is tv-recensent van de Volkskrant.
Zou er een verband bestaan tussen een door natuurlijke oorzaken krimpende familiegrootte en een stijgende interesse voor de perikelen van door bloedband of huwelijk met elkaar verbonden mensen? Feit is (n = 1) dat ik er nog nooit toe was gekomen om op Het familiediner van de EO af te stemmen. Maar dat ik dinsdag, bij de aanvang van het 25ste seizoen, voor het eerst wél nieuwsgierig was naar een presentator die met het vooruitzicht op een ritje in een stretched limousine naar een gezamenlijk diner probeert mensen te verzoenen die jarenlang hun levensgeluk ondergeschikt hebben gemaakt aan het koesteren van hun familievete.
Presentator annex relatiecoach Bert van Leeuwen ging in Hoorn langs bij de gebrouilleerde broers Toon en Ruud om ze – de vaste formule van het programma – tot rede te brengen en te verleiden over de schaduw van hun koppige eigen gelijk te springen. Na een akkefietje bij de bestelling van een afhaalmaaltijd (voor 150 euro) waren de twee elkaar kwijtgeraakt.
Kwetsende opmerkingen had Toon daarna gemaakt over het sterfbed van zijn schoonzus. De excuses die hij daarvoor had aangeboden, waren door broer Ruud niet als oprecht ervaren. Breuk compleet.
Toons zoon Danny had Het familiediner om hulp gevraagd en daarop had Van Leeuwen de arena betreden om de twee zogenaamd nuchtere, typisch West-Friese stiertjes nader tot elkaar te brengen. Dat leverde behalve veel ingehouden emoties ook mooie karakterschetsen en originele levenswijsheden op.
De weinige woorden die ze gebruikten verhulden vaak de gekrenkte emoties. ‘We krijgen er niet een dag bij’, had Danny van zijn oom geleerd, ‘we worden allemaal ouder’. Tijd dus om te verzoenen. Maar als dat nou niet zou gebeuren? ‘Mij hebben ze er niet mee. Zij moeten het doen.’ Maar Danny’s blik verraadde iets tussen hoop en vrees.
Toon vond: ‘Oude schepen moet je een keer laten varen.’ West-Fries gezegde? ‘Ik vind het een oud-Hollandse uitdrukking.’ Hij voelde wel voor het verzoeningsdiner, ‘want ik wil gewoon rust en vrede’. Maar zijn opponent Ruud dreigde een spaak in het wiel van het format te steken: hij wilde wel even langskomen, maar niet per limousine. ‘We lossen het onderling op. Ik snap die media-aandacht niet.’
Mooi om te zien hoe de twee worstelden tussen toenadering zoeken en gezichtsverlies beperken. Een binnensmonds uitgesproken excuus. Een handdruk. Op aandringen van Van Leeuwen – ‘Nee, geen maar!’ – een hug van een paar tellen. De broederliefde spatte er nog niet van af.
Maar gaandeweg verloor Ruud zijn weerzin tegen de televisie. Hij liet zich verleiden tot een biertje, en even later zat hij met broer en Danny aan de dis. Toen richtte hij zich tot de camera: ‘Heel Nederland moet nou eens accepteren dat je met praten en luisteren veel verder komt dan dat je alleen maar ruzie met elkaar maakt.’ Amen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant