Gerwin van der Werf is de auteur van het boekenweekgeschenk, getiteld De krater. Waar de CPNB normaal gesproken een schrijver vraagt om het boekje te schrijven, werd dit jaar gekozen uit 149 anoniem ingestuurde novellen. (de Volkskrant, 12 februari 2025)
(…) Waarom denken ze Rood en Groen zomaar door elkaar te kunnen gooien? Turend over de skyline van de Havenstad probeert ze het voor zichzelf bij elkaar te krijgen. Wat heeft de gewone man met woke en bakfietsen? Dat gaat toch niet? Ze zal na de vergadering eens vragen wat de collega-commissarissen ervan vinden. Maakte Unilever zelf eigenlijk al havermelk? Gerdi glimlacht. Heeft ze toch nog iets voor de rondvraag. (…)
(…) De gedachten gingen als een metronoom door zijn hoofd. Heen en weer, heen en weer. Telkens als Dieter Voortzicht dacht dat hij wist wat hij moest doen, was er een andere stem die om zijn aandacht brulde. Ooit dacht hij dat hij misschien een bril nodig had, en toen had de opticien hem verschillende lenzen voorgehouden. Dan meende hij dat hij met de eerste optie beter zag. Maar dan kreeg hij de tweede voor, en dan leek die weer beter. Eigenlijk voelde hij zich altijd zo. Opnieuw las hij de tekst. Zalm met kruidenroomsaus, broccoli, tomaat, spinazie en prei. Hij hield niet echt van prei. Of was het meer het woord dat hem tegenstond? Prei.
Ongemerkt ging zijn blik naar zijn andere hand. Nasi Omeletreepjes XL met satesaus, zilvervliesrijst, seitan-gehakt, taugé, wortel, omeletreepjes en gebakken uitjes. Hij stelde zich voor hoe de zoute uitjes tegen zijn gehemelte knarsten. Eigenlijk was het enige dat hem tegenstond het XL-gedeelte. Zou je zo’n bak de volgende dag nog een keer kunnen stomen of werkt zo’n ventiel maar een keer? En zou de kassière zich straks niet afvragen met wie hij deze grote maaltijd wel niet op ging eten? Moest hij dan uitleggen dat hij weliswaar getrouwd was, maar dat hij vanavond alleen at, omdat hij zich nog één keer goed wilde buigen over wat partijen nou exact hadden afgesproken in het hoofdlijnenakkoord? Het zoemen in zijn hoofd begon weer. Beef Teriyaki. Het werd de Beef Teriyaki, dacht hij. (…)
(…) Terwijl ze het lege glas op haar dienblad zet, valt mijn oog weer op de letters van de tatoeage die net boven haar broekje uitsteken. Esperanza. Een zweetdruppel glijdt tussen haar volle borsten als het condens langs een koude longdrink. Het kan aan de hitte liggen of aan de Pacific Mules die inmiddels hun werk beginnen te doen, maar deze stad vraagt me ten dans en ik kan haar niet weigeren. Alles lijkt hier op een sensueler ritme te bewegen en als een virus neemt het mijn hele bewustzijn over. Iedere dag opnieuw lijk ik te vergeten wat ik hier nou precies kwam doen.
Uit de zak van mijn afgeknipte spijkerbroek haal ik de foto die ik van de redactie heb meegekregen. Poeh. Waar te beginnen? Ziet niet iedereen er hier zo uit?
‘Una mas, señor Derk Bolt?’ Esperanza staat weer bij mijn tafeltje. Al twee maanden zie ik haar iedere dag, maar nu kijk ik voor het eerst echt in haar ogen. Ik kijk nog eens naar de foto. Zou het? Zou het echt? Ik grijp Esperanza bij haar pols, terwijl ze de fles boven mijn glas houdt. Dit is het moment. Ik moet het haar vragen. En ook de omroep wil resultaat.
‘Querida Esperanza, tienes una media hermana en los Países Bajos?’ (…)
(…) Faber had de partijen opnieuw, net als reeds op voorhand, geïnformeerd dat zij niet tot wijzigen bereid was. Niettemin diende zij nu volgens het Standaardprocedé een Nader Rapport op te stellen met een inhoudelijke reactie op de Raad. Faber had niks met Procedés en al helemaal niet met Standaardprocedés. Faber had met niets eigenlijk iets. Hooguit met haar poezen en zelfs die lieten haar meestentijds koud. Op zijn vroegst medio maart kon zij een Nader Rapport produceren, zo had zij de Raad al laten weten. Faber nam graag de tijd, al deed zij dan steevast alsof zij haast had. Dat zagen de mensen graag, zo had zij geleerd. Hoge lieden hebben altijd haast. En Faber was een van de hoogste lieden. Zij verhoogde de thermostaat naar 22, legde de tochtworst op zijn plek en keek uit het raam. Ze sliepen nog steeds op het gras. (…)
(…) Eenmaal in zijn dienstauto keek hij op X. Shit ja, dacht hij. Dat had je inderdaad ook nog. Zou hij hier ook gewoon zijn steun voor uit mogen spreken of kreeg ie dan weer gedoe? Het bloed steeg opnieuw naar zijn hoofd. Nou ja, even afwachten maar. Misschien was het sowieso meer iets voor Veldmans of Brekelkamp. Dat kon toch wel? Die konden dat prima. Op zijn Garmin zag hij zijn hartslag alweer dalen. (…)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns