Actrice Carrie Coon wordt vooralsnog zelden herkend. Maar daar komt binnenkort vast verandering in, met rollen in het nieuwe seizoen van The White Lotus en kostuumdrama The Gilded Age. En terecht, volgens serierecensent Mark Moorman. Wat maakt Coon zo goed?
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Drie vriendinnen nemen het ervan in een luxeresort in Thailand. Hoe vaker ze hardop zeggen dat dit de beste week van hun leven wordt, hoe zichtbaarder de haarscheurtjes in hun relatie zijn. Het begint er al mee dat de week wordt betaald door het succesvolste lid van het trio: een Hollywoodactrice, een ster. En dan is er de vriendin uit Texas die wel eens een Republikein en misschien zelfs een Trump-stemmer zou kunnen zijn.
Laurie, een advocaat uit New York, de enige vrijgezel in het gezelschap, laat zich aanvankelijk het moeilijkst duiden. Maar al in die eerste afleveringen van het nieuwe seizoen van The White Lotus zit een scène waarin ze eenzaam in haar hotelkamer in snikken uitbarst. Het is een huilbui als een emotionele explosie, die in één klap de illusie van de vriendschap en het vijfsterrenleven ontwricht.
Laurie wordt gespeeld door Carrie Coon (44), al jaren een van de beste actrices van haar generatie. Dit jaar zou ze, met grote rollen in nieuwe seizoenen van zowel het satirische The White Lotus als het kostuumdrama The Gilded Age (beide op HBO Max), ook weleens een echte ster kunnen worden.
Dan moet ze waarschijnlijk voor het eerst haar anonimiteit opgeven. ‘De gemiddelde Amerikaan weet niet wie ik ben’, zegt Coon daar zelf over in een recent interview. ‘Ik loop gewoon over straat. Ik ga naar de supermarkt. De moeders op school hebben geen idee. Ze praten met me over series waar ik zelf in speel, en dan weten ze nog niet dat ze met me praten.’
Haar echtgenoot, acteur, toneelschrijver en Pulitzerprijswinnaar Tracy Letts, bevestigt dit. Hij werd in een podcast gevraagd hoe het stel dealt met de nadelen van de roem. ‘Er zijn geen nadelen’, zei hij. ‘Ze wordt nooit herkend.’
Niet gek voor een vrouw die door The New York Times werd beschreven als een actrice in het bezit van ‘ogen als emotionele wapens – saffierblauwe lasers die tegelijk een intense focus en een duizelingwekkend innerlijk landschap suggereren’.
Waar komt haar anonimiteit buiten de schijnwerpers vandaan? Een opmerking van David Fincher, de regisseur die haar in Gone Girl (2014) een eerste filmrol gaf, verheldert het enigszins. ‘Carrie is een aparte categorie als actrice. Het is niet zozeer dat je je Carrie herinnert, je herinnert je wat ze in die rol deed. You remember Carrie Coon was fucking great.’
Maar er is nu een punt bereikt dat de actrice – die als Nora Durst in The Leftovers (2014-2017) een van de beste televisierollen uit ‘Peak TV’ (het gouden tijdperk van de tv) speelde – een ster is geworden, wat dat ook betekent. Deze maand zette het Amerikaanse tijdschrift Town & Country, een blad dat je ook zou kunnen aantreffen in de fictionele luxe hotelketen The White Lotus, haar op de cover met als kop: ‘Carrie Coon Makes Her Entrance’.
Mike Smith, de schrijver en regisseur van The White Lotus, wist waarom hij Coon wilde in de verhaallijn over de drie vriendinnen. ‘Carrie is als een sluipbommenwerper’, volgens Smith (laat de hyperbolen maar aan Amerikaanse filmmakers over). ‘In het begin vraag je je misschien af waar de dynamiek van die vriendschap naartoe gaat. Maar als ze zich al in de schaduw van haar beroemde vriendin bevindt, dan stapt ze er uiteindelijk heel duidelijk uit, met al haar dramatische en komische vaardigheden.’ Smith heeft het over het personage Laurie, maar zijn opmerkingen gelden ook voor dit moment in de carrière van de actrice.
Ze was een heel goede voetballer, en werd geselecteerd voor het universiteitsteam van Mount Union in Ohio, waar ze vandaan komt. Haar acteercarrière begon in het theater, eerst nog ver van Broadway vandaan. In 2010 werd ze gecast als Honey in Who’s Afraid of Virginia Woolf? van de bekende Steppenwolf Theatre Company. Met deze voorstelling maakte ze haar debuut op Broadway en won ze een Tony Award voor beste actrice in een toneelstuk. De erkenning voor de rol, met critici die haar bijdrage als ‘intens’ en ‘buitengewoon kwetsbaar’ omschreven, bracht haar in beeld voor twee rollen die haar carrière zouden bepalen.
David Fincher koos haar voor de rol van de zus van Ben Affleck in de succesvolle verfilming van Gone Girl, de thrillerhit van Gillian Flynn. En Damon Lindelof, de man achter de serie Lost, castte haar voor een van de hoofdrollen in The Leftovers (2014-2017). Als Nora Durst speelde ze een van de beste televisierollen van het afgelopen decennium.
Het uitgangspunt van The Leftovers is minstens zo intrigerend als het mysterie in Lost. Op 14 oktober 2011 verdwijnt 2 procent van de mensheid in het niets, een verschijnsel dat ‘Sudden Departure’ (plotseling vertrek) wordt genoemd. De achterblijvers (‘Leftovers’) weten niet hoe ze moeten omgaan met dit raadsel, met de ogenschijnlijke willekeur, met de rouw en het schuldgevoel. Een deel van de mensen vormt radicale spirituele sektes met nihilistische inslag, terwijl anderen de samenleving juist opnieuw proberen in te richten.
Carrie Coon speelt een vrouw die haar man en beide kinderen heeft verloren. Het plot van The Leftovers is pure fantasy, maar de serie gaat vooral over rouwverwerking en de route voorwaarts na onoverkomelijk verlies. Hoewel Nora een nieuw leven probeert op te bouwen, met een nieuwe man en een pleegkind, leeft ze uiteindelijk een hol bestaan.
Coon, strijdbaar, sarcastisch en verscheurd in de rol, vertelde aan Town & Country dat ze af en toe aan haar uitgesproken stemgeluid wordt herkend, laag en licht slepend, in de wat meer emotionele registers. Als ze in de rij voor de bioscoop staat te praten draait iemand zich nog weleens om en zegt: ‘Nora Durst!’
Als er een piek is in het gouden tijdperk van tv, dan komt haar slotmonoloog in de laatste aflevering van het slotseizoen van The Leftovers zeker in aanmerking. De emoties van een moeder die haar kinderen heeft verloren komen hier rauw door. Alleen de zeer beperkte blik die de organisatie van de Emmy’s heeft op de definities van genres – drama’s moeten realistisch zijn – onthielden The Leftovers en Carrie Coon in 2017 van verdiende bekroningen.
Maar dat zou in 2025 wel eens allemaal anders kunnen worden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant