Francesca Albanese, de VN-rapporteur voor de Palestijnse gebieden, was eerst niet welkom in de Tweede Kamer, maar ze spreekt donderdagochtend toch een deel van die Kamer toe. Ze haalt hard uit naar partijen die haar komst wilden tegenhouden.
is politiek verslaggever van de Volkskrant en schrijft over de volksgezondheid.
Francesca Albanese is niet bepaald onder de indruk van de commotie die haar komst naar Nederland de afgelopen dagen heeft veroorzaakt. De VN-rapporteur weet dat ze met haar harde kritiek op Israël, dat ze al langere tijd van genocide beschuldigt, mensen tegen zich in het harnas jaagt. ‘Maar het is heel moeilijk om mij het zwijgen op te leggen’, zegt ze donderdagochtend.
De rapporteur doet haar verhaal deze donderdag op uitnodiging van GroenLinks-PvdA-Kamerlid Kati Piri. Ze schuift aan in de fractiekamer van Piri’s partij en niet in een commissiezaal tegenover de vaste Kamercommissie Buitenlandse Zaken, zoals in eerste instantie de bedoeling was.
Aanvankelijk stemde die commissie in met een gesprek, maar dinsdag werd de uitnodiging ingetrokken. Dat gebeurde nadat de SGP, met steun van de PVV en BBB, een herstemming had aangevraagd. Ook de VVD, die eerst voor de komst van Albanese stemde, besloot in tweede instantie anders.
Daar ging een kleine storm aan vooraf. Zo liet minister van Buitenlandse Zaken Caspar Veldkamp (NSC) in de Telegraaf weten dat hij ‘weigerde’ Albanese te ontmoeten vanwege de berichten die zij op sociale media plaatste. Zo schreef ze op X eerder over de macht van de ‘Joodse lobby’. Ook schaarde ze zich achter een vergelijking van de Israëlische premier Netanyahu met Adolf Hitler. Haar uitspraken kwamen haar eerder op kritiek te staan van onder meer de Verenigde Staten, Canada en Duitsland.
Die reacties is Albanese, door de VN aangewezen om als onafhankelijke expert de mensenrechtensituatie in de Palestijnse gebieden in de gaten te houden, inmiddels gewend. Toch is ze teleurgesteld dat een meerderheid van de Kamer haar niet wilde ontmoeten. De bijeenkomst waarin de Kamer afgelopen dinsdag haar komst tegenhield vindt ze ‘absurd theater’, zegt ze aan de vergadertafel met Kamerleden van GroenLinks-PvdA, D66, PvdD en Denk.
De VN-rapporteur zegt zich ‘niet persoonlijk’ te storen aan het feit dat parlementariërs de uitnodiging introkken, maar ze vindt het zorgelijk dat de Kamerleden volgens haar zijn bezweken ‘onder de druk’ die door de commotie ontstond. ‘De parlementsleden die mij niet willen ontmoeten, deden dat omdat ze het niet met mij oneens kunnen zijn’, zegt ze op een vraag van D66-Kamerlid Jan Paternotte. ‘Want wat is er mis met wat ik zeg? Ik vertel alleen de feiten.’
Dat haar partijdigheid en vooringenomenheid wordt verweten door de partijen die deze donderdagochtend niet aan tafel zitten, verbaast Albanese niet. Haar rol vereist immers juist partijdigheid, zegt ze. Alleen op die manier kan ze naar eigen zeggen het ‘machtsverschil’ tussen Israël en de Palestijnen laten zien, en de gruwelijkheden die zij daar heeft aangetroffen voor het voetlicht brengen.
Albanese maakt van de gelegenheid gebruik om hard uit te halen naar het kabinet dat zich volgens haar niet houdt aan internationaal recht door Israël niet openlijk te veroordelen voor het geweld in Gaza. Specifiek noemt Albanese regeringspartij PVV, die volgens haar de ‘etnische zuiveringen’ in de Palestijnse gebieden steunt.
‘Het is treurig dat de hoofdstad van vrede en gerechtigheid de onderdrukking door Israël faciliteert’, zegt ze verwijzend naar het Internationaal Strafhof en het Vredespaleis in Den Haag.
Ze vindt het bovendien zorgelijk dat critici van Israël, zoals zijzelf, door tegenstanders geregeld antisemitisme wordt verweten, een verwijt dat ook afgelopen dagen in Nederland was te horen. ‘Het is erg, omdat antismetisme bestaat: er is nog steeds discriminatie tegen Joden’, zegt ze. Dat is volgens haar wat anders dan de kritiek die zij uit op de Israelische regering. ‘Israel representeert niet alle Joden’. Dat ze het ‘label’ toch krijgt opgeplakt, noemt zij onderdeel van een ‘lastercampagne’.
Hoewel Albanese haar kritiek ook deze donderdag in harde woorden verpakt, is er bij de VN-rapporteur op het eind van het gesprek ook wat zelfreflectie. Zo geeft ze toe dat ze ‘af en toe best wat diplomatieker had mogen zijn’ in haar uitlatingen. ‘Maar ik heb geen geduld, want als je zoveel mensen ziet sterven, kun je je niet meer inhouden’, vult ze aan. ‘Het is waar. Ik had andere woorden kunnen kiezen’, zegt ze over de berichten die ze onder meer op sociale media schreef. ‘Maar dat is nog steeds geen reden om mij niet te willen ontmoeten’.
Alles over politiek vindt u hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant