Volgens het Rode Kruis keren steeds meer Oekraïense vluchtelingen in Europa terug naar huis, omdat ze geen baan kunnen vinden of geen toegang krijgen tot de gezondheidszorg. Toch biedt Nederland sommige Oekraïners wel degelijk een beter toekomstperspectief. Twee van hen doen hun verhaal.
Voor veel Oekraïners spelen familie en heimwee mee als reden om terug te keren naar hun land. Dat blijkt uit een peiling van het Rode Kruis onder duizenden Oekraïense vluchtelingen in zes Europese landen: Roemenië, Moldavië, Polen, Tsjechië, Slowakije en Duitsland.
Daarnaast zouden taalbarrières ervoor zorgen dat de groep moeite heeft met toetreden tot de arbeidsmarkt en het zorgstelsel. Hoewel 61 procent van de Oekraïense vluchtelingen in Nederland een baan heeft (dat is relatief hoog voor een vluchtelingengroep), zit 39 procent dus nog steeds zonder werk. Dat maakt rondkomen voor een aantal Oekraïners erg lastig.
Elvira Mokhova is 26 jaar en woont in Dordrecht. Ze is gevlucht uit Kharkiv, een stad in Oost-Oekraïne waar regelmatig Russische bombardementen plaatsvinden. Zij bevestigt de moeilijkheden die gepaard gaan met het vinden van werk voor Oekraïners in andere Europese landen. Mokhova was in Oekraïne dierenarts, maar heeft in Nederland niet de juiste papieren om dat beroep hier uit te oefenen. De studie om dierenarts te worden duurt in Nederland namelijk langer dan in Oekraïne.
Voor Mokhova is het vanwege de taalbarrière en hoge kosten niet haalbaar om haar studie in Nederland voort te zetten. Daarom ging ze op zoek naar ander werk, waarvoor ze niet per se geschoold hoeft te zijn. "In Nederland ben ik met mijn cv langs allerlei winkels gegaan om te solliciteren." Inmiddels heeft ze op verschillende plekken gewerkt, waaronder in een kledingwinkel en een logistiek bedrijf.
Mokhova heeft haar werk in Nederland niet altijd als prettig ervaren. Tijdens haar laatste baan in de logistiek kreeg ze te maken met discriminatie en pestgedrag. "Mijn collega's noemden me dakloos omdat ik uit Oekraïne kwam, en ze zeiden dat ze hopen dat Rusland de oorlog wint." Ze kreeg het gevoel dat er erg op haar werd neergekeken. Daarom nam ze uiteindelijk ontslag.
Hoewel Mokhova het vaak moeilijk vindt om als Oekraïner in Nederland te zijn, denkt ze er nog niet aan om terug te keren naar Oekraïne. "Je kunt niet een heel land veroordelen omdat er een paar rotte appels tussen zitten", vertelt ze. Mokhova werkt inmiddels als blogger die belastingtips geeft aan Oekraïners.
Daarnaast zou ze zich op dit moment nog niet veilig voelen in haar geboorteland. "Het is moeilijk om terug te gaan naar een plek waar al twee keer oorlog is uitgebroken. Met de onderhandelingen tussen Donald Trump en Vladimir Poetin lijkt er ook weinig garantie te zijn voor onze veiligheid." Mokhova heeft weinig vertrouwen in de rol die de Verenigde Staten opeisen om de oorlog te stoppen. "Een vredesovereenkomst zou slecht zijn voor Oekraïne", benadrukt ze.
Mokhova herkent zich niet in de resultaten van de Europese peiling van het Rode Kruis. Ze ziet in haar netwerk juist dat mensen graag in Nederland willen blijven.
Alona Pohulych (32) probeerde na de invasie van Rusland in Oekraïne in eerste instantie naar een veiligere plek in het land zelf te verhuizen, maar ook zij belandde met haar gezin in Nederland. "We besloten om naar Nederland te gaan om het leven en de mentale gezondheid van onze dochter te beschermen." Ze werden opgevangen door een Nederlands gezin in Bunschoten-Spakenburg. "In het begin was ik helemaal in de war, want ik wist niet hoe ik met hen moest communiceren", vertelt ze.
Pohulych is zich de afgelopen jaren volledig gaan richten op het leren van de Nederlandse taal en het begrijpen van de Nederlandse cultuur en tradities. "Ik heb Nederlands geleerd tot niveau A2 en ga door met mijn cursussen totdat ik niveau B1 heb." Tijdens het interview beantwoordt ze alle vragen in het Nederlands.
Zowel Pohulych als haar man heeft inmiddels een baan gevonden in Nederland. Zij gaat vanaf maart aan de slag als boekhouder. Hoewel ze het soms nog spannend vindt om Nederlands te spreken, is ze ervan overtuigd dat ze alleen in die taal zal spreken tijdens haar nieuwe baan.
Pohulych vertelt dat haar hart nog steeds in Oekraïne ligt, maar ook zij moet er niet aan denken om nu terug te gaan. "We zijn goed geïntegreerd, hebben Nederlandse vrienden en een goede baan", legt ze uit. "Ook als ik aan mijn dochter vraag of ze terug naar Oekraïne wil, horen we categorisch 'nee', want ze heeft hier vrienden en school." Toch maakt Pohulych zich veel zorgen om haar familie, van wie sommigen in het leger zitten en Oekraïne actief verdedigen. "We missen hen enorm."
Source: Nu.nl algemeen