Een deel van het Julianakanaal, in Limburg, werd drooggelegd om het verder uit te diepen, en lokale bewoners mochten door dat droge stuk kanaal lopen. Deze mensen werden geïnterviewd voor de televisie. Ze werden beschenen door een lage, felle zon, maar ook uit zichzelf straalden ze al. Ze liepen met hun kinderen, ouders of grootouders over een stuk land dat binnenkort weer water zou zijn. Ze hadden een diepte bereikt, en dat was een hoogtepunt. Als het kanaal weer vol met water zou zijn, zouden ze steeds kunnen zeggen: daar heb ik gelopen.
Ook de projectleider was blij, want ze hadden bij de drooglegging geen schatten of belangrijke archeologische vondsten gedaan, ‘dus we konden door’. In deze context was dus zelfs het niet-vinden van een schat iets feestelijks.
Is een droog kanaal een bron van geluk? Misschien wel. Of misschien trekt een droog kanaal de juiste mensen aan: die met een talent voor geluk.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns