Een van de meest ondergewaardeerde handelingen in het leven is kruimels van tafel vegen tijdens een gesprek.
Jarenlang had ik niet door dat mensen (vrouwen) dit deden, maar ik denk ook dat ik me toen nog tussen vrouwen (toen meisjes) bevond die dit gebaar nog niet geïnternaliseerd hadden.
Ik maak hier nu een soort proefschrift van, maar jullie begrijpen wat ik bedoel: jonge mensen laten vaak kruimels en andere rommel liggen.
Toen ik een jaar of 30 was, begon het me op te vallen dat als ik met een vrouw aan een tafel zat, zij vaak, als er kruimels op die tafel lagen, ze tijdens het praten rustig op een hoopje begon te vegen en wegschudde, of zelfs even naar een prullenbak liep, ook weer zonder een woord over dit alles te reppen, en ze erin gooide.
Let op: ik doel niet op de tafel afnemen na het eten. Ik bedoel: kleine kruimeltjes, stofjes, stukjes bloemblad en passant opvegen tijdens een gesprek aan een tafel.
Als ik denk aan de vrouwen die ik ken, weet ik precies wie dit wel doet en wie niet. Velen doen het.
Zelf kende ik de handeling van het en passant kruimels opvegen niet, maar ik vond hem meteen vanaf de eerste keer heel fijn. Wat is er nou leuker dan iemand tijdens het praten de wereld net iets minder chaotisch te zien maken, zonder dat het inbreekt op je gesprek? Ik vind het bijvoorbeeld ook fijn als iemand de afwas doet, vooral als het mijn afwas is, maar dan is het toch vaak praten tegen een rug, met gekletter.
Sinds een tijdje ben ik het zelf ook gaan doen. Ik was altijd een laten-ligger van kruimels, maar ik weet nu, op mijn bijna 50ste, wat dit kleine handelingetje allemaal kan doen voor ieders gemoedsrust. Het is zoiets geruststellends als iemand thee bijschenken zonder dat diegene daarom gevraagd heeft, al kan dat, als je erg gevoelig bent, nog als een inbreuk op jouw persoonlijke ruimte worden gezien. Het wegvegen van kruimels niet, tenzij je het bij de tafel van een ander thuis doet: dan toont het misschien een klein kritiekpunt.
Ook hier zou ik zeggen: ga bij mij thuis gerust je gang. Iemand heeft ook een keer mijn fornuis schoongepoetst, en hoewel ik dat als mogelijke kritiek opvatte, hadden de opluchting en intense dankbaarheid voor het feit dat ik het een keer zelf niet hoefde te doen, zwaar de overhand.
Een man heb ik het nog nooit zien doen, al zullen die ook bestaan: de mannelijke kruimelopvegers. Mannen, ga dit doen, en omstanders, probeer daar dan niet te veel luide complimenten over te geven, want dat doet de hele ervaring teniet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant