De SP heeft alles mee. Idealen waar het volk de vingers bij aflikt: al héél lang ageert ze tegen het eigen risico en de marktwerking in de zorg, is ze nóg langer bezig met de woningnood, vecht ze tegen graaiers, tegen het casinopensioen, vóór een migratiesaldo, en dat met hardwerkende volksvertegenwoordigers die zich laten zien in de Tweede Kamer en de rest van het land. Eigenlijk precies wat de mensen willen.
Toch stemmen die liever radicaal-rechts, dat pronkt met de valse veren van gemakkelijke beloftes. Zelfs de VVD heeft het lef zich ‘de echte arbeiderspartij’ te noemen – met liegen kom je een heel eind in de politiek, misschien is ook dat een probleem.
In de stad waar de SP groot werd, is ze ingestort: door strijd en ‘onenigheid over wie we zijn’ verlieten vijf raadsleden in Oss hun fractie. Ze geloven niet meer in actiepolitiek, daar komt het ongeveer op neer. De drie achterblijvers wel.
Over de auteur
Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Leroy, waarom is jouw partij niet de grootste van het land?
‘Nou, dat ga ik nog wel meemaken, hoor.’
We zitten in het partijkantoor dat is behangen met de bekende geschiedenis: actie, actie, actie, en flyers met de rode tomaat. Leroy Vossenberg is van de nieuwe generatie, als twintiger een paar jaar terug bij de partij gekomen, naast hem zit oude rot Henk van Gerven, SP sinds 1977, voormalig wethouder en Kamerlid, en nu ingevlogen om de boel te redden.
Hun geloof in de partij, de geschiedenis en methoden lijkt onwankelbaar – misschien is ook dat een probleem. Dat is niet het probleem, vindt Henk. De schuld ligt bij het ‘neoliberale kabinet’ VVD-PvdA, Rutte II. ‘Toen is er iets geknakt bij de linkse kiezer’, die sindsdien voor de laatste mode kiest. ‘Baudet, Wilders, BBB, NSC – who’s next?’
Zelf denken ze: de SP. Die 25 Kamerzetels uit 2006 komen vast terug, al wijzen de grafieken naar beneden.
Leroy vertelt over hun geslaagde verzet tegen het einde van de Osse kermisfeesten: die zijn terug en mogen zelfs een uur per dag langer duren.
Henk vertelt over de strijd die ze voeren in de Roofvogelbuurt, waar de ‘arrogante’ woningcorporatie goede sociale huurhuizen wil slopen voor rendabelere nieuwbouw. Groot protest op de stoep van het kantoor, nog zonder gevolgen maar ‘als wij er niet waren, was er ook geen buurtcomité geweest’.
Wel was een motie over de sloop directe reden voor de partijscheuring: het zou de bewoners valse hoop geven.
Actievoeren, dat wil de SP. Maar willen de kiezers dat ook?
Uit de as van verdeeldheid herrees in Duitsland Die Linke, bijna een zusterpartij, die zich opnieuw uitvond op de vleugels van sociale media en jongeren trekt met haar protest tegen radicaal-rechts. ‘Woedend maar doelgericht’, noteerde correspondent Remco Andersen. Is dat wat? ‘Natuurlijk moeten we TikTok gebruiken en Instagram’, zegt Henk, ‘maar we moeten ook op straat zijn.’
Leroy: ‘2 procent van de mensen is politiek actief, ik merk wel dat het individualistisch is geworden. Die 8-seconden filmpjes, daar kun je nauwelijks tegenop. Maar het helpt als we blijven flyeren, langs de deuren gaan, thema-avonden organiseren.’ Hij is overtuigd dat de tijd kantelt, schreef al achttien nieuwe leden in, en Henk gebruikt het mooie woord ‘PVV-spijtoptanten’.
Leroy werkte een halfjaar in Den Haag voor Kamerlid Bart van Kent, die zich het vuur uit de sloffen loopt tegen de uitwassen van arbeidsmigratie. Toch is het Geert Wilders die de stemmen krijgt. Inderdaad: als Leroy mensen belt met de vraag of ze lid worden, krijgt hij te horen: ‘Buitenlanders, daar zijn jullie onduidelijk op.’
Bovendien: ‘Links is een scheldwoord geworden’, en dat komt volgens Henk omdat het daar te veel gaat over ‘het installeren van hybride warmtepompen’. ‘Wij worden in dat kamp geschaard.’
Maar de SP gaat zichzelf niet opnieuw uitvinden. Die voert geen cultuur- maar een ideologische strijd, te links misschien voor gematigden en te ingewikkeld voor de ontevredenen. Henk: ‘Wij zijn een constante factor, we bestaan al 53 jaar.’
En als ik vraag of het niet tijd wordt voor samenwerken met andere linkse partijen is zijn antwoord: ‘Wij zijn voor samenwerken met partijen die goede standpunten hebben.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant