In het Zwitserse dorpje Nidfurn in het kanton Glarus bevindt zich het Landvogthaus, dat gedreven wordt door twee neven van wie de ene Armin heet. Het Landvogthaus noemt zichzelf historisches Erlebnishotel en daarmee is veel gezegd. Vanwege de kwetsbare vloeren wordt de gast verzocht zich op pantoffels door het Erlebnishotel te bewegen. In de winter zijn grote delen van het huis vanwege de kou niet voor bewoning geschikt. Tijdens een rondleiding hingen in een van de kamers boxershorts te drogen, maar de neef die niet Armin heette zei dat je daar doorheen moest kijken en de gast doet dat graag.
Na Nidfurn Zürich. Leven? Een doorreis. In de bar van restaurant Kronenhalle, volgens een kennis ‘het meest unieke restaurant van Europa’, wachtte een heer op me die de literatuur een warm hart toedraagt. Toegegeven, de meeste heren daar zien eruit alsof ze de literatuur zo’n hart toedragen.
Voor de verre toekomst zie ik twee scenario’s. Dakloos in Manhattan met een open wond aan de linkerknie die niet meer wil genezen. Of woonachtig in de Zwitserse bergen waar ik Zarathustra hoop te ontmoeten en waar ik kamers verhuur om de stookkosten te kunnen dragen. Verpleegkundigen krijgen gratis kost en inwoning, in de verre toekomst moet je je af en toe laten verzorgen. Alles hier tussenin interesseert me niet.
De heer met het warme hart sloeg snel twee witte wijn achterover. De toekomst kon hem niet meer bekoren, ondanks of dankzij zijn hart.
Over het meer van Zürich lag dichte nevel. Ik had een 3-jarige zoon die ik de eeuwige sneeuw in april beloofd had, ik moest wel denken dat alles nog moest beginnen.
Als Trump op zijn 78ste vrijwel eigenhandig de oude wereldorde kan demonteren, dan was veel mogelijk. Terwijl ik het meer naderde maakte zich krankzinnige hoop van mij meester.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant