Misschien was het naïef om te denken dat deze Tweede Kamer open zou staan voor een gesprek met VN-rapporteur Francesca Albanese.
Francesca Albanese is geen voorzichtige diplomaat. In haar rol als VN-rapporteur voor de Palestijnse gebieden staat ze niet in de diplomatieke traditie van iemand als minister Veldkamp van Buitenlandse Zaken, die het als zijn hoogste doel lijkt te zien om niemand in Washington, Jeruzalem of de PVV-fractie voor het hoofd te stoten, en die zich in het conflict rond Gaza dus eigenlijk nooit ergens duidelijk over uitspreekt. Zelfs niet als de schendingen van het oorlogsrecht hem via alle zenders live worden opgediend.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Albanese zit anders in de wedstrijd. Na de zoveelste dodelijke Israëlische aanval op een school in Gaza, in augustus vorig jaar: ‘In het grootste en schandaligste concentratiekamp van de 21ste eeuw pleegt Israël genocide op de Palestijnen, één wijk per keer, één ziekenhuis per keer, één school per keer, één vluchtelingenkamp per keer, één ‘veilige zone’ per keer. Met Amerikaanse en Europese wapens. En alle ‘beschaafde landen’ kijken onverschillig toe.’
Dat is, in drie zinnen, een tamelijk adequate samenvatting van haar bijna dagelijkse, steeds wanhopiger oproepen om de aandacht van de westerse wereld te vestigen op het spoor van verwoesting dat de regering-Netanyahu door Gaza heeft getrokken. Voor de goede orde: zij spreekt als rapporteur niet namens de VN, zij brengt verslag uit áán de VN. Dat ook zij daarbij ten prooi valt aan de polarisatie die X in de greep heeft, waar alles altijd harder en uitgesprokener moet, maakt haar kwetsbaar. Je scharen achter vergelijkingen van premier Netanyahu met Adolf Hitler, zoals Albanese deed, is nooit een goed idee. Al is het maar omdat je je daarmee tot een makkelijk doelwit maakt van UN Watch en andere Israëlische lobbyorganisaties die elke kritiek onmiddellijk in de hoek van het antisemitisme proberen te duwen.
Misschien was het dan ook naïef van Tweede Kamerlid Kati Piri (GroenLinks-PvdA) om te denken dat de Tweede Kamer – tot op het bot verdeeld over Israël – het bezoek van Albanese aan Nederland deze week kon aangrijpen voor een gesprek met haar, gewoon om eens uit haar eigen mond te horen hoe ze werkt, wat ze vindt en waarop ze dat baseert. Maar even kreeg Piri toch voldoende steun. Even leek ergens toch nog iets te smeulen van de verouderde politieke opvatting dat je het niet met mensen eens hoeft te zijn om nieuwsgierig te zijn naar hun standpunten. En dat je in elk geval pal kunt staan voor hun recht om die te uiten.
Pim Fortuyn voerde begin deze eeuw nog campagne met dat principe. De huidige generatie politieke populisten zag deze week maar één mogelijkheid toen ze hoorden van Albaneses aanstaande bezoek: er zo snel mogelijk een stokje voor steken en daar luidkeels kond van doen. Dat de VVD – eerst nog voor het bezoek – vervolgens niet wist hoe snel ze van standpunt moest veranderen, zegt veel over de politieke verlamming die de Tweede Kamer in haar greep heeft nu bijna niemand daar nog iets durft te vinden waarvan de eigen achterban misschien niet meteen gecharmeerd is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant