Hoofdrolspeler Timothée Chalamet is net wat minder venijnig dan de echte zanger, maar heeft het repertoire wél onder de knie. En ook de vele bijrollen zijn een genot.
Bob Dylan vangen in een biografisch drama, kan dat eigenlijk wel? Tot nog toe betroffen de beste pogingen om de enigmatische zanger in fictie vast te pinnen nu juist films waarin het veelzijdige onderwerp (van protestzanger tot rockbard tot Nobelprijswinnaar) nadrukkelijk niet biografisch werd vastgepind. Zoals het experimentele I’m Not There (2007), waarin regisseur Todd Haynes de Dylan-verschijningen over zes acteurs verdeelde. Of Inside Llewyn Davis (2013) van de gebroeders Coen, met Dylan als passerende schim in het leven van een andere, minder getalenteerde muzikant in de New Yorkse muziekscene van de vroege jaren zestig.
Maar als iemand het kon – of kon proberen – dan toch James Mangold, die zijn muzikale filmsporen verdiende met Walk the Line, waarin Joaquin Phoenix in de rol van Johnny Cash ook zelf zong. Voor A Complete Unknown baseerde de Amerikaanse regisseur zich op Dylan Goes Electric!, het in 2015 verschenen boek over Dylans overstap van akoestisch naar elektrisch, vaak genoemd als een sleutelmoment in de muziekgeschiedenis én tegencultuur.
Alles begint bij Dylans aankomst in New York, zijn mythische entree in de muziekwereld. Hoe die knul uit Minnesota, het babyvet nog op de wangen, zich aan de bedrand van de zieke folklegende Woody Guthrie meldt. Niet enkel om eer te betonen, maar ook om duidelijk te maken dat hij het stokje overneemt. Om vervolgens, slechts vier muzikaal verbluffend vruchtbare jaren later, een even mythische exit te maken. Om zich te bevrijden van de soms haast vijandige adoratie van zijn fans, die hem in de rol van akoestische protestprofeet dwingen. En van al die puristisch ingestelde folkcollega’s, met hun vaststaande ideeën hebben wat wel of niet als ‘traditionele’ muziek telt.
A Complete Unknown mag hier en daar wat los omspringen met de biografische feiten, maar dat hindert geenszins. Waar de opeenvolgende scènes in vergelijkbare films als die over Queen of Elton John soms iets uitleggerigs of demonstratiefs behielden, overtuigt Mangolds film met een meer natuurlijke en ietwat sprookjesachtige verteltrant. De aankleding is perfect: je zou zo willen rondstappen in dit New York.
En al oogt (en klinkt) hoofdrolspeler Timothée Chalamet net wat minder venijnig dan de echte zanger, de acteur heeft het repertoire wél onder de knie. Inclusief Dylans onpeilbare en veranderlijke aard, variërend van charmant schuchter tot geposeerd stoïcijns en zelfverzekerd arrogant. De vele bijrollen zijn een genot, van de goed bedoelende folkhopman Pete Seeger (Edward Norton) tot zangeres Joan Baez, die Dylan wel bewondert, maar niet voor hem buigt (Monica Barbaro, ook als zangeres een ontdekking).
Dit is de Dylan zoals we hem kenden, of altijd al niet kenden, inclusief de mythevorming. Maar nu toch gevat in een aanstekelijk vertelde en heerlijk geacteerde dramatisering. Het zal de 83-jarige zanger een nieuwe generatie fans bezorgen.
Drama
★★★★☆
Regie James Mangold
Met Timothée Chalamet, Elle Fanning, Monica Barbaro, Edward Norton, Boyd Holbrook.
141 min., in 139 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant