Denkfouten in het hedendaags ontwerp gefileerd door ontwerpwetenschapper Jasper van Kuijk. Vandaag neemt hij na tien jaar afscheid als columnist, met een hartstochtelijk pleidooi.
Maak mensen, maak. Maak wat nog nooit gemaakt is. Of wat jij nog nooit gemaakt hebt. Omdat het kan. Of omdat jij het – nog – niet kan.
Maak een tekening, een tafelblad, een tachometer of een Indiase curry.
Maak je eigen eten, omdat dat anders smaakt dan wat wordt voorgereden of uit plastic komt vallen. De smaak van uitproberen, twijfel en voldoening. Van menselijke imperfectie. Van een nieuw gerecht: heen en weer tussen recept en pan. Lepel, proeven, bedenken of dit nou de bedoeling is. De voldoening als je het anderen voorzet. Ook al is die tortilla dan een beetje verbrand. Boeien.
Lees hier het afscheidsinterview met Jasper van Kuijk, over 10 jaar columns schrijven voor de Volkskrant over briljante en soms tenenkrommende ontwerpen.
Teken. Teken je kinderen. Of je ouders. Leg anderen vast door jouw ogen en met jouw handen. Je handen doen dingen die je nooit voor mogelijk had gehouden. En dingen die je helemaal niet wilde doen. Hoort erbij.
Gemak dient niet meer de mens, maar de mens dient gemak. En wij mensen zijn als water, we stromen de weg van de minste weerstand. Maar we zijn toch meer dan consumenten, niet slechts gemaakt om tot ons te nemen. We zijn makers. Altijd al. Van de eerste handbijl tot de laatste Concorde. Van lied tot verhaal. Wij maken.
Snap je wat ik bedoel? Wat ik voel als ik uitzoek hoe je een houten terras bouwt, de planken haal en met mijn handen het grind onder de betonnen fundeertegels loop te frotten. Sleep met balken, boor met gaten en zucht met steunen. En dan ’s avonds kapot in bed. Zo blij.
We maken plannen, schetsen, probeersel, machines, dromen en – uiteindelijk – verandering. Eerst was het er nog niet, daarna is het er. Maken is sporen nalaten. Ideeën verwezenlijken, aftasten, doorploeteren en schelden. En dan victorie. Of niet, maar toch. Want je hebt iets geschapen.
En maak je, trek je dan niets aan van de critici, de columnisten als ik – letterlijk in de marge. Verkeerd begrepen, voorgesteld of gewoon liefdeloos. Niks van aantrekken. Doorgaan, opnieuw beginnen, aanpassen of niks veranderen en denken: dit heb ik gemaakt, je kan me wat.
Over de auteur
Jasper van Kuijk is ontwerpwetenschapper en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Schrijf. Schrijf zelf. In godsnaam, schrijf zelf. Geef niet alles uit handen. Tuurlijk, het kan eruitzien alsof jij het hebt geschreven. Maar dat is niet hetzelfde als weten dat jij het hebt geschreven. Dus schrijf gedichten. Beschrijf jouw liefde. Jouw hoop. Jouw verdriet. Niet dat van een machine. Schrijf. Berichtjes, brieven, posts, columns.
Columns ja. Tien jaar lang. Geschreven, geploeterd, gelachen, geschaamd (soms) en geraakt, door reacties. Van u. Dankzij u is het niet onopgemerkt gebleven. Dank, daarvoor. Maar om te worden opgemerkt, moest het eerst worden gemaakt. En om te worden gemaakt moest er een voorganger zijn, een uitprobeersel, een proeve van onbekwaamheid, om daarna – ja misschien – uit te kunnen groeien.
Dus stop nooit met maken. Hoe makkelijk dat ons ook zal worden gemaakt. Alles begint met maken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns