Zero Day is de eerste grote serie met een hoofdrol voor Robert de Niro. Hij speelt een voormalige president die alle macht krijgt om het land door een crisis te leiden na een ingrijpende cyberhack. Het thrillerplot voelt wat wezenloos in deze tijden.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Er zal zelden een serie zijn gemaakt met zo’n op voorhand indrukwekkende cast. De eerste grote serie met Robert de Niro bleek voor veel acteurs kennelijk een belangrijk argument om aan te haken. En er zal zelden een serie zijn gemaakt, een thriller over complotten in de hoogste regionen van de Amerikaanse overheid, die zo schuurt met de huidige toestand in de (Amerikaanse) politiek. Als de dystopie van de serie overzichtelijker lijkt dan de dystopie van het moment, dan heeft de serie een probleem.
In een Amerika met een zwarte vrouw als president - duidelijker signaal dat je in een parallelle tijdlijn zit is er tegenwoordig niet - slaat een onbekende organisatie toe met een cyberhack die alle systemen treft, en een minuut uitschakelt. Vliegtuigen vallen uit de lucht, treinen ontsporen: pandemonium en veel doden. Op elk beeldscherm verschijnt de mededeling dat dit pas het begin is. Iedereen denkt aan de Russen. Behalve lezers van hedendaagse thrillers die een vermoeden hebben dat het weleens anders zou kunnen zitten.
Er wordt een commissie (de Zero Day Commission) in het leven geroepen, aangevoerd door de vorige president, George Mullen (Robert de Niro), om de daders op te sporen en de dreiging te neutraliseren. Het cv van Mullen, inclusief zijn eigen vermoeden dat hij weleens last zou kunnen hebben van beginnende geestelijke aftakeling, én een eerder overleden zoon, én een nemesis die een kruising is tussen complotdenkers als Tucker Carlson en Alex Jones, wijst nadrukkelijk op Joe Biden als inspiratiebron.
Elk gegeven dat in Zero Day langskomt leek een jaar geleden, toen deze serie werd opgezet, mogelijk heel betekenisvol, maar klinkt in februari 2025 als een holle echo, nu de Amerikaanse werkelijkheid een vleesgeworden complottheorie is geworden. Als je rustig flaneert langs alle gaten in de plot en de vele losse eindjes is Zero Day onderhoudend genoeg, hoewel het vuurwerk hierbij bepaald niet van De Niro komt. Hij maakt er met strakgetrokken mondhoeken iets te veel een éénnootsroutineklus van.
Interessanter is Lizzy Caplan als zijn dochter én senator Alexandra Mullen (duidelijk gebaseerd op die andere Alexandra: Ocasio-Cortez), die in deze crisis ook zijn politieke tegenstander blijkt. En de geweldige Jesse Plemons is hier de assistent van Mullen, die duidelijk op meer borden tegelijk aan het schaken is.
Zero Day is geen rampenfilm, dus we krijgen maar heel weinig mee van het rampenaspect van de hack. We brengen wel veel tijd door, als in een echte B-film, in het crisiscentrum waar veel mensen gespannen naar beeldschermen aan het staren zijn. De serie lijkt veel te willen zeggen over veel hedendaagse kwesties, maar neemt tegelijkertijd te weinig tijd om dit ook echt tastbaar te maken, of zelfs maar te suggereren dat we als kijker echt moeten opletten. Het is ondertussen duidelijk dat we de klos zijn. Maar dan echt.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
★★★☆☆
Thriller
Zesdelige serie van Eric Newman
Met Robert de Niro, Jesse Plemons, Lizzy Caplan, Angela Bassett
Te zien op Netflix
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant