is kunstredacteur van de Volkskrant.
Een vijandige overname, dat is het. Een week geleden kondigde de Amerikaanse president Donald Trump onverwachts aan dat 18 bestuursleden bij het Het John F. Kennedy Center for the Performing Arts worden ontslagen. Zij waren aangesteld door Joe Biden.
Trump beloofde dat het prestigieuze centrum voor podiumkunsten een nieuw bestuur krijgt, dat hij zelf ‘uitmuntend’ zal gaan voorzitten. Als interim-directeur plantte hij Richard Grenell in het kunstcentrum: diplomaat, adviseur en voormalig directeur van de Amerikaanse inlichtingendienst. Even later werd Trump inderdaad tot voorzitter gekozen, een unaniem besluit, aldus de voorzitter.
Trump beweert dat hij nog nooit een voorstelling in het Kennedy Center heeft bijgewoond. Of Grenell wel weet waar hij komt te werken is niet bekend. Trump verwelkomde Grenell via sociale media met (in hoofdletters): ‘Geen drag shows meer, of andere anti-Amerikaanse propaganda – alleen het beste. Ric, welcome to show business!’
Wie door deze grote en grove woorden nu de indruk heeft dat het Kennedy Center een avant-gardistische creatieve safe space voor wokies is, vergist zich. Er wordt bijzonder veel (meer dan tweeduizend optredens en evenementen per jaar) en bijzonder breed geprogrammeerd: goochelshows, opera’s, musicals en klassieke concerten bijvoorbeeld.
En ja, soms zijn er drag shows, die ook voor kinderen geschikt zijn. Get over it, zou ik zeggen. Of ga er gewoon heen natuurlijk.
Deze verschrikking in het Kennedy Center is natuurlijk nog maar het begin is. Trump gaat met een sloophamer door de kunstsector. Hoe zou een museum er volgens Trumps uit moeten zien?
Trumps smaak in beeldende kunst is op zichzelf gericht én omstreden. Hij koopt graag geschilderde portretten waar hijzelf goed opstaat. Een hangt in zijn golfresort in Miami. Dat schilderij kocht hij tien jaar geleden met geld uit zijn liefdadigheidsfonds, de Donald J. Trump Foundation. Bizar.
Tijdens zijn vorige presidentschap hing hij in het Witte Huis een kitscherig schilderij. Daarop zien we hem aan tafel zitten met voormalige presidenten: Ronald Reagan, George W. Bush, Abraham Lincoln, Richard Nixon en Dwight Eisenhower. Uiteraard is Trump zelf hier het stralende middelpunt. Deze fantasiebijeenkomst is een propagandaplaatje dat Trump graag presenteerde. Niet het origineel overigens, maar een laserprint, ook maf.
Sowieso neemt Trump het met de echtheid van zijn ‘kunst’ niet zo nauw. Tegen een journalist van Vanity Fair beweerde hij eens dat hij in zijn privé-Boeing een echte Renoir had hangen. Nonsens, het origineel bevindt zich in de collectie van het Art Institute of Chicago. En The Washington Post ontdekte in 2017 dat er in ten minste vier golfresorts een ingelijste voorkant van Time Magazine uit 2009 hing met Trump erop. Die cover is nep.
Voor kunstvervalsers breken dus mogelijk hoogtijdagen aan. En voor kunstenaars? Eind vorige eeuw schoffeerde Trump niemand minder dan Andy Warhol, omdat hij diens kunstwerken niet in de Trump Tower wilde hebben. Warhol schreef in zijn dagboek: ‘Ik denk dat Trump een beetje gierig is.’ Trumps excuus: de voor de Trump Tower gemaakte kunstwerken zouden niet kloppen in het ‘kleurenschema’. Duidelijk is dat wie niet in Trumps kleurenschema past, moet oppassen.
Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Joris Henquet, Merlijn Kerkhof, Anna van Leeuwen of Herien Wensink stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns