Hoe kijkt de generatie van 2000 terug op de jaren die hen gevormd hebben en wat verwachten ze van de toekomst? Paulien Vos: ‘Ik betaal mijn huis helemaal zelf en daar ben ik best trots op.’
is verslaggever van de Volkskrant. Ze schrijft over stand-upcomedy & cabaret en populaire cultuur.
Waar ben je opgegroeid?
‘Ik heb altijd in Boxtel gewoond, het grootste deel van mijn leven in dezelfde straat. Op mijn 16de gingen mijn ouders uit elkaar. Mijn oudere zus woonde al op kamers in Maastricht. Ik heb ongeveer vier jaar op en neer gependeld tussen mijn ouders, tot ik dacht: voor wie doe ik dit eigenlijk? Ik studeerde inmiddels aan de pabo, ik wilde niet meer de hele tijd mijn spullen verplaatsen.
‘Toen ben ik bij papa gaan wonen. In het laatste studiejaar ging ik op zoek naar iets voor mezelf, maar dat leek niet te betalen.’
Paulien Vos wordt 25 op 11 mei.
Woonplaats Boxtel
Hoe volwassen vind je jezelf op een schaal van 1 tot 10? ‘8. Als ik 60 ben, hoop ik nog steeds geen 10 te scoren. Ik vind het wel iets moois hebben als je op latere leeftijd nog het kind in jezelf weet te vinden.’
Voel je jezelf onderdeel van een generatie? ‘Ook mijn telefoon zit vastgelijmd aan mijn hand. Maar fulltime werken vind ik bijvoorbeeld heel normaal, terwijl veel leeftijdsgenoten drie of vier dagen wel genoeg vinden.’
Waar ben je over zeven jaar? ‘De 30 passeren lijkt me heftiger dan 50 worden, vanwege de verwachtingen rond die leeftijd. Ik zie niet voor me dat ik de weg van mijn ouders bewandel. Zij waren ongeveer 30 toen ze mij kregen, maar ik kan me nu niet voorstellen dat ik tegen die tijd in een huis met drie slaapkamers en een speelkamer woon.’
Hoe vond je dit appartement?
‘De vriendin van papa kent degene die het verhuurt. Dit huis is een lot uit de loterij: betaalbaar, midden in het centrum, op drie minuten fietsafstand van mijn werk.
‘Het voelt echt als ‘thuis’. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik dat gevoel zo snel op een andere plek zou vinden. Later dit jaar ga ik Boxtel verlaten: ik heb een nieuwbouwwoning gekocht in Liempde, een dorp verderop.’
Was een koophuis een doel?
‘Sowieso op termijn, maar ik had niet verwacht dat het op deze leeftijd en in deze woningmarkt al zou kunnen. Ik woonde hier pas drie maanden toen ik erachter kwam dat er nieuwbouw zou komen in Liempde.
‘Ik vond het snel, maar ik heb me toch ingeschreven en uiteindelijk het huis van mijn eerste voorkeur toegewezen gekregen: een benedenappartement met een tuin.
‘Dat het is gelukt komt ook omdat mijn ouders altijd hebben gehamerd op het belang van geld opzijzetten voor later. Van mijn spaargeld kon ik eerder ook een auto kopen. Dit klinkt misschien verwend, maar ik vind mezelf totaal niet verwend.’
Het is toch ook niet zo dat je een huis of een auto krijgt zonder dat je er iets voor hoeft te doen?
‘Klopt, ik betaal mijn huis helemaal zelf, en daar ben ik best trots op. Maar toch heb ik soms het idee dat ik mezelf ervoor moet verantwoorden. Ik heb genoeg mensen om me heen die nog geen 1.000 euro op hun spaarrekening hebben.
‘Ik heb gemerkt dat niet iedereen leuk reageert als ik mijn blijdschap deel, alsof ze je het niet helemaal gunnen. Maar dat moet ik loslaten; het is niet mijn probleem.’
Waar verheug je je het meest op?
Begint te lachen. ‘Op een vaatwasser! Ik heb een zwarte keuken uitgekozen, met roze tegeltjes tegen de muur. Zwart met roze details, dat is echt Paulien.’
Wist je al jong dat je naar de pabo wilde?
‘Al vanaf mijn 4de. Maar ja, ik kreeg het advies vmbo-t. Toen besefte ik dat de pabo misschien niet ging lukken, of dat ik in ieder geval een andere route zou moeten afleggen naar het hbo. De keuze was na het vmbo naar de havo, of de opleiding tot onderwijsassistent. Ik koos voor het laatste en stond op mijn 16de al voor de klas.’
Waarom ben je uiteindelijk docent in het praktijkonderwijs geworden?
‘In het laatste jaar van de pabo begon ik ineens te twijfelen aan lesgeven op een basisschool. Begrijp me niet verkeerd, ik snap dat iedereen het beste wil voor zijn kind, maar ik merkte dat ouders weinig vertrouwen in mij hadden.
‘Het ergst vond ik dat ik aan het einde van de dag vaak achterbleef met het gevoel dat ik niet aan ieder kind aandacht had kunnen besteden. De klassen zijn groot.
‘Toen ben ik me gaan afvragen wat ik nog meer met een pabo-diploma zou kunnen doen. Ik regelde dat ik twee dagen mocht meelopen op de praktijkonderwijsafdeling van mijn oude middelbare school. Na één dag wist ik het al zeker: dit is het.
‘Ik heb gesolliciteerd zodra er een vacature kwam en kreeg de baan. De afwisseling tussen praktijk en theorie is leuk. In mijn klas zitten dertien leerlingen van 12, 13 jaar. Ik kan er echt voor ze zijn.’
Hoe zou je jezelf als docent typeren?
‘Ik stel mezelf kwetsbaar op. Vorig jaar overleed mijn opa, op een maandagavond. Het eerste wat ik de volgende ochtend deed, was de klas erover vertellen: ‘Jongens, ik heb gisteren niet zo’n fijne avond gehad. Het zou zelfs kunnen dat ik er vandaag een beetje om moet huilen.’ En hoe lief ze dan reageren!
‘Ik hoop dat leerlingen naar mij toe durven komen als ze ergens mee zitten. Ik krijg letterlijk pijn aan mijn hart als ik ze iets hoor zeggen als ‘ik ben dom, want ik zit op het praktijkonderwijs’. Ik hoop dat ik ze kan helpen om die overtuiging los te laten, en dat ze uiteindelijk zelf geloven dat ze goed zijn zoals ze zijn.’
Is het volwassen leven wat je ervan verwacht had?
‘Ik wilde op mezelf wonen, en mijn enige andere doel was juf worden. In 2023 ben ik afgestudeerd en een paar weken later vond ik een baan. In 2024 volgden dit appartement, een vast contract en een nieuwbouwhuis.’
Lacht: ‘Dus ja, mijn leven is eigenlijk al compleet.’
Hoe voelt dat?
‘Goed! Soms is het ook wel gek, want wat zijn nu de volgende stappen? Vroeger dacht ik altijd: een man, trouwen, kinderen. Nou, trouwen hoeft van mij niet meer. Misschien komt het door de scheiding van mijn ouders dat ik wat minder vertrouwen in het huwelijk heb, maar trouwen is ook gewoon duur. Ik heb op dit moment niet per se het gevoel dat ik de rest van mijn leven met iemand moet delen.’
Zou je wel een relatie willen?
‘Nu niet. Laat mij maar lekker eerst mijn eigen huisje op orde maken. Ik geloof ook: als je hard naar iets op zoek gaat, dan vind je het niet.
‘Ik snap heus wel dat ie niet op een dag door PostNL wordt bezorgd, hoor. Dus als ik op een gegeven moment iemand zou willen ontmoeten, moet ik zelf actiever worden. Maar daar heb ik nog geen zin in. Ik denk niet dat ik de persoon ben voor datingapps. Ik kom liever iemand in het wild tegen.’
In de kroeg?
‘De kroeg heb ik één avond een kans gegeven, maar ik dacht echt: wat doe ik hier? We gingen er ook pas om half 12 heen; ja, dan ben ik al uitgecheckt. Ik ben een beetje een oma.
‘Mijn vader zegt weleens dingen als ‘misschien woon je over een tijdje met zijn tweeën in je huis’. Hij vindt het cool dat ik straks mijn eigen huis heb en dat er bij wijze van spreken iemand bij mij kan intrekken. Ik wilde een strong independent woman worden en dat is gelukt.’
Heeft de scheiding van je ouders invloed gehad op wie je nu bent?
‘In positieve zin leerde ik voor mezelf opkomen. Ik vond het ingewikkeld om aan te geven dat ik niet meer op en neer wilde tussen twee huizen. Ik wilde niemand teleurstellen.
‘Van een stage herinner ik me een meisje dat elke maandagochtend moest huilen, want maandag was ruildag; ze werd dan afgezet door haar moeder en opgehaald door haar vader. Ik kon me goed voorstellen dat ze het daar moeilijk mee had.
‘En zij was pas 8 jaar hè! Ik ben dankbaar dat ik een gelukkige jeugd heb gehad en de warmte ken van een gezin. Mocht ik zelf ooit een gezin stichten, dan hoop ik dat het net zo gezellig zal zijn als bij ons thuis.’
Wat doe je in je vrije tijd?
‘Ik ben niet iemand die blijft appen tot ik vermaak heb. Ik vind het heerlijk om een paar avonden per week niks te doen. Goed alleen kunnen zijn is volgens mij ook een talent.
‘In het weekend spreek ik graag met vriendinnen af. Mijn favoriete plek hier in Boxtel is een wijnbar, die heeft een goeie borrelplank. Zondag ben ik spontaan met een collega en mijn zus naar een restaurant in Den Bosch geweest om hun crazy crumble te proberen, een soort appelcrumble die een hype is op TikTok. Mijn zus is een van mijn beste vriendinnen.’
Konden jullie het altijd goed met elkaar vinden?
‘Nee! We maakten vroeger alleen maar ruzie. Pas na de scheiding veranderde dat. Onze ouders gingen uit elkaar en dat bracht ons juist bij elkaar.
‘Ik ben zó dankbaar voor mijn zus. We zijn de afgelopen jaren samen op vakantie geweest naar Zuid-Afrika en China. Zij zoekt alles uit, ik hobbel erachteraan.’
Als je terugkijkt op je leven tot nu toe, wat is de belangrijkste keuze die je hebt gemaakt?
‘Doorzetten en naar de pabo in Helmond gaan, terwijl ik geen zin meer had om te studeren. Vanaf dag één had ik daar leuke contacten. Ik voelde me omringd door mensen die mij echt begrepen. Het was voor het eerst dat ik degene was die in de klas voor lol zorgde.
‘Ik wil niet zeggen dat ik ‘populair’ was, dat klinkt zo stom, maar die rol van gangmaker was nieuw voor mij. Ik kreeg er meer zelfvertrouwen door. Tijdens de opleiding tot onderwijsassistent kwam mijn vrolijkheid veel minder tot uiting, ik denk achteraf omdat ik er niet helemaal op mijn plek was.’
Waar was je eerder onzeker over?
‘Toevallig ging het vandaag in de lerarenkamer over vlekjes laten weghalen. Ik vertelde dat ik heb getwijfeld over het verwijderen van een moedervlek. Op de basisschool werd ik gepest met een moedervlek op mijn voorhoofd, en op de middelbare school heb ik het ook niet altijd makkelijk gehad.
‘Een collega zei: ‘Huh, echt? Die moedervlek is me serieus nooit opgevallen.’ En ik werk daar al bijna twee jaar! Eigenlijk vind ik het wel bijzonder dat ik nu zo gelukkig ben op een plek waar ik me als kind best ongelukkig heb gevoeld.’
In de serie 25 in '25 vragen we jongeren geboren in 2000 hoe ze zijn geworden wie ze zijn en hoe ze hun toekomst zien. Meedoen? Mail een korte omschrijving (opleiding/woonplaats/bijzonderheden) naar: 25in25@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant