Daar waar vrouwenhaat toeneemt en rechten worden ingeperkt, staat de democratische rechtsstaat onder druk. Niet alleen vrouwen, iedereen zou zich moeten verzetten en uitspreken tegen misogynie.
Het afgelopen jaar heeft ons geconfronteerd met een steeds hardere, radicaal-rechtse en ultraconservatieve wind, niet alleen elders op de wereld, ook in Nederland. Naast populaire manfluencers, denk aan Andrew Tate, proberen ook macho-wereldleiders vrouwen terug op hun ‘plek’ te zetten, zoals Donald Trump recent nog liet zien door de financiering van internationale abortusorganisaties te stoppen.
Er is, kortom, sprake van een onmiskenbare aantasting van de autonomie van vrouwen. Juist in deze tijd van politieke en maatschappelijke terugslag, moeten vrouwen zich dus verenigen, ongeacht hun achtergrond, politieke voorkeur of sociaaleconomische status.
De geschiedenis leert ons dat solidariteit het krachtigste wapen is. Rosa Parks weigerde in Alabama haar plek in de bus op te geven en ontketende een beweging die de basis legde voor de burgerrechtenstrijd. De MeToo-beweging liet zien hoe vrouwen wereldwijd weigeren om seksueel geweld en intimidatie nog langer te accepteren. Dit is de kracht van collectief verzet.
Over de auteurs
Anna Bomhof is voorzitter van Rooie Vrouwen. Romana Lenarduzzi is vice-voorzitter van Rooie Vrouwen. Dunya Verwey is vebonden aan Dolle Mina. Sia Hermanides is verbonden aan Dolle Mina.
Dit opiniestuk is ook ondertekend door Stem op een Vrouw en het politieke vrouwennetwerk Vrouwen van Volt.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Momenteel aanschouwen we een explosieve mix van religieus fanatisme en radicaal-rechts gedachtegoed die de vrijheid van vrouwen rechtstreeks bedreigt. Het is geen toeval dat vrouwen, net als niet-witte en lhbtiqa+-mensen, keer op keer keihard worden aangevallen wanneer zij zich in het publieke debat uitspreken. Neem bijvoorbeeld de haatdragende reacties op voormalige Tweede Kamerleden als Sylvana Simons en Kauthar Bouchallikht.
Wereldleiders als Donald Trump en Viktor Orbán (mannen die mogen rekenen op de vriendschap en bewondering van onze eigen huispopulist Geert Wilders) voeren beleid dat de
vrouwenrechten drastisch inperkt. Schrijnende voorbeelden zijn de aanscherping van abortusrestricties in Hongarije en de afbraak van reproductieve rechten in de Verenigde Staten. Vergeet ook niet dat hier in Nederland abortus nog stééds in het Wetboek van Strafrecht staat en dat bezoekers van abortusklinieken worden geïntimideerd door anti-abortusdemonstranten.
Terwijl als gevolg van deze beleidskeuzes hier, in het mondiale Noorden, vrouwen rechten worden ontnomen, worden elders ter wereld deze ideologieën in hun meest extreme vorm doorgevoerd. Zo mogen onze zusters in Afghanistan sinds de zomer letterlijk hun stem niet meer laten horen in het openbaar .
Lijkt dit een ver-van-mijn-bedshow? Ook hier in Nederland is het nog steeds toegestaan om vrouwen, onder het mom van religieuze vrijheid, te discrimineren en buiten te sluiten: zie hoe de SGP van mening is dat vrouwen niet thuis horen op verkiesbare posities en de Christelijke Gereformeerde Kerken blijven weigeren om vrouwen toe te laten op de kansel.
Ook buiten religieuze kringen zien we dit terug: tijdens een diner van het Amsterdamsch Studenten Corps werden vrouwen openlijk ‘sperma-emmers’ genoemd - zonder juridische consequenties, omdat groepsbelediging op grond van geslacht of gender niet in het Wetboek van Strafrecht staat.
De impact van dit radicaal-rechtse, ultraconservatieve tij raakt álle vrouwen. Denk aan de nog steeds bestaande loonkloof, zelfs binnen de rechterlijke macht. Of de onzekere arbeidscontracten die ongelijkheid in stand houden, door toedoen van bezuinigingen op zorg en onderwijs, sectoren waar vooral vrouwen werken.
Denk aan de hoge kosten voor kinderopvang, die vrouwen er vaker toe dwingen minder betaald werk te doen. Ook straatintimidatie is voor veel vrouwen nog een dagelijkse realiteit. En intieme terreur, een ernstige vorm van partnergeweld, is een van de meest voorkomende vormen van geweld in Nederland.
De huidige tendens berust op vrouwvijandige ideologieën die de vrijheid van vrouwen willen inperken. Een stroming die áltijd hand in hand gaat met andere vormen van haat en racisme. Dit is geen toevallige samenloop, maar een doelbewuste aanval op onze vrije, inclusieve samenleving.
Daar waar vrouwenhaat toeneemt en rechten worden ingeperkt, staat de democratische rechtsstaat onder druk. Dit is daarom niet alleen een pleidooi voor vrouwen, maar voor iedereen die gelooft in gelijkwaardigheid en vrijheid.
Gelukkig zien we ook veerkracht, betrokkenheid en leiderschap. Kijk naar burgemeester Huri Sahin in Rijswijk en Tweede Kamerlid Songül Mutluer, die de bestrijding van femicide prioriteren. En kijk naar Sharon Dijksma, die als voorzitter van de Vereniging Nederlandse Gemeenten haar positie gebruikt om vrouwen in de lokale politiek te versterken.
Maar je hoeft geen burgemeester te worden om inclusief leiderschap te tonen. Ook lokale initiatieven, zoals ‘Lichtpuntjes van Mariahoeve’, waar vrijwilligers gezinnen in kwetsbare posities ondersteunen of het ‘Buurvrouwen Netwerk Gaasperdam’, dat vrouwen samenbrengt en versterkt, hebben grote impact.
Daar waar vrouwen zich laten horen, wordt de wereld vrijer. Wij geloven in de kracht van zusterschap en verandering. Het is tijd om onze toekomst zelf te bepalen. Het is tijd om de anti-vrouwenbeweging te stoppen. We kunnen niet langer wachten – de strijd is nu.
Vrouwen, verenigt u! Of beter: mensen, verenigt u! Sluit je aan bij netwerken, spreek in bij lokale raadscommissies, laat je horen via sociale media, kandideer je voor de gemeenteraadsverkiezingen, organiseer bijeenkomsten waar vrouwen hun ervaringen en visie kunnen delen, doe vrijwilligerswerk en loop massaal mee met de Feminist March op 8 maart.
Verbinding is kracht en juist nu is het cruciaal om onze stemmen te laten horen.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant