Fotograaf David van Dartel verbleef enkele maanden op het platteland van Noord-Groningen. Mede door gesprekken met jongeren moest hij zijn vooroordelen over de streek radicaal bijstellen.
is regioverslaggever van de Volkskrant in Noord-Nederland.
Noord-Groningen, dacht David van Dartel, is een sociaaleconomisch achtergebleven gebied. Een streek in verval, getekend door de gevolgen van de gaswinning, waar zeker jonge mensen liever vertrekken dan blijven.
En toen ging het onderwerp met hem aan de haal. ‘Ik – en ik denk met mij een hele hoop mensen – bleek een totaal verkeerd te hebben van de regio’, vertelt de jonge fotograaf. ‘De monumentale dorpen, het landschap, het rijke verleden: het verraste me. Groningen is zo vaak negatief in het nieuws, als het weer gaat over de aardbevingen. Ik wil dat niet bagatelliseren, maar Noord-Groningen is zo veel meer dan dat.’
David van Dartel (1995) groeide op in het Overijsselse Raalte. Op zijn 18de verhuisde hij naar Amsterdam voor de opleiding Mediastudies. ‘Fotograferen was een hobby’, zegt hij. Tot een galerie een serie onder ogen kreeg die hij van zijn vriendengroep maakte op Vlieland, waar hij in zijn jeugd vaak kwam. ‘Ze vroegen: wil je een keer langskomen? Ik antwoordde: ik ben geen fotograaf. Toch is het zo gaan rollen.’
Aanvankelijk vertrok Van Dartel met journalist Pepijn Keppel naar Noord-Groningen met het idee een serie te maken over de impact van klimaatverandering op jongeren. Hij verbleef net buiten Usquert in een oude boerderij aan de Middendijk, een weg langs de uitgestrekte Noordpolder, het laatste op zee gewonnen akkerland.
‘Maar de jongeren zeiden: we hebben helemaal niet het gevoel dat we aan zee wonen.’ Langs de Noord-Groningse kustlijn zijn de golven vaak ver weg, achter het wad. ‘Er zijn amper plekken waar de kust toeristisch kan worden beleefd.’
Er was iets anders aan de jongeren wat Van Dartel ontwapenend vond. ‘Ze koesteren hun omgeving en zijn er trots op. Niemand wil er weg – en zeker niet ruilen met mij.’
En stug, nog zo’n vooroordeel over bewoners van de klei? Integendeel. Toen Van Dartel na een bijeenkomst over de besteding van gaswinningscompensatiegeld vroeg wie hij zou mogen fotograferen, stond tweederde van de aanwezige jongeren daarvoor open.
Hij trok met hen op. Niet met de blik van de Randstedeling of om te worden zoals zij, maar om dichter bij hun ervaringen te komen. Neem Steven, met zijn Zing, vecht, huil, bid-tatoeage. Hij werkt in een hengelsportwinkel in Delfzijl. ‘Hij is zo betrokken bij de gemeenschap. Dat zie ik in Rotterdam minder.’
Van Dartel legde de jongeren vast in de omgeving die hen zo dierbaar is. Het resulteerde in de serie Ommelanden, in de provincie Groningen de aanduiding voor het gebied buiten de stad. Als fotograaf voelt hij zich verwant aan de Duitse romantiek. ‘Ik zie de mens in het landschap, maar het landschap is daarin leidend – en overweldigend.’
Met de bossen van zijn geboortestreek had hij nooit veel. Des te meer met de weidsheid van het Hogeland. ‘De leegte is zo overzichtelijk: je ziet precies waar iets eindigt en waar iets begint.’
Deze publicatie is tot stand gekomen met steun van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant