Er is iets aan de hand met foto’s van wereldleiders. Dat waren altijd al geforceerde, rare taferelen. Nu echter moeten al die wereldleiders op de foto met Trump, en valt op hoe ze er een volle lach uit proberen te persen. Mark Rutte: keihard in de schater. Emanuel Macron: klapt voorover van hilariteit, terwijl hij de hand van Trump schudt. Waar wereldleiderfoto’s vroeger een theatrale uitbeelding leken van het begrip ‘awkward’, gaan de huidige foto’s veel verder.
Ineens ben ik me ervan bewust dat ik bij het bekijken van een foto een soort mentale soundtrack heb. Zie ik lachende mensen, dan denk ik daar een ‘hahaha’-geluid bij. Bij deze foto’s lukt dat me niet: het geluid van de lachende wereldleider is in mijn hoofd een schreeuw.
Een lachend gezicht verschilt niet zo veel van het gezicht van iemand die een hevige pijnscheut ondergaat, of van iemand die een angstdroom werkelijkheid ziet worden.
Source: Volkskrant columns