Het Amsterdamse Housepainters is een van de verrassendste optredens van deze editie. Het festival wordt daverend en euforisch afgesloten door Arp Frique met The Perpetual Singers.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Alles draait om de beat en het avontuur op het Utrechtse Footprints Festival, dat afgelopen zaterdag toe was aan de zesde editie. In de vier kleinere zalen op de bovenste etages van TivoliVredenburg in Utrecht kwamen ook dit jaar een kleine vijftienhonderd danslustige bezoekers af, die zich graag lieten verrassen.
Naar Footprints ga je niet voor bands en artiesten die je al kent, en muziek maken die eenvoudig als pop of dance te duiden zijn. Het is vooral het onbekende dat trekt.
In de Pandora-zaal is het meteen al de Nigeriaanse Adédèjì die met een forse band een dampende afrobeatset presenteert. Twee blazers en twee zangeressen en priemende West-Afrikaanse gitaarpartijen accentueren zijn niet al te diepgaande feelgoodboodschap uit.
Teksten komen niet veel verder dan ‘take me to the bridge’, maar de muziek is afwisselend en opzwepend genoeg om het publiek in de juiste stemming naar een volgende zaal te brengen.
Naar het Canadese Bon Enfant, bijvoorbeeld, dat met twee zangeressen dromerige Franstalige exotica brengt, terwijl in de Club Nine-zaal naast hen het Amsterdamse Housepainters aan het soundchecken is voor wat een van de verrassendste optredens van deze Footprints-editie is.
Het trio krijgt even later de zaal aan het dansen met een knappe mix van jarentachtig-new wave, -postpunk en -beats in de sfeer van LCD Soundsystem. Steeds is er weer een nieuwe combinatie van stuwende baslijn, zweverige synths en strakke percussie.
Zo ben je in een paar uur al getrakteerd op afrobeat, indie en jazz van een helaas iets te brave soort door het internationale kwartet Fenix. Het publiek is welwillend en van het onrustige gevoel bang zijn iets te missen heeft zo te zien niemand last. Park 6, het hart van het festival met hapjes en drankjes, is de hele avond goed vol.
Footprints is vooral ook een fijn avondje uit, dat deze zesde editie in Arp Frique een daverende, euforische afsluiter krijgt. Niels Nieuborg, oftewel Arp Frique, heeft met The Perpetual Singers een verheffend gospelkoortje meegenomen. Zo staat er in de Pandora een in hagelwit gestoken tienmansband op het podium, geleid door Nieuborg met zijn enorme witte hoed.
Er wordt geweldig gezongen en gespeeld. Bassist Marilonah Copra trekt met haar krachtige melodische spel de aandacht. Zij legt het fundament onder de opzwepende gospel, funk en soul van Arp Frique. Zangeres Rocq-E Harrell bewijst eer aan Stevie Wonder, met wie ze ooit zong, door met het koortje (en publiek) uit diens Living for the City te citeren.
Groots en meeslepend de avond afsluiten, dat was precies wat Arp Frique met The Perpetual Singers deed. Met een blij gevoel, nieuwe namen genoteerd hebbend en Stevie Wonder neuriënd gingen we de roltrappen af, het danspubliek onderweg naar de dj’s van het nachtprogramma passerend.
Pop
★★★★☆
15/2 Diverse zalen in TivoliVredenburg, Utrecht
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant