Een persoon in mijn omgeving begon een filmpje te bekijken van mensen die reageerden op het uitgelekte Songfestivalnummer van Claude. Ik kon niet anders dan meeluisteren, en ik hoorde iemand enthousiast vertellen over het verbazingwekkende feit dat er niet ‘maar een paar noten’ waren gelekt, maar het hele nummer! Deze persoon riep geëxalteerd: ‘Dus ik zo: wat? En hij zo: ja echt! En ik zo: nee!’
‘Ik zo’ is een verkorte versie van ‘ik zo van’, en dat is weer een verkorte versie van ‘ik zei iets in de trant van’. Nu ik iemand zo vol enthousiasme het ‘ik zo’ hoorde gebruiken, realiseerde ik me ineens dat ‘zo’ misschien de perfecte manier is om een dubbele punt uit te spreken.
‘Dus Julia zo: Romeo, Romeo, waarom zijt gij Romeo! En Romeo zo: Maar, stil! Welk licht breekt door aan ’t gindse raam? Het is het oosten, en Julia is de zon! En wij zo: romantisch, niet normaal!’
Source: Volkskrant columns