Een machtige president heeft geen haast, zegt de Amerikaanse journalist Ezra Klein in een videocolumn. Die loodst zijn wetten rustig door het parlement. Trump durft niet naar het parlement, want daar wachten hem tegenspraak en nipte meerderheden. Liever probeert hij iedereen te overdonderen met zoveel mogelijk presidentiële besluiten en decreten, die de indruk moeten wekken dat hij alles alleen beslist. Klein: ‘Trump gedraagt zich als een koning, omdat hij te zwak is om te regeren als een president.’
In een toespraak voor bestuurders vroeg Trump vrijdag waarom de gouverneur van Maine zijn laatste decreet nog niet had ondertekend – Maine ging zich daar toch wel aan houden? Ik houd me aan de wet, antwoordde de gouverneur, Janet Mills, vanuit de zaal. But we are the law, zei Trump, een beetje verbaasd – wist ze dat nog niet? En ze kon het decreet maar beter snel ondertekenen, zei hij, anders zou Maine voortaan geen cent meer van de federale overheid krijgen. De gouverneur: see you in court.
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Misschien waren dit ook tekenen van zwakte: dreigen en ‘wij zijn de wet’ roepen, alvast in de koninklijke meervoudsvorm. Net als het schelden op president Zelensky van Oekraïne, als hij niet meteen in het gelid springt. Een machtige president hoeft niet te schelden en te tieren, zou je zeggen – je ziet het de Chinese president niet gauw doen.
Bij ons heeft Wilders al vaak gedreigd het kabinet te laten vallen. Maar doorbijten is er steeds niet bij, en dat valt op. Het middel is sleets geworden en heeft zijn verlammende kracht verloren. Zijn dreigementen lijken steeds minder politici bang te maken, terwijl de groep lijkt te groeien die denkt: doe ook maar gewoon, met jou wordt het toch niks meer.
Zijn laatste dreigement luidde: geen Nederlanders naar Oekraïne, want anders. Niemand trok zich er wat van aan. Premier Schoof zegde gewoon steun toe aan een eventuele vredesmacht. En in de Kamer legde VVD-leider Yesilgöz opvallend bevlogen uit waarom Nederland Oekraïne altijd zal blijven steunen, waarbij ze af en toe zelfverzekerd naar Wilders keek om duidelijk te maken dat het niet uitmaakte hoe meneer erover dacht.
In het debat bleek algauw dat Wilders ook deze keer niet zou doorbijten, zodat D66-leider Jetten hem ook nog triomfantelijk kon toeroepen: goed nieuws, het is alweer een loos dreigement!
Nog maar kort geleden straalde Wilders in de Kamer een vrolijk en tegelijk agressief soort zelfvertrouwen uit. Nu stond hij er licht gebogen bij, met hangende schouders, vermoeid misschien, of weleens fitter geweest. Hij zei nog wel dat ze niet te vroeg moesten juichen, maar zo zacht dat niemand het geloofde.
Het zou kunnen dat we hier de zwakte van Wilders zagen. Ik hoop het, al vraag ik me af wat je eraan hebt. De afbraak van de democratie is niet afhankelijk van personen. Het trumpisme blijft, al zou Trump morgen met pensioen gaan. Zijn aanhangers zijn druk bezig om een autocratie te vestigen, met geleide verkiezingen, zoals Wilders ze ook graag ziet.
Maar toch. Voor het eerst hebben we met instemming naar onze premier kunnen luisteren. Voor het eerst ook zette Yesilgöz een paar mooie rozen op Wilders zijn hoed. Dat was nieuw. Anders. Beter. Er hing iets in de lucht, je kon het duidelijk voelen. Alsof heel misschien – je kon het niet weten – nog niet alles was verloren.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant