen om me heen hebben daar meer moeite mee."

De behandeling in het Erasmus MC heeft ook voor erkenning gezorgd, zegt Kelders. "De maatschappij is niet ingesteld op postcovid. Bij veel mensen merk je ongeloof als je erover vertelt. Voor het eerst in ruim vier jaar heb ik het zwart op wit staan. Dat is iets tastbaars en zorgt ervoor dat ik denk: zie je wel, ik ben niet gek."

Source: Nu.nl algemeen

Previous

Next