‘Een aanfluiting (...) dat de Tweede Kamer een podium biedt aan antisemitische drek.’ Zo zette SGP-Kamerlid Diederik van Dijk op X de toon over Francesca Albanese. Albanese buigt zich als VN-rapporteur over de situatie in de bezette Palestijnse gebieden en zou de commissie Buitenlandse Zaken daarover komen vertellen. Dat ging niet door. De schuimbekkerij van Van Dijk bleek aanstekelijk: een PVV-Kamerlid noemde haar een ‘Joden- en Israëlhater’ en de VVD trok haar steun aan Albaneses uitnodiging in. ‘Ik heb me meer verdiept in haar uitspraken en heb geen behoefte naar haar te luisteren’, zei Eric van der Burg. Ook de minister van Buitenlandse Zaken weigerde haar te ontvangen.
De VN-rapporteur wordt vaker beschuldigd van antisemitisme. Met de feiten heeft dat weinig te maken, constateerde Rob Vreeken eerder al in deze krant, wat doet vermoeden dat er in Den Haag iets anders aan de hand is. Mijn gok: Albanese zou natuurlijk allerlei dingen komen zeggen die de minister en bepaalde Kamerleden niet willen horen.
Zoals dat Nederland onder het internationaal recht de plicht heeft om het Palestijnse recht op zelfbeschikking te beschermen. In het programma Getuigen van Gaza zei Albanese dat onze regering die plicht niet nakomt. Zo had ze de handelsrelaties met Israël allang moeten opschorten.
Of dat Israël zich onbeschaamd als apartheidsstaat gedraagt. Op X vroeg Albanese aandacht voor een Palestijnse boekwinkel in Oost-Jeruzalem, waar de Israëlische politie allerlei boeken confisqueerde en de eigenaars arresteerde. Steen des aanstoots was onder andere een Zuid-Afrikaans kleurboek met de titel From the river to the sea, met supergevaarlijke platen van bijvoorbeeld Palestijnse journalisten en Nelson Mandela. Ook meegenomen: boeken met titels als Gaza in crisis, Palestine: profile of an occupation, Our way to fight: peace-work under siege in Israel-Palestine’, en – geen grapje - Love wins. Dit is apartheid, zei Albanese; het doel van Israël is om de aanwezigheid, identiteit en levens van Palestijnen uit te wissen.
Ze had ook vast iets gezegd over Trumps plannen om Gaza te ‘bezitten’ en er het ‘Rivièra van het Midden-Oosten’ van te maken. Albanese noemde dit ‘nonsens’, maar wel ernstig, want om dit voor de bakker te krijgen heeft Trump verklaard dat de Palestijnen moeten vertrekken. Ze deelde een artikel van collega-VN-rapporteur Ben Saul, die uitlegt dat de gedwongen verdrijving van een heel volk een oorlogsmisdaad is en zo’n grove schending van het internationaal recht dat er alleen nog het recht van de sterkste overblijft. Een teken van duister imperialisme, noemt Saul het, zoals we eerder zagen in de jaren dertig.
Ter contrast: onze BBB-vicepremier Mona Keijzer zei over Trumps plannen tegen PowNews dat Amerika een belangrijke handelspartner is waar we zuinig op moeten zijn. En, over Gaza: ‘Ik heb me wel altijd afgevraagd waarom de mensen daar niet iets maken van de fantastische plek waar ze leven, zodat ze daar, nou ja, een mooie toeristische plek kunnen maken, zodat ze een beetje geld kunnen verdienen.’ Barry Madlener, PVV-minister van infrastructuur, zei: ‘Nou, ik heb liever een mooie kustlijn dan een terrorismestrook.’
Of misschien wilden de minister en sommige parlementsleden liever niet dat Albanese zou herhalen wat ze onlangs tegen een Britse journalist zei: politieke leiders die Israëls oorlogsmisdaden ontkennen of zelfs deels rechtvaardigen, zouden individueel aansprakelijk kunnen zijn. Onder het internationaal recht dien je er alles aan te doen om een genocide te voorkomen; al te warme politieke of militaire steun kan je medeplichtig maken.
En ze wilden vast al helemaal niet horen dat op de Westelijke Jordaanoever – dat met 7 oktober niets van doen had – nu hetzelfde lijkt te gebeuren als in Gaza: het Israëlische leger verwoest vluchtelingenkampen als Jenin en Tulkarem, vernietigt ziekenhuizen, vermoordt burgers. Een Israëlisch parlementslid noemde het een ‘bloedbad’. Het is genocidaal, waarschuwde Albanese, en het wordt steeds erger.
Het is voor bepaalde Kamer- en kabinetsleden natuurlijk gemakkelijker om de ogen en oren hiervoor te sluiten. Als je dit allemaal weet, kun je immers bijna niet anders dan je steun aan Israël heroverwegen. Maar om van mening te veranderen over iets belangrijks heb je moed nodig. Om iemand te negeren die je de waarheid komt vertellen, is lafheid voldoende.
Over de auteur
Asha ten Broeke is wetenschapsjournalist en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns