Vanwege de gladheid was het druk op de röntgenafdeling, waar de ene na de andere pols doorgelicht moest worden.
In de wachtkamer zat een man waar een castingbureau met een kaartenbak ‘ras-Amsterdammers’ meteen op zou duiken. Deze Amsterdammer richtte zich tot een baby die door zijn moeder en oma gebracht was: ‘Hé jongen, ben jij ook fotomodel? Ja, dat zie ik wel.’ Tegen de moeder: ‘Hoe oud is-ie?’
‘Drie maanden.’
‘Leuk, komen jullie uit Marokko?’
‘Ja.’
‘Ik ben er ook wel eens geweest, met de kleinkinderen, heerlijk, lekker visje eten, lekker naar Tanger.’
‘Ja, vond u Marokko leuk?’
‘Ja, ik zeg altijd: zonder Marokko hadden we geen coffeeshops in Amsterdam gehad, zo is het toch!’ Hij richtte zich weer op de baby. ‘Hoe heet-ie?’
‘Adam.’
‘Leuk. Dag Adam. Volwassen ogen heb jij.’ Het was even stil. ‘Hij heb een ouwe ziel.’ Hij zuchtte. ‘Nou, Adam, later veel gaan voetballen, bij Ajax zoeken ze een goeie spits.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns