Met All We Imagine as Light heeft de Indiase cineast Payal Kapadia haar eerste, hartverwarmende speelfilm afgeleverd, in de vorm van een verbluffend, gelaagd portret van vrouwen in hedendaags India.
Deze stad geeft je werk en onderdak, maar ze pakt ook de tijd van je af. Hier kun je verdwijnen zonder dat iemand je mist.
Soms komen ze in All We Imagine As Light aan het oppervlak, de stemmen van Mumbai. In de beginscène vertellen enkele van de 21 miljoen inwoners van de Indiase metropool over hun dromen en illusies, terwijl de camera langs de straten, markten en mensenmassa’s trekt en uiteindelijk in de metro op de hoofdpersonages stuit. De film had net zo goed over heel andere mensen kunnen gaan, is de suggestie.
Met het verbluffende All We Imagine as Light heeft de Indiase cineast Payal Kapadia haar eerste, ook met Nederlands geld en middelen geproduceerde speelfilm afgeleverd. Je zou het met recht een droomdebuut kunnen noemen. Kapadia, die naam maakte met avontuurlijke documentaires als A Night of Knowing Nothing (2021), beweegt vloeiend van non-fictie naar drama; al net zo vanzelfsprekend schakelt ze tussen de protagonisten.
Prabha, een fraaie, ingetogen rol van Kani Kusruti, werkt als vrouwenarts in een ziekenhuis. Sinds haar man naar Duitsland vertrok heeft ze niets van hem gehoord. Haar jonge huisgenoot Anu, innemend vertolkt door Divya Prabha, is verpleegster op dezelfde afdeling en heeft een geheime relatie met moslimjongen Shiaz (Hridhu Haroon).
Veelzeggend is de scène waarin Anu en Shiaz elkaar als vreemden volgen op straat, tot ze bij het zebrapad elkaars hand zoeken. Het is ook een van de eerste scènes met muziek van de Ethiopische componist en non Emahoy Tsegué-Maryam Guèbrou (1923-2023), wier dwarrelende pianocomposities steeds weer benadrukken hoe innig en transcendent de film is.
De rijkdom van All We Imagine as Light, op het filmfestival van Cannes bekroond met de Grand Prix, spreekt ook uit de karakterisering van de personages. Prabha en Anu zijn bevriend met collega Parvaty (Chhaya Kadam), die uit haar woning dreigt te worden gezet. Drie zeer verschillende klassen en levens zijn het, die samen (en met talrijke randpersonages) een complex, gelaagd portret van vrouwen in hedendaags India vormen.
De verwantschap tussen de personages wordt sterker wanneer de film naar Parvaty’s oude dorpje aan de kust verhuist. Erg mooi ook hoe het zintuiglijke karakter van de film wordt verdiept door die nieuwe setting, al is het maar dankzij de verandering van kleur en licht: terwijl in het door de moesson overspoelde Mumbai de nadruk op avond- en nachtscènes ligt, voltrekt de tweede helft van All We Imagine As Light zich vooral overdag.
Het is een van de vele manieren waarop de film met donker en licht speelt, toewerkend naar de hallucinante scène waar Prabha zich voor een laatste maal aan de hunkering naar haar man overgeeft. Terwijl Prabha ergens halverwege fantasie en werkelijkheid belandt, injecteert cameraman Ranabir Das steeds meer wit in het beeld, de contouren van de personages vervagend tot de tijd stil lijkt te staan.
Hoe het duister en de gloed van een miljoenenstad worden omgesmolten naar het witte licht van een grenzeloze ademruimte: het maakt All We Imagine As Light tot pure, hartverwarmende filmmagie.
Drama
★★★★★
Regie Payal Kapadia
Met Kani Kusruti, Divya Prabha, Chhaya Kadam, Hridhu Haroon
118 min., in 45 zalen
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant