De lezersbrieven, over de lach van Rutte, Don Trump, een boycot van de Spelen in Los Angeles, publieke waarden, de cancelcultuur van rechts, seksles op school, de gevolgen van het telefoonverbod en waarom we weer moeten gaan kraken.
De column van Frank Heinen (‘De angstige strijd tegen het woord is losgebarsten – hoor je een paard of een zebra?) heeft een droevige ondertoon en terecht. Ik moest bij lezing denken aan de Russen. Al sinds tsaar Nicolaas I in de 19de eeuw schreven Russen die vonden dat waarheid en werkelijkheid heel anders waren dan die welke tsaar en autocratische entourage hen opdrongen, in het verborgene.
Zij gingen ‘ondergronds’ en publiceerden hun teksten volgens het principe van de Samizdat. Destijds schreven ze hun opinies gewoon op papier, kopieerden ze en schreven weer en kopieerden weer. Dat ‘ondergronds’ schrijven doen sommige Russen tot op de dag van vandaag. En met internet hebben zij in deze tijd van Poetin toch ook weer nieuwe verspreidingsmogelijkheden.
Dus niet getreurd. Misschien moeten we er maar rekening mee houden dat wij met eigenwijze meningen binnenkort ook ondergronds moeten gaan en geduldig wegen moeten zoeken om wat waar en eerlijk is overtuigend ‘aan de man te brengen’.
Ondanks alle tegenwerking.
Cees Stam, Velp
Over de lach van Mark Rutte is al veel gezegd en geschreven. Maar zo pijnlijk als ik hem op vrijdag 14 februari in de krant afgebeeld zag, had ik ‘m nog niet gezien. Daar staat hij op pagina 7, overdreven te lachen met de Amerikaanse defensieminister Hegseth, een man van wie de eerste tekenen van beleid – als je een onrechtmatige genderoorlog beleid mag noemen – weinig goeds beloven.
Misschien is de lach een sociaal bindmiddel, maar in dit geval lijkt het meer op zo’n kleverig plakhandje. Er is geen binding, in ieder geval geen wederzijdse; als Navo en Europa bungelen we onderaan en staan op het punt los te schieten. Niet dat het de Navo of Europa verder zal brengen, het is symbolisch, ik weet het, maar beheers alstublieft uw lach, secretaris-generaal Rutte.
Friso van der Vaart, Utrecht
Er zijn twee zaken oneindig zei Albert Einstein ooit: het universum en de menselijke stompzinnigheid. Alleen van het universum was hij niet zeker. Donald Trump heeft met zijn ‘deal’ met Poetin hiervan een duidelijk bewijs geleverd.
Ad van der Borght, Slagharen
We zouden er goed aan doen Donald Trump te zien voor wie hij is, de nieuwe Godfather die van Amerika de volgende schurkenstaat maakt. Aan het hakkelen van Dick Schoof te zien heeft hij al een paardenkop in zijn bed gevonden.
Arjen Scholte, Zeist
Donald Trump wil het ministerie van Onderwijs ontmantelen. Wat als wij dat in Nederland ook zouden doen? Er zou niet veel veranderen. De besturen en scholen blijven hun werk doen zoals nu. Misschien nog wel beter zelfs. Minder regeldruk. En de werkloos geworden ambtenaren op het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW) scholen zich om tot leraren. Weer een probleem opgelost. Ontmantelen gaat voelen als een warme jas.
Paul Abma, Ede
Laten we nu alvast oproepen tot een boycot van de Olympische Spelen 2028 in Los Angeles. Dan hoeven onze sporters niet drie jaar lang onnodig te trainen om Donald Trump in het zonnetje te zetten.
Gé van Mil, Breda
‘Fijn, die Europese kampioenen in big tech, maar pas op dat ook zij er niet met de buit vandoor gaan’, schreef Reijer Passchier, hoogleraar digitalisering en de democratische rechtsstaat. Een verademend verhaal als tegenhanger van de avond ervoor in Nieuwsuur gedane onverhulde oproep van Prins Constantijn van Oranje om meer ASML’s in Nederland te bevorderen.
Een oproep tot monopoliebevordering: dat is waar democratische rechtsstaten juist voor moeten waken. Maar dat is niet voldoende. Ook representatieve democratieën moeten bij zichzelf te rade gaan over het representatieve karakter van hun parlementen. Hoogopgeleiden hebben het daar voor het zeggen: over monopolies gesproken!
In het boekje Gelijkheid doen Thomas Piketty (Franse econoom) en Michael Sandel (Amerikaans politiek filosoof) die ogenopenende suggesties over de wijze waarop de parlementaire vertegenwoordiging echt democratischer zou kunnen worden.
Als GroenLinks-PvdA nog kernwaarden voor haar nieuwe beginselprogramma zoekt, is dat boekje een aanrader.
Gerard van Reijsen, Den Haag
Het lijkt een trend: vastlopende trajecten lijken allereerst te worden ontkend, daarna gebagatelliseerd, vervolgens tot probleem gemaakt en – na vertragingen – met hoge financiële inspanningen te worden opgepakt. Zo kennen we de Hersteloperatie Groningen (8 miljard euro en stijgend), de Toeslagenaffaire (7,2 miljard euro en stijgend) en nu ‘het duurste migratiebeleid ooit’ (geschatte kosten migratie: zo’n 10 tot 20 miljard euro per jaar, afhankelijk van de rekenmethode).
Behalve een stijgende financiële last zijn moreel verval en onvoldoende politiek inzicht aan de orde. Bovendien gaat het geld niet naar de slachtoffers, maar vooral naar de dure bureaucratische strijkstok, die nodig blijkt om maar iets van een oplossing te kunnen realiseren.
Om een ondeugdelijke wetgeving door te drukken wordt nu de portemonnee getrokken om de problemen die de asielwetgeving gaat veroorzaken (want dat is al bekend) te kunnen oplossen. Opnieuw de start van een heilloos traject, gestoeld op xenofobie en politiek onvermogen.
In een recent interview gaf Frans Timmermans zijn visie op de huidige ministersploeg: ‘Er zijn mensen minister die ik nog niet voorzitter van een hengelsportvereniging zou willen maken.’ Met waardering voor alle voorzitters van hengelsportverenigingen kan ik de betekenis van deze visie onderschrijven.
Martien Wesselman, Roelofarendsveen
Francesca Albanese, de VN-rapporteur van de Palestijnse gebieden, werd geweerd uit de Tweede Kamer. Omdat ze kritische dingen zegt over Israëls Gaza-politiek waar rechtse fracties liever doof voor willen blijven. Het leed van en het onrecht jegens Palestijnen onder ogen zien: dat is inderdaad onverdraaglijk. Zo zie je maar: de cancelcultuur is ook bij Geert Wilders, Dilan Yesilgöz en hun paladijnen in goede handen.
Cyril Lansink, Nijmegen
De rechtstreekse, dwingende opdrachten van Geert Wilders aan bewindslieden vereisen dat wij niet langer spreken van een extraparlementair, maar van een intraparlementair kabinet.
Luc Meuwese, Den Haag
Goed dat jullie in de krant van 14 februari aandacht besteden aan De Week van de Liefde op scholen. In tijden dat seksualiteit bespreekbaar maken moeilijker is, is dit een must. Met en mooie opmerking van een docent dat ‘jongens vaak geen idee hebben hoe ze een meisje moeten laten klaarkomen’. De rest van het artikel hebben de meisjes, de jongens en de docenten het alleen maar over piemels, condooms en anticonceptie.
Zolang de aandacht alleen maar uitgaat naar deze drie dingen, leren jongens én meisjes niks over de vulva, vagina en borsten. Ik hoop dat dit niet representatief is voor alle scholen. In 2025.
Alice Hornick, Heiloo
Tegenvallende resultaten uit Groot-Brittannië: een telefoonverbod op school verbetert de leerprestaties en het mentale welzijn van jongeren niet (Ten eerste, 13/2). Hebben we als onderwijspersoneel dan voor niets de boeman gespeeld?
Welnee. Uit hetzelfde onderzoek blijkt dat leerlingen de gemiste minuten thuis compenseren en alsnog vier tot zes uur op hun telefoon zitten.
Een ouder zei het treffend tegen de rector van mijn vorige school: ‘Jullie voeren het gevecht dat wij thuis niet aandurven’. Waarvan akte.
Max Joles, Abcoude
In het artikel over de app Beeper miste ik de vraag die je altijd moet stellen bij alle apps. Zeker als ze gratis zijn: wat is het verdienmodel achter de app? Zeker nu veel mensen af willen van de apps van grootverdieners als Elon Musk.
De inhoud mag dan versleuteld zijn, maar ons internetgedrag niet. Wie heeft baat bij deze gegevens en wat gebeurt ermee? Zodat we een betere afweging kunnen maken om het wel of niet te installeren.
Harrie Vlutters, Bellingwolde
Toen ik vader werd ging ik part-time werken. Niemand heeft mij ooit ‘deeltijdprins’ genoemd.
Rien Boot, Amersfoort
Lezer Danny Klein maakte een goed punt in zijn ingezonden brief. Helemaal mee eens. Tijd voor een moratorium op tweede woningen. Maar laten we dat nog breder aanpakken. Het wordt tijd het kraakverbod bij het grof vuil te zetten.
Kraken is decennialang het beste middel gebleken tegen speculatie op leegstand en woningnood.
Toegegeven, er is in het verleden een hoop fout gegaan, toen de idealistische kraakbeweging werd vervuild en ondergescheten door de uitwoners en uitlevers die dachten dat kraakpanden leuke drugsfeestjespanden waren. Maar dat was niet representatief voor de kraakscene. Kraken is in de basis legitieme en effectieve actie tegen woningnood. Echte krakers houden hun pand schoon en verbeteren de buurt en stad met sociale initiatieven.
Weg met het VVD-rijke-huizenbezitters-paradepaardje. Tijd om weer te kraken. Desnoods eerst de straten van Amsterdam maar weer eens in brandende barricaden veranderen als dat nodig is. Zo zijn wij uiteindelijk toch ook aan onze huurdersrechten en andere beschaafde verworvenheden gekomen.
Staat iets meer dan een half jaar leeg? Neem een tafel, stoel en bed mee en verschaf u toegang. Bel vervolgens de politie, om leegstand en vervolgens bewoning te constateren.
Durf. Laat het maar voorkomen voor de rechter. Neem een paar duizend sympathisanten mee naar de rechtszaal.
Martin van der Sman, Eindhoven
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant