Het is bijna niet voor te stellen, maar Ajax gaat kampioen worden van de eredivisie. Het is een grote grap, het is haast een middelvinger naar de kunst van voetbal. Het is net geen sportief wonder, maar veel scheelt het niet. Ook in Almere was het weer vaste prik: doelpuntje maken, de tent sluiten op zijn Italiaans en hup, de voorsprong op PSV uitbreiden naar acht punten. Ajax mag sowieso nog twee van de tien overgebleven wedstrijden verliezen.
Wie dit scenario pakweg twee maanden geleden had verkondigd, was weggezet als een totale nitwit. Het leuke van voetbal is dat de nitwits op sommige dagen de specialisten zijn. Ajax zaait op een akker die twee jaar lang het openbare podium was van zelfdestructie, op een dor veld waarop niets meer groeide, waar het riekte naar verrotting.
En nu dan weer oogsten, zo snel na de implosie. Nee, het zijn niet de allermooiste bloemen op de akker. Maar voor wie goed laveert, is er best een fijn boeket samen te stellen. Het is onvoorstelbaar wat hier gebeurt. Nou ja, het kan natuurlijk nog anders lopen, omdat de specialiteit van het huis in hoogtijdagen is verdwenen: makkelijk winnen. Maar met weigeren te verliezen, onder leiding van trainer Francesco Farioli, heeft Ajax een andere deugd toegevoegd aan de huisstijl.
Het is daarbij verbijsterend hoe snel de aftakeling verloopt bij rivaal PSV, hoewel gezegd zij: verliezen van Go Ahead, dat kan de beste overkomen. Het gebeurde PSV binnen een week twee keer. De trainer van Go Ahead, Paul Simonis, mag zich meteen rekenen tot de toptalenten van het métier.
Dank PSV, voor 2024, schreef ik eind december in een terugblik op het jaar, als dankbetuiging aan voetbal zoals we dat zelden zien in Nederland, met de massale aanval en met lef. Boszbal. En dan nu die totale, niet helemaal onverwachte ineenstorting, want trainer Bosz en anderen zagen de gemakzucht en de afgenomen honger woekeren. Het zijn vooral de snelheid en onverbiddelijkheid van het proces van ontbinding die beklijven.
Fascinerend, hoe snel deze kampioensploeg zichzelf naar de vergetelheid voetbalt, met Joey Veerman als symbool van onvermogen. Zie hoe hij de armen heft, om aan te geven dat het ergens onderweg fout liep. Hij wijst meestal naar anderen, terwijl hij vaak aan de basis staat van de mislukking.
Het is ook het mooie van sport. Je weet dat schaatser Jenning de Boo eens zal winnen van Jordan Stolz, en dan is het mooi als het gebeurt in Heerenveen. Dat Jordan Stolz ziek is geweest en dat zijn trainer hem te veel heeft laten doen, dat zal wel, maar over twee weken zijn de WK afstanden in Hamar en De Boo staat in de tussenstand even met 1-0 voor. Zo snel kan het gaan.
Bosz heeft zijn spelers helemaal niet te veel laten doen. Hij zal beseffen dat hij eigenlijk niet meer kan blijven, mocht PSV de zeker gewaande titel mislopen. Dan is het over. Hij oogde rustig na de nederlaag, maar in zijn hoofd is de totale paniek uitgebroken. Ook hij zal denken: hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat Ajax kampioen gaat worden? Is dit een grap of zo?
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant