LEIDSCHENDAM - Van waterkoud naar verzengend heet. Van stadsduiven en wilde eendjes naar kangoeroes en koala's. En van maximaal drie uur in de bus naar honderden kilometers vliegen voor een uitwedstrijd. In een klein half jaar is het leven van Rafael Struick (21) drastisch veranderd. Een ding is wél hetzelfde gebleven: evenals in Den Haag kan de voetballer in Australië anoniem over straat. Dat is in Indonesië - én op Instagram - wel anders...
Vrijdagochtend, tegen 10.00 uur. De gevoelstemperatuur is opgelopen tot maar liefst 40 (!) graden in Meakin Park, de trainingsaccommodatie van Brisbane Roar FC. Op zo'n 27 kilometer afstand van het eigen stadion veegt Rafael Struick de zweetdruppels van zijn voorhoofd.
'Wat er anders is dan bij ADO? Het weer, ten eerste', reageert de Leidschendammer met een veelzeggende glimlach. Sinds half september zit hij in Australië, nadat hij ADO Den Haag via de achterdeur verliet. Terwijl hij het seizoen twee keer als basisspeler mocht beginnen van coach Darije Kalezic.
Dat hij besloot zijn heil elders te zoeken, had alles te maken met de komst van Lee Bonis. Omdat die Noors-Ierse spits min of meer een basisplaats was toebedeeld, kwam Struick in zijn zoektocht naar speeltijd uit bij Brisbane Roar.
Tot nu toe bevalt het avontuur hem goed, vertelt hij na een relatief rustige training. 'In het begin was het allemaal een beetje wennen, maar ik denk dat ik er nu goed inzit. Ik ben ook veel onderweg naar Indonesië geweest, waardoor ik niet echt in een vast ritme kon komen.'
Het vele gereis is een gevolg van zijn status als volwaardig international. Bijna twee jaar terug debuteerde hij in het nationale elftal van Indonesië, het land waar zijn beide ouders hun wortels hebben liggen. Sindsdien is zijn populariteit gigantisch gestegen.
Even rustig een hapje eten in de hoofdstad Jakarta zit er voor hem niet meer in. En ook op social media mag je Struick gerust een megaster noemen. Alleen al op Instagram gaat hij inmiddels richting de vijf miljoen volgers.
'Niet normaal', noemt hij de voetbalgekke Indonesische fans. 'Ik waardeer alle liefde die ik van ze krijg. Als we daar zijn, is het gewoon altijd een gekkenhuis. Niet alleen op social media, maar ook in het echt.' Grijnzend: 'Ik denk dat ze me ook wel een leuke jongen vinden.'
Zijn sterrenstatus in het wat inwoneraantal betreft op drie na grootste land ter wereld, heeft hem dan ook geen windeieren gelegd. Zo mag hij modellenwerk doen voor beroemde merken als Gucci, Nivea en Bottega Veneta.
Volgens hem zitten de verplichtingen die daaraan vastkleven zijn voetbalcarrière niet in de weg. 'Ik probeer die dingen mee te pakken, omdat ik ze leuk vind om te doen', verklaart de liefhebber van fashion. 'Het is een hobby, een soort goede afleiding. En ik denk dat het qua naamsbekendheid ook goed is.'
Hoewel hij voor Indonesië al meer dan twintig interlands (één goal) heeft gespeeld, is hij bij zijn club nog niet uitgegroeid tot een vaste waarde. De teller staat vooralsnog op negen optredens, waarvan twee in de basisopstelling, en één doelpunt.
In de laatste vijf speelronden heeft Struick zelfs niet één invalbeurt gekregen. En dan te bedenken dat Brisbane Roar bezig is aan een bar slecht seizoen. De zevenvoudig landskampioen staat stijf onderaan op het hoogste niveau van Australië, de A-League.
'O, mijn god. Het is zó slecht, het is niet eens grappig meer', zegt een jonge vrouw op de tribune van het imposante Suncorp Stadium, dat plek biedt aan 52.000 toeschouwers. Tijdens de thuiswedstrijd tegen Western Sydney Wanderers (0-1) zitten er 'slechts' 6183 mensen in het stadion.
Na het laatste fluitsignaal klinkt er boegeroep vanuit de harde kern. Struick loopt vrijwel de hele tweede helft warm, zonder ook maar een minuut speeltijd te krijgen. Z'n gebogen schouders verraden dat hij opnieuw een teleurstelling moet slikken.
Of zijn transfer naar Australië de juiste stap is geweest? De geboren Zoetermeerder vindt het moeilijk om die vraag te beantwoorden, daar vindt hij het nu nog te vroeg voor. 'Ik heb wel het gevoel dat ik hier beter ben geworden. Die stijgende lijn wil ik proberen door te trekken.'
Buiten het veld valt er op dit moment meer te beleven voor Struick, die samen met zijn vriendin in de stad woont. Levensgevaarlijke slangen en spinnen, waarvoor grappende vrienden hem hadden gewaarschuwd, heeft-ie nog niet gezien. 'Wel kangoeroes en koala's. In de dierentuin...'
Over zijn grootste droom als voetballer laat Struick geen misverstand bestaan: kwalificatie voor het WK van 2026. Dat zal nota bene moeten gebeuren ten koste van Australië. En onder leiding van oud-topspits Patrick Kluivert, die onlangs is aangesteld als nieuwe bondscoach van Indonesië.
'We maken zeker kans', beweert Struick, ook al moet het als 127ste geklasseerde land op de wereldranglijst eerst Australië voorbijstreven en dan ook nog twee kwalificatierondes zien te overleven. 'Het wordt niet makkelijk, maar we hebben laten zien dat we resultaten kunnen behalen tegen sterke landen.'
Mocht die missie worden volbracht, dan zal de roem van 'Rafa' ongetwijfeld nóg meer toenemen. Grote vraag is waar zijn toekomst ligt. 'Daar heb ik nog niet echt over nagedacht. Natuurlijk sta ik ervoor open om terug naar Europa te gaan, maar dat geldt ook voor hier blijven. We gaan kijken hoe het loopt.'
Source: Omroep West L'dam