DEN HAAG - 'Leg hem neer!' Het fanatisme spat er vanaf, wanneer ADO Den Haag-supporter Nicolette van de Water haar cluppie op een ijskoude vrijdagavond naar voren schreeuwt. Wat weinigen weten is dat deze op het eerste oog ras-Hagenees, die tijdens de wedstrijd met Jan en alleman aanpapt, zelf misschien wel net zo fit is als de spelers. Nicolette is een oud-tophockeyster, met inmiddels een heel ander talent. 'Misschien geloof je het niet direct, maar ik ben Nederlands kampioen boksen.'
Het is een opmerkelijke kennismaking met Nicolette; een ontmoeting die achteraf moet worden gecontroleerd. Klopt het echt dat deze 27-jarige de beste boksster is van Nederland? Wekelijks staat ze op Midden-Noord, waarbij de uitspraken over een glansrijke sportcarrière van de netjes opgemaakte dame doen vermoeden dat ze bluft.
'Dat is echt niet zo hoor', klinkt het breed grijnzend, waarna ze er met een knipoog aan toevoegt: 'Maar zeg maar niet tegen mijn trainer dat ik hier sta.'
Het is november 2024 wanneer Den Haag kennismaakt met een nieuwe Nederlandse kampioen. Glunderend van oor tot oor en hakkend danst Nicolette over het podium. Ze mag dan nog wel geen jaar wedstrijden op een noemenswaardig niveau boksen. Toch is de hoogste titel nu al binnen.
'Mijn trainer is er eigenlijk niet van gediend als er hardcore opstaat, maar toen mocht het eindelijk', vertelt ze over haar grote succes. 'Ik heb de afgelopen jaren zo ontzettend veel tegenslagen moeten overwinnen. Van dakloosheid tot het verlies van mijn moeder. De trotse Hagenees kwam bij die winst in mij naar boven. Alhoewel, stiekem ben ik helemaal niet Haags.'
Nicolette groeit op in Voorschoten. 'Als klein meisje met een grote bek', zoals ze zichzelf omschrijft, heeft ze moeite om mee te draaien in de maatschappij. Haar beide ouders zijn verslaafd aan alcohol, terwijl ze zelf kampt met een blowprobleem. Op straat vecht Nicolette niet. Wél wordt rellend en scheldend met iedereen ruzie gezocht.
'We waren het tokkiegezin van het dorp', beschrijft Nicolette, die haar leven inmiddels helemaal op de rit heeft gekregen. Het is bewonderenswaardig hoe open de topsportster over haar zware achtergrond is.
'Toen ik negentien was, zijn we met het hele gezin op straat komen te staan. Een paar jaar later is mijn moeder overleden aan een hoge dosis medicatie in combinatie met alcohol. Mijn vader is dementerend. Hoe het met mijn broer is? Daar heb ik weinig contact meer mee.'
Nicolette doet haar verhaal vlak nadat ze klaar is met werken. Ze ondersteunt jongeren in de jeugdzorg. Of beter gezegd: kleine Nicolettejes. 'Ik begeleid jongeren die vastlopen in het leven. Ik help ze met het zetten van hun volgende stappen.'
Het is iets waar ze zelf vroeger ook behoefte aan had gehad. Een voorbeeld om tegen op te kijken of iemand om advies te vragen. 'Op een gegeven moment drong bij mij door dat ik niet zoals mijn ouders wilde eindigen. Ik was bang om hetzelfde te worden. Na het overlijden van mijn moeder is er een knop omgegaan.'
Begin 2019, als Nicolette 21 jaar is, maakt ze voor het eerst kennis maakt met een vechtsport: kickboksen. Eigenlijk is hockey haar grote passie, waar ze een flinke portie aanleg voor heeft.
Op haar achttiende haalt ze zelfs het eerste elftal van Cartouche uit Leidschendam, waar ze uiteindelijk mee in de overgangsklasse speelt, op dat moment is dat het op een na hoogste niveau in Nederland.
'Ik was keepster', blikt ze terug. Er verschijnt een lach op haar gezicht. 'Het was de bedoeling dat ik mijn eigen team van achteruit coachte, maar ik hield mij vaak ook met de tegenstander bezig. Een beetje intimideren of 'mentaal rellen', zoals ik het altijd noem.'
Ze vervolgt: 'Dan ging ik bij strafcorners net doen alsof ik meeluisterde en vervolgens hard met mijn stick op de lat slaan. Het klonk bij opstootjes regelmatig: Nico, nee, rustig. Ik was ontzettend fanatiek.'
Tijdens een kickboksles ontdekt Nicolette voor het eerst dat ze, ondanks haar keeperstalent, misschien de verkeerde sport heeft gekozen. 'Ik vond het zo lekker om te raggen op zo'n zak en helemaal los te gaan.'
Ze krijgt te horen 'dat ze iets heeft en er van haar een vechtertje te maken is'. Nicolette is om. 'Al is het kickboksen uiteindelijk niet echt een succes geworden. Dat kwam pas later, toen ik besloot om te boksen. Eerst nog op een recreatief niveau, maar dat veranderde snel.'
De ene na de andere tegenstander wordt in de ring weggetikt, waardoor ze snel promotie maakt. Binnen een jaar is de titel 'Nederlands kampioen' een feit. In Den Haag, de stad waar ze zich thuis voelt, gaat het publiek uit zijn dak. Een nieuwe kampioen is opgestaan.
'Dit had ik een paar jaar geleden voor onmogelijk gehouden, maar het boksen past bij mij. Ik heb de bodem van de samenleving al gezien. Daar wil ik absoluut niet meer bij in de buurt komen.'
'Hierdoor is de drive om alles eruit te halen bij mij enorm. Niet alleen als het op sport aankomt, maar dus ook met mijn werk in de jeugdzorg. Ik doe het allemaal alleen en houd dus een hoop balletjes hoog.'
Nicolette vertelt hoe ze haar tegenslagen heeft weten om te zetten in kracht. 'Het draait allemaal om doorzettingsvermogen. Boksen is zoveel meer dan een stukje vechten. Je moet tactisch en ritmisch zijn, alsof je danst. Het is het beheerst aansturen van je lichaam. Ik ben een stuk rustiger geworden.'
'Mijn trainer heeft hier een belangrijke rol in gespeeld', klinkt het. 'Saïd Bettah, maar ik noem hem altijd mijn boksbaba. Saïd neemt een soort vaderlijke rol op zich. Dat heb ik vroeger juist gemist. Hij haalt het beste in mijn naar boven en zorgt voor discipline en gezondheid. Ik train samen met zijn zoon, die net als ik Nederlands kampioen is. Ik voel mij een beetje onderdeel van de familie.'
'Boksbaba' Saïd heeft oog voor Nicolette en zorgt ervoor dat ze op het rechte pad blijft. 'Hij houdt een een oogje in het zeil. Vandaar ook dat hij liever niet wil dat ik naar ADO ga.'
Ondanks dat het serieus klinkt, begint ze te stralen als het over de geel-groene trots gaat. 'Nee hoor, hij weet ook wel dat ADO mijn uitlaatklep is.'
Momenteel is Nicolette druk bezig met trainingen voor het Nederlandse team. In het najaar hoopt ze mee te mogen naar het WK, dat in Liverpool wordt gehouden. Daar blijft het niet bij. Want zelfs over de kwalificatie voor de Olympische Spelen, die in 2028 in Los Angeles op de agenda staan, wordt al gesproken.
'Maar eigenlijk heb ik ook nog een ander doel.' Het blijft even stil. Nicolette, die altijd wel haar woordje klaar heeft, wil een voorbeeld zijn. Al lijkt het nog te moeten indalen dat ze voor velen inmiddels al een bron van inspiratie is.
Na een korte adempauze zegt ze stellig: 'Ik wil Den Haag achter mij krijgen. Kickbokser Serkan Özçaglayan is bijvoorbeeld een grootheid in de stad. Zo'n voorbeeldfiguur voor vrouwen, maar dan bij het boksen… dat is mijn doel.'
In Voorschoten was ze een buitenbeentje. In Den Haag heeft ze haar plek gevonden. 'Hopelijk heb ik laten zien dat je, ondanks dat je een beetje gek bent, er wel alsnog kunt komen. Ik wil jongeren inspireren.'
'Zondag ga ik weer de ring in voor een internationaal toernooi, dat in de Schilderswijk wordt gehouden. Je komt toch wel kijken hè? Dan zie je een heel andere kant van mij dan bij ADO op de tribune.'
Source: Omroep West Den Haag