Ze gaan hem Huxley noemen, zegt familievlogger Myka Stauffer in 2017 tegen haar 600 duizend YouTubevolgers. Het is een naam waarmee je ijshockeyer kan worden, of surfboarder, een American Dreamerig-toekomstbeeld dat ze haar 2,5-jarige adoptiezoontje uit China graag gunt. Zij en haar man James nemen hem binnenkort mee naar huis, Huxleys ‘forever home’; dit jongetje is niet zomaar een jongetje, maar hun zoon, een gift van God.
Een veeg teken natuurlijk, een toekomst en een naam bedenken voor een kind dat je nog nooit hebt ontmoet, maar dat inzicht is er in 2017 nog niet helemaal – de fanatieke volgers van @TheStaufferLife reageren lovend, wat heerlijk voor Hux, terechtkomen in zo’n liefdevolle omgeving, met twee zusjes en een broer.
In de HBO-documentaire An Update on Our Family, sinds eind januari te streamen, zien we de keerzijde van die overgeromantiseerde, voor de kijkers uitgemolken adoptie-idylle: al snel na zijn aankomst blijkt dat Huxley absoluut geen cool kid is dat ooit op een surfboard zal staan; hij is, geheel in de taal van die toch al commerciële sfeer die over zijn adoptie hangt, een miskoop.
Hup, alle duimpjes omhoog, want videoplatform YouTube bestaat sinds vorige week twintig jaar, een periode waarin de herkenbaarheid van de doe-het-zelffilmer het langzaam maar zeker won van de afstandelijke, onbereikbare celebrity. Koren op de molen van familievloggers – dat dat filmen van het gezinsleven de grenzen van de privacy opzoekt, en het kind inzet als melkkoe, zagen we al in documentaires als Mijn dochter de vlogger (2019) en kritiek op vlogfamilies als de De Bellinga’s.
Onderscheidend aan An Update on Our Family is dat het succes van YouTubefamilie Stauffer hand in hand gaat met het veranderende karakter van het platform. Myka is een van de eersten die haar volgers ziet als deel van haar familie, inzet op een communitygevoel – ‘laten we besties worden!’ – en voor vrienden bestaat oversharing niet: we zien Myka’s trui onder de kinderkots, er zijn tranen om een miskraam, ze baart een baby en legt het vast, dat haar volgers worden meegenomen in het besluit een kindje te adopteren is geen vraag maar een vanzelfsprekendheid.
Myka moet het als emanciperend hebben ervaren dat ze niet hoefde te kiezen tussen het zijn van een zakenvrouw en de perfecte moeder. Met iedere zwangerschap groeit haar volgersschare, en daarmee de sponsordeals. Alles rondom Huxleys adoptie wordt vastgelegd, de volgers smullen, #bringhuxleyhome, en als het kind met ADHD, autisme en een spraakstoornis wordt gediagnosticeerd bevestigt dat alleen maar hoe engelachtig nobel de Stauffers zijn.
Tot Huxley in 2020 van het scherm verdwijnt, het onhandige kind is weggewerkt. De volgers keren zich bruut, categorie doodsbedreiging, tegen Myka. Waar is hun Huxley, met wie ze al die tijd hebben meegeleefd? Was hij dan niet meer dan een schoen die je weggooit zodra-ie niet meer past?
Of de Stauffers Huxley enkel ‘voor de views’ zouden hebben geadopteerd, die sensationele schuldvraag neemt de overhand in An Update on Our Family. Dat de werkelijkheid ongetwijfeld genuanceerder is, en iets is waar we als kijkers geen toegang toe hebben, is iets wat we in twintig jaar YouTube misschien uit het oog zijn verloren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant