De KNVB-beker is voor kleinere clubs een van de weinige kansen op een prijs. De Volkskrant spreekt de trainer en spelers van Heracles Almelo, dat donderdag AZ ontvangt in de halve finale. Is de loopbaan van een voetballer pas compleet met een prijs?
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
‘Als je trainer bent van een club als Heracles of Groningen, is de beker het enige dat je kunt winnen. Dus moet je het toernooi serieus nemen. Ik verbaas me er weleens over dat collega’s met tweede teams spelen of met veel wissels. Dan denk ik: zo veel wedstrijden spelen wij nu ook weer niet.
‘Ik ben als trainer nog nooit uitgeschakeld door een amateurclub. Als je met wissels speelt tegen amateurs of tegen teams uit de eerste divisie, roep je problemen over jezelf af. Ik kwam hier vorig seizoen in de winter, toen had Heracles net verloren van HHC Hardenberg. Je merkte hoe groot de invloed van die nederlaag was, ook op de competitie. Als je de beker serieus neemt, kost het toernooi meer inspanning, maar je krijgt er ook energie van, en een goed gevoel. AZ is echt een goede ploeg, maar het is een loting met perspectief.
‘Wat ik me vooral herinner van de dag dat we met Groningen de beker wonnen, is de betekenis voor de stad, voor de regio. Een jaar eerder hadden we de play-offs gewonnen voor Europees voetbal. Ook toen gingen we naar de Grote Markt, maar met zo’n beker in je handen is het toch anders. Ik heb thuis zo’n replica, en je krijgt een badjas. Voor je loopbaan als trainer is de publieke opinie misschien belangrijker dan een prijs.
‘Ik liep niet vooraan in de polonaise na de bekerwinst, maar ik heb er wel van genoten. Belangrijk is vooral dat je de waardering voelt van je spelers en van anderen met wie je werkt. Overal waar ik ben geweest, was dat zo. Ik ben nergens weggestuurd. Overal kon ik mijn contract verlengen, en altijd heb ik zelf de keus gemaakt om te vertrekken. Of het nu bij Jong Oranje was, Willem II of FC Groningen.
‘Voor het niveau waarop wij nu zitten, presteren we prima, maar de aandacht komt vaak pas als je de play-offs haalt, een beker wint of in de halve finale staat. Daar komen mensen op af. We maken progressie als team. Onze spelers proberen uit te voeren wat we willen, en ze hebben geleerd met veel hogere intensiteit te spelen. Een prijs als beloning zou heel leuk zijn, zeker omdat velen dat anders nooit zullen meemaken.’
‘Iedereen heeft andere waarden in het leven. De een heeft meer waardering voor geld, de ander let op de ontwikkeling van zijn karakter, mentaliteit of spiritualiteit. Weer een ander waardeert prijzen als voetballer, loftuitingen, trofeeën, met het team of individueel. Als voetballer gaat het mij om mijn individuele ontwikkeling, met het team op de eerste plaats, en daarmee probeer ik zo veel mogelijk te winnen.
‘Winnen is het belangrijkst, als ik in het stadion ben. Daarbij splits ik mijn leven op, als voetballer en als mens. Ik ben misschien tien, vijftien jaar prof, en heb dan nog veertig, vijftig, zestig jaar als mens. Veel spelers raken verloren in hun leven na het voetbal. Daarom is die ontwikkeling als mens zo belangrijk.
‘Maar toch: als je later terugkijkt op je loopbaan, wil je je kinderen en kleinkinderen ook iets tastbaars laten zien. Dus hoop ik dat we donderdag de finale bereiken, en daarin is alles mogelijk. De finale spelen, terugkeren in Almelo en de Cup omhoog houden. Deze club is van 1903. De beker winnen is in ruim 120 jaar nooit gelukt. Ieder voetballend kind droomt van de Champions League of het WK, maar als je ouder wordt, stel je prioriteiten en kijk je wat haalbaar is. De competitie winnen lukt niet met Heracles. De beker, dat kan.
‘Ik heb alleen kleine, onbeduidende prijzen gewonnen. Het kampioenschap van de tweede divisie met Rudar Prijedor, in Bosnië. Er zat veel geld bij die club. De druk was groot. Zo van: als jullie niet winnen, krijgen jullie je salaris niet op tijd. We moesten promoveren. Het kampioenschap was een opluchting. Het was feest na afloop, maar niet zozeer in de stad. Het was meer voor de club, voor de betrokkenen, na alle politieke druk, door de gebeurtenissen in de coulissen. Het jaar daarna degradeerden we weer, ook vanwege politieke oorzaken die we niet in de hand hadden.
‘Als je mijn loopbaan bekijkt, zet ik telkens stapjes omhoog, ook dankzij de toegenomen kwaliteit om me heen. Veel doelpunten zijn echte spitsengoals. Op het juiste moment op de juiste plaats zijn, dat is ook mijn taak. Het maakt me niet uit hoe ik scoor. De afgelopen wedstrijden hebben ons team meer vertrouwen gegeven. Ik scoor thuis vaker dan uit, zeven van de negen goals in competitie en beker.
‘Een van de redenen dat het zo goed gaat, is de vriendelijkheid hier. Iedereen spreekt Engels, ik voel me thuis in Almelo, de club voelt als een familie. Ik woon alleen, met mijn hond. Soms is mijn Bosnische vriendin bij me. Ik ben geboren in Toronto in Canada. Mijn ouders waren gevlucht vanwege de oorlog in voormalig Joegoslavië. Toen ik 15 was, keerde ik alleen terug naar een voetbalschool in Banja Luka. Ja, dat vonden mijn ouders spannend. Zelf was ik trots op deze stap, die me als persoon volwassenheid heeft geschonken.’
‘In mijn leven ben ik tot nog toe drie keer zenuwachtig geweest. Twee keer bij de geboorte van mijn kinderen, en bij het ten huwelijk vragen van mijn vrouw. Je weet nooit hoe het uitpakt. Nee, voor een potje voetbal ben ik niet nerveus. Als wij onszelf met Heracles veilig spelen voor degradatie, is dat voor ons net zo mooi als een echte prijs. Ajax, PSV of Feyenoord zijn het aan hun stand verplicht elk seizoen een of twee prijzen te winnen. Voor Heracles is handhaving in de eredivisie de verwachting. Daarvoor leggen we onszelf druk op. Als we dat halen, voelt dat alsof we iets hebben gewonnen.
‘Als je in een carrière op professioneel niveau geen prijs hebt gewonnen, is je loopbaan niet mislukt. Voor ons, als Heracles, is de halve finale tegen AZ een unieke kans om iets neer te zetten. Prijzen zijn hele mooie bijkomstigheden voor een voetballer, maar ik ga totaal niet gebukt onder het feit dat ik er niet zo veel heb gewonnen. Iedereen wil iets winnen, maar je hebt ook te maken met clubs waar je kan en mag spelen.
‘Hier bij Heracles heb ik wel mijn eerste echte prijs gewonnen. Kampioen van de KKD (de eerste divisie), twee seizoenen geleden. Het is speciaal om die schaal te ontvangen. Ik weet nog dat Sammy (Armenteros) de 1-0 binnenschoot tegen Jong Ajax, thuis, en dat ik dacht: dit gaat nooit meer mis. Vlak na rust viel de 2-0. Daarna was het: benen heel houden en genieten van al die momenten. We zijn de volgende dag in de stad gehuldigd. Hier bij het stadion was het een gekkenhuis. Het waren fantastische dagen.
‘Ik heb twee bekerfinales verloren. Met Vitesse tegen Ajax en met Heracles tegen PSV, in 2012.Tijdens de tweede helft van de verlenging in de halve finale tegen AZ viel ik in. Ik kreeg de bal van Marko Vejinovic en scoorde in de lange hoek. Euforie, ja. Niet normaal. Zeker als je zo’n jonge jongen bent als ik toen was. PSV had heel goede spelers. Dries Mertens, Jeremain Lens, Gini Wijnaldum, Kevin Strootman. We wisten dat iedereen 150 procent moest zijn om te winnen. Dat zat er niet in die dag. We hebben ook Europees voetbal gehaald met Heracles, dat reken ik ook mee als prijs.
‘In de eerste helft van dit seizoen zat ik meestal op de bank. Gelukkig kreeg ik mijn kans tegen De Graafschap, in de beker, en dan moet je het geluk hebben dat je iets extra’s kunt laten zien. In mijn geval was dat een doelpunt. Ik raakte in een flow en de trainer dacht misschien: ik heb hem toch nodig. Ik was er altijd van overtuigd mijn steentje te kunnen bijdragen. Ik durf risico’s in mijn spel te leggen. De ene keer komt daar een doelpunt uit of een geweldige kans, en gaat het publiek erachter staan. De andere keer krijg je een tegenaanval waaruit misschien een goal valt. Daarmee leer je omgaan, door er iets meer over na te denken. Ik neem wat minder risico tegenwoordig.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant